Qizil iblislarning jasorati menga uyga qaytgandek his qiladi
qani, shunday yozsam bo’ladi… men endi u 2018 yilni eslaganimda qoniqishdan alvasta qolaman. o’shanda yomg’ir yog’ardi kun bo’yi, lekin ikki jamoa ham hechkimga berilmasdi. men oʻzimni torriqsiz tutdim, chunki men tarixni oʻz koʻzlarim bilan koʻrishga umid qilishardi…
nima deb aytsam… esimga olsam, sizlar buni yaxshi eslaydigandirsiz-ku. finalga qadar toʻpigʻimni shu yoʻlakda ezib kelgan edim, stadionga borarmiz-da kayfiyatga qara-b ketar edik. qiynalardik ha, biroq chempionlik g’oyasiga qarshi qoʻymas edik. va keyin…
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Bugun xotira kunimizga o’xshaydi, lekin boshqa stadionda edi. Manchesterda ishlagan vaqtlarimda, yomg’irli kunda sotuvga chiqqan biletimni hali olib yurgandim. Yo’lga chiqsam, ko’prik ustidan ko’rinardi shahar chiroqlari — qancha odamlar birdek orzu qilgan edi oʻz jamoasi uchun! Jamoa avtobusini ko’rsam, ichimdagi hayajonni to’xtata olmasdim. Odamlar bilan birgalikda "Ko’ksaramizni och!" deb qichqirgan edim, qorni bosilgandek issiqlik esar edi.
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Boshqa narsani eslayman… final oldidan shaharda bo'lgan edim, yomg'ir bilan do'stlashgan edim o'zimni. Trampni ko'rdim, odamlar ro'yxatdan o'tkazilgandek, barcha yomon ob-havoni unutgan edik — shuningdek, maydonga chiqishdan oldin o'zimni his qilganimni... qayerdan topdim, bilmayman, lekin qornimda shunday qaltiraganini? Maydon chetida ikki jamoaning qornigacha suyanib turganini va tuproqning hidi kelganini eslayman… o'shanda u Du Bakning sha'ni o'sha so'nggi daqiqalarda futbol bo'lishdan chiqib ketgan edi… maydondagi bu go'zal odamga aylangan edi!
Bolaligimdan tribunada.
E, keling yana bir daqiqa eslasak… 2018-yilgi finalda bizni o‘rab turgan shu qattiqqo‘l do‘stlik, ta’zim va ishtiyoq hozirgi jamoada yaxshi yo‘q. O‘shanda maydon yonidan tortib, mehmonxona koridorigacha bo‘lgan hamma bir-birini quchoqlab, boshqa tildan gapirmasdan tushunardi. Hozir esa o‘yinchilar 4-3-3 taktikasi bilan maydonga chiqsa ham, ko‘pchilikni yaxshi ko‘rmaslik tufayli foydalanuvchi qiyinlikni his qilsa yahshi.
O‘sha paytlarda jamoa yig‘ilib birga hayajonni boshidan kechirardi — chunki chempionlik qachon bo‘lishi noma’lum edi, lekin hamma bir joyda, har qanday ob-havoda umid bor edi. Hozir esa jamoaning qaysi qismi shunday o‘z-o‘zini unutib maydonga tushadi? Ba’zan maydonda bir-biriga qaramay, chetga chiqib xalqning ko‘zini qamashtirmoqchi bo‘lganlar bo‘ladi.
Qizil iblislarning eskirgan kiyimlarini kiygan o‘sha avlod endi nafaqada, lekin ularning ruhi hali tirik — shu yerda, o‘ynab yurgan o‘yinchilarning ichida.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Hoy chini qorni bosgan vaqtlar esiga tushdi, men endi oilam bilan bayram qilish uchun poyezdga minganimda, radio orqali o‘sha gol eshitildi. Yo‘lovchilarning barchasi birdek "Du Bak!" deb qichqirib qo‘ydilar, yigitning oldingi so‘zlarini eslamayman, lekin shu zahoti yo‘l bo‘ylab oʻtgan daraxtlar qatori ham bayramga qoʻshildi — o'shanda Manchesterda ham issiq nonushtada futbol yurgan ekanmi, degan his bo‘ldi!
Kunning o‘zi qandaydir nurli ediki... finaldan keyingi kun ertalab erkidan maydondan uzoqlashib, jamoaning avtobusini ko‘rganimda, sirtqi isitgichlar hali ham o‘chgan edi, ammo insondagi issiqlikni hech narsa o‘chira olmasdi.
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Olam qay tarbiyab ketadi, o‘sha 2018-yilning yozi bo‘lsa ham — bir dam o‘tar-o‘tar, yuragingizni bosib qo‘yaveradi. Man shunday qattiq qaytaman, hammasini eslaganimda qon-qo‘zg‘atuvchanlik qilib yuboraman… chunki u Du Bakning goli o‘sha so‘nggi daqiqalarda jamoamizni tarixga olib chiqib keldi. Buning uchun ularni cheksiz minnatdor bo‘lish kerak!
Men o‘sha paytni qanday eslayman: finalga boradigan yo‘lda yomg‘irdan sochlaringizning barchasi yopishib qolar, biroq ichingizda qandaydir olov yonar edi. Avtobusga minganlaringizdan boshlab, stadionga borarmiz-da, barchamizning yuzi bitta g‘altak gazlamadek yoyilib ketardi. Qo‘llarimizni bir-birimizga ko‘tarar, "Bu erga kelibdi! Bu erga!" deb baqirar edik. Va keyin… shunchaki sirtdan qaralgandek bo‘lmasin, u gol shu to‘xtab qoluvchan miksion vaqtda bo‘lib o‘tgandek tuyulardi — maydonning o‘zida qolgan oxirgi umidni tirik holda qutqarib chiqish.
Va buni hech kim unutmasligini aytaman, chunki bu o‘sha paytdagi "biz"ning hammamiz edi. O‘shanda o‘ynaganlar endi nafaqada, lekin ularning ruhi hali ham isitma kabi yonmoqda — hozirgi avlodning kiyimlarida ham, ularning ko‘zlarida ham. Chunki chempionlikni olgandek his qilgandik va bu kayfiyatni hech kim oʻchira olmaydi! ❤️🔴
Katta koeffitsientdan value afzal 💸
Ochig'ini aytaman, o'shanda meni Nukusdan Manchesterga poyezdda olib ketayotgan edilar... qayerdan topdim, biroq bekatdan chiqqanimda nonushta sifatida faqat choy va qovurilgan qozonda sosiska bilan pivo taklif qilishdi😂🤣 Men o'shanda "Du Bak golini eshitguncha shu tuya kabi turaman!" deb o'zimni qattiqqo'l tutdim, lekin uning xalqaro qo'ng'irog'i mening qulog'imga bormasdan oldin, yonimdagi o'zbek dadasi: "Ejikilma, bola, Manchesterda ham futbol bo'ladi!" dedi va men osha laqabni suvga yozdim🍿
Nega deyman? Chunki ertasi kuni ertalab ularning avtobusiga yopishib qolib, "Bu orqamizga chiqaveradi!" deb hayajon bilan qichqirganlar orasida man ham bor ekanman🔥 Qani, shu voqeadan keyin men uchun "Qizil iblislar"ning ruhi birdan boshqacha bo'ldi — endi men ularga birinchi o'rinda to'g'ri kelmayman, ovozimni beraman! ❤️🔴