Qizil devorlar devoni eshigi oldida: Benavesning buyuklikdan boshlangan hikoyasi
oy oʻsha yillarda qizil-oq gardishlarimizning ortidagi xonadonimizda faqat bir narsa boʻlib oʻtardi — Benaves kiygandagina oʻzini his qilish. 14-yanvarda, tushdan keyin, dadam qoʻliga qogʻoz sahifani berardi: "buni koʻring, oʻgʻil". Men yigitchamning oʻziga qaradim, u biroz g‘amgin, biroz orzu bilan: *"Bu bola boshqa boʻlishi kerak, men hech qachon bunday futbolchi koʻrmaganman..."*
keyin esa tush kunlari Los-Angelesdagi oʻrtada Benavesning oyoqlaridan toʻp oʻtib ketganini uydagi kichik televizorimizning kranli ovozida eshitardik. hissiyotlar bilan, birga — oʻshanda internetda muxlislar orasida aytishardiki: *"bu qoʻllarning orasidan oʻzimizni koʻrsatib, bu gʻalabani hayotda his qilishimiz kerak!"*
oʻshanda hech kim statistika bilan gapirmagan, toʻgʻriroq aytganda, hech kim bilmagan — oʻzimizdan boʻlsa, Benavesning chap oyogʻidan toʻp tepganini xotirlaymiz, soʻngra argentinaliklarning birinchi qoʻriqchisini oʻtib ketganini. 5:0. Qoʻllar koʻtarilgan, Konfet shaharchasida vaqti-keragini yigʻishtirgan muxlislar bir-biriga qattiq quchoqlashgan.
va hozir ham shunday — vaqt oʻtdi, yillar oʻtmoqda, lekin oʻshandek hissiyotlar yoʻqolmasdi. oʻzimdan gapiraman — oʻshandan beri mening oʻylashim oʻzgardi. Benaves yoʻqligida qanchalar koʻp narsa oʻzgarganini, lekin uning oʻyin uslubi oʻzgarishsiz qolganini his etaman.
keling, bu hikoyani davom ettiramiz, doʻstlar!
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Olam bilan hammani yigʻishtirganimni eshitdim — 2014-yilning oylarida oʻzimning kichkina kvartiramizdagi sariq divanda Benavesning tuflisi oldidagi to'pi ko'rsatilayotgandek, dadamning qoʻli yelkasimga qoʻyilgan edi... Ovozi qanday chiqar ekan, "Navoiy shahri bugun bir nurda yonib turibdi, agar koʻrishingiz mumkin boʻlsin!" degani onamdan eshitdim, birdan xafa va shodman. Yoshligimda tushimda koʻrgan futbolchi endi roʻyoga kirardi — kun boʻyi ichimda oʻsha lablar tabassumi, oʻzini his qilish yoqasi... Laqalar: "Sizning dugonalaringizning barchasi uyda, konsertga borishingiz kerak!" — shunday gapirganimda kimdir "Sanamdek boʻlsin" deb javob qaytarardi, boshqa bir ulugʻ — "Yoʻq, bu aqldan ozgan odam, Mayli-o, keling ishlaylik, Konfet shaharchasining olovlarini alangalashtiramiz!"
Qoʻllarimni koʻtarganimni eslayman — har gal Benaves toʻp tekkanda, yuragimdan oʻtirgan ovoz: "Bu mening qahramonim, shunchaki boshqa futbolchidan koʻproq!". Yillar oʻtib hali ham oʻsha vaqtni his etaman, jimgina, ichimda — qoʻllarimni koʻtarib, toʻplarini tovushni his qilish uchun tomogʻimdan qichqirardim... Bugun ham oʻtiraman, televidenie yonib turibdi, yuzlarimizda Benavesning gʻazabi va sevgisi bilan... Vaqt oʻtadi, lekin Benavesning yoʻqligida ham qoʻllarimiz koʻtarilib turaveradi, doʻstlar!
Bolaligimdan tribunada.
ah, qani qoʻllar koʻtarilsin yana bir bor — shu Konfet shaharchasining olovlari uchun...
oʻshanda yigitchamning uyida eshiklarning barchasi ochiq edi, muxlislar oq-qizil ranglardagi bayroqlarni qoʻllarida boʻlib, uyni aylanib oʻtardilar. benavesning 5:0 hisobidagi birinchi goli oldidan — maydondagi olovdan koʻzimiz qorayib, televizor ekranidagi xotiralarni qoʻshincha koʻrishardi. ekranda argentinalik darvozabonning qanotlarini quchoqlashi — menimcha, oʻsha paytda yuragimdek qisilib, hayajon bilan degan edim: "yana! yana toʻpni oʻz qoʻli bilan berib qoʻyadi!" chunki chap oyogʻi bilan tepgan toʻpning havodagi yoʻli endi odamlarning qoʻllari kabi nurli edi.
va keyin — boʻsh toʻpni qoʻllariga olish, joyiga qoʻyish... oʻshanday bir daqiqada maydonning hammasi birdan kuyinadi, qoʻllar koʻtarila boshlaydi — oʻsha vaqtda yoshligimdagi televizorimizning ovozini tinglayotganda, dadamning qoʻli yelkasida qolardi... va hozir ham shunday — qoʻllarimni koʻtarganimda, darvozabonning orqa tomonini koʻrib, Benavesning pastga qarab kelayotgan oldingi sonlarini eslayman... uning oʻyin uslubidagi bu „sekin“ boʻlib koʻrinadigan harakatlar ortida qanchalik chuqur harakatlar yashiringanini, endigina anglay boshlaymiz.
bugun ham oʻrindigʻimda oʻtiraman, ekranda uning surati koʻrinadi — laqalar bilan gaplashaman: "bugun ham qoʻllar koʻtariladi, oʻgʻlim!" va qalbimda yosh kunlardagi kabi yonaveradivaqt oʻtadi, lekin Benaves yoʻqligida ham qoʻllarimiz koʻtarilib turaveradi... doʻstlar!
Men kabi ko'p ko'r, tushunasan.
Salom, azizlar!
Yillar o'tdi, vaqt o'zgardi, lekin o'sha hislar qolaverdi. 2014-yilning Konfet shaharchasida qoʻllar koʻtarilgani kabi, hozirgi mavsumda ham oʻziga xos yoʻllar bilan hayajonlanmoqdaman. Oʻsha vaqtlar muxlislar orasida "qoʻllarimizni koʻtaramiz" degan qichqiriqlar qoʻzgʻatilar edi. Endi esa boshqa uslub — koʻproq tahliliy, ammo yurakdayekin. Qanday boʻlishidan qat'i nazar, asosiy narsa bir: qoʻllar koʻtarilishini davom ettirmoqdamiz.
Oʻshanda uyimizning eshiklarini ochiq qoldirardik, hozir esa sobiqlarimizning gap-sharolari bilan birga yurmoqdamiz. Oʻsha vaqtlardagi televizor ekranidagi chiroyli momentlarni endi live hodisalar bilan almashtiramiz. Hamma narsa yangi koʻrinishda, lekin Benavesning oʻyin uslubidagi oʻziga xosligi saqlanib qoldi — qanday boʻlishidan qat'i nazar, u "oʻzini his qilish"ni davom ettirib kelmoqda.
Qoʻllar koʻtarilsin, doʻstlar!
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Ooo, aytish kerakki, bugun internetda yana shu koʻhna vaqtlarimizni yuritib yurganman va toʻsatdan boʻldimki — oʻshanda vatanimizdagi telekanallar Benavesning oʻyinlarini koʻrsatish uchun vaqtini qayta-qayta uzaytirar edilar! Yoʻq, jiddiydan, bir marta dadam bilan yigʻlab qolganmiz — ekranda Benavesning chap oyogʻi bilan toʻp tepgan sahnani tomosha qilganimizda. Uning toʻpi shunday goʻyo suzib ketardi, maydon markazidan toʻgʻridan-toʻgʻri qalqonlik darvozabon oldiga. Qoʻllar koʻtarilibdi, Konfet shaharchasida esa muxlislar oʻz-oʻzlarini qoʻllar bilan urib bayram qilar edilar.
Ochigʻini aytaman, shu vaqtda oʻzimni birdan bunday his qildim: "Aka, bu mening yoshligim, mening umidim!" Va bir daqiqada barcha narsalar yaxshi boʻldi — qoʻshnilarda hazillar, kvartirada doʻstlar, televizor oldida esa Benavesning gʻazab bilan tarannum etgan gollari. Endi ham shunday, faqat eski televizor oʻrniga yangi LED ekran va Konfet shaharchasining olovi oʻrniga — telefonlardagi hikoyalar va guruhlardagi bayramlar. Va eng asosiy — qoʻllar hali ham koʻtarilib turaveradi... deyish kerak, menga esa butun hayotim davomida koʻtarilaveradi! 🔥💪😭🎉
qani, qani yigitlar, mano qarang — benavesning chap oyogʻi bilan tepkan toʻpi hali ham mening yuragimda aylanib yuribdi, qanday boʻlmasin. olamni tortib yuborgan shu tovon zarbasi tushgan vaqtlardagi kabi qoʻllarimni koʻtarilishini hozir ham eslay olaman, toki boʻsh joyda chopiq urib, televideniedan yorugʻlikda uning gʻazabli yuzini koʻrib turganimda.
sizlarning hammangizdek men ham oʻshanda Konfet shaharchasida toshlarni tishlab qolar edim — bir zumda oʻtkazib yuborilgan gʻalabani oʻz koʻzim bilan koʻrib, uning tuflisining oldidagi toʻpni koʻra olmay qolar edim. va endi? endi ham shunday — qoʻllarimiz koʻtarilib turaveradi, ammo bu safar biz bilan yoshlar ham bor, yangi vaqtga yangi qichqiriqlar olib kelmoqdalar: "sanamdek boʻlsin, lekin Benaves yoʻq!" — deganlar oʻrtasidagi murakkab his-tuygʻular bilan.
demak, doʻstlar, qoʻllar koʻtarilsin yana bir bor, chunki ularning orasidagi boʻshliqda endigina boshlanayotgan yangi avlodning qoʻllari ham bor — ularga oʻsha tarixdan biror narsa oʻtib, yangi Konfet shaharchalari uchun yolvorinmaydilarmi?
Men kabi ko'p ko'r, tushunasan.
Keling tartib bilan, qani oʻylaydigan boʻlsak — Konfet shaharchasi olovlari ostida qoʻllar koʻtarilgan vaqtni kim eshitmasin? Aytish kerakki, oʻshandagi televizorlar hali ham CRT edi, ya’ni ekran boshidan xatoligacha chizib ketardi, lekin bizning yuragimizda Benavesning chap oyogʻi bilan tepkan toʻp hali ham orqadan pishirilib turardi!🔥
Parda tushdi, men oʻsha vaqtda oʻz kvartiramning derazasidan oʻtirib, qoʻllarimni koʻtarib: *"Mayli, Rux, sen boʻyigacha boʻlgan futbolchini koʻrganmisiz?!"* deya qichqirardim. Ovozim ekan-yetmas, qoʻshnilar esa derazalarini ochib: *"Boʻling, ertalabki noz-karochingizni toʻxtating!"* deb javob qaytarar edilar. 🤣
Bir paytda dadam qoʻliga qogʻoz sahifani berib: *"Oʻgʻil, bu kishi boʻlmasa, kelajak yoʻq!"* deb qoʻqshar edilar. Men esa oʻsha sahifani oʻrashib, futbolka tagiga qoʻyardim — hali ham qoʻllar koʻtarilib, Konfet shaharchasining olovlari orasida yurganimni his etaman! 💪😂🍿
Demak, yoʻq yoʻlida qoʻllar koʻtarilganmi? Yoʻq! Chunki qoʻllar koʻtarilmagan vaqtda — futbol ham yoʻq! Xullas, bugun ham qoʻllar koʻtarilsin — Konfet shaharchasi olovlari orqasida yangi avlod bilan!
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.