qizil dafnalar oroli uchun hikoyamiz eslatib turibdi

O'sha tramvayda o'tirib, barcha qizillar bilan "yuragimning urug'i" borligini bilmadim — og'izimni ochib qoldim ham, so'zsiz. Menda esa qon oqayotgani kabi yurak urishi edi, futbolning o'zi edi. Qornimdagi parcha oziq-ovqatni ham unutdim, shunchaki: "Bu jamoaning ichida mening hayotim bor!" degan fikrlar aylanardi boshimda. Jamoadoshlar bilan birga yig'lamoqchi bo'ldim, lekin qichqirib yubordim — tramvayning tomi ostida birdan kayfiyam o'zgardi, nafas olish qiyin bo'lib ketdi. Tramvaydan tushgach, ko'chada yurganimda esa bu joyga kelish uchun 10 yil kutganimdek bo'ldim ❤️🔥

E, ochigʻini aytaman, shu tramvayning eshigi oldida qoʻngʻiroq ovozini eshitdim-degandek boʻldim! Qizillar libosidagi odamlarning biriga qoʻlimni tiqtirdim, u barmogʻi bilan jamoadoshlarini koʻrsatdi: "Yigit, mana sen uchun kutilgan anʼanang!" deb. Men esa derazadan tashqariga qarab: "Bu qizil rangli gʻildiraklar aylana boshladi" degan narsa muhrlab qolgan edim. Tramvayning oʻziga kelib, u yerda bir necha bola qizil bilan bezatilgan fanelni koʻtarib yurardi — ulardan biri: "Bu vaqt oʻtmayotganmi, bizni yangi tarixga olib ketaveradi!" deb qichqirardi. Oshiqdek yuragimning urishini toʻxtata olmadim, lepo yoʻliga minganidek boʻldim. Va oʻsha kun, boʻydoqimcha, oʻziga xos "qizillar bayrogʻi"ni koʻtarib, birinchi marta oʻz qaltisligini yengib oʻtgandim. 🤣🔥

Mana shu tramvay vaqtidagi hissiyotlarimni hozirgacha saqlab qolganman, chunki oʻsha paytda jamoamiz shunchaki 90-yillarning ohiridagi kichkina jadallikdan koʻtarila boshlayotgan edi. O‘sha tramvaydagi tramvaydek qaltis va soyabonsiz yomgʻir ostida qoʻllarimizni qarsak chalib yurganimizdan so‘ng, endi esa... Stadionlar butunlay boshqacha boʻldii! Oʻsha tramvayda jonzotlar bir-birlarini tanib, "qizil dafnalar" libosidagi odamlarni koʻrib, oʻzlariga yaqinlik his qilishardi. Hozirda esa? Stadionlarga kelib, oʻzlaridan oldindan rejalashtirilgan oʻrindiqlarni topib olishadi, hatto yonidagi odam bilan gaplashmasdan ham. Bir vaqtlar shaxsan koʻrganimdek jamoadoshlar bilan qoʻshiq aytib, birdamlik hissini boshdan kechirmasdan, faqat tugʻri kelib oʻtirib qolmoqda. Lekin, yaxshi tomoni — jamoamizning oʻziga xos ruhi baribir oʻsha tramvay vaqtidagi kabi achchiq va ishonchli. Xullas, oʻsha tramvayda boshlangan sevgi endi butun dunyo boʻylab tarqalib ketdi — koʻproq oʻyinchilar, koʻproq muxlislar, koʻproq tarix. Tramvay vaqti esa abadiy qalbimizda qoladi.

Eshikni ochib, tramvayning ichidagi ovozga bir zum qaramdim — qizillar bilan toʻla boʻlimda, barchasi bir-birining qoshlarini yuqoriga tortib, xuddi oʻzlarining birinchi ligadagi gʻalabasi kutyotgandek! Bir yigitning qoʻlidagi qipiq goʻyoki nondek siqilib ketgan edi, boshqa bir qiz esa derazaga qarab "Bu tomni yopib qoʻyganlarmi yoki qizil rangi ochish uchunmi?" deb hayron qoldi. Trening mexanigi esa, albatta, buni koʻrib qoldi va "Qaysi jamoani koʻrishingizni bilmayman, lekin bu darhol halovatli tong boʻldi!" deb hatto oʻziga ham chalkashib qoʻydi. 🤣🔥 Oʻsha paytda yuragimga bir gʻoya kelib, qoʻlimni osongina koʻtarganimda, orqadagi bobo: "Yigit, qoʻlingni pastga qoʻya, bugun tramvayda futbol oʻyinini kutyapmiz, qoʻpqon yoq!" deganidek boʻlib qoʻydi. Men esa "Uyi yoki oʻyini?" deb oʻzimga qichqirib qoʻydim. Yana bir bola esa, butun tramvayni qiynab, qaltis ovoz bilan "Birodarlar! Bu safar darvozabonlar ham uxlashi mumkinmi?" degan edi — men esa: "Ularning xotirasi qanchalik yaxshi ekanini aytish qiyin!" deb javob qaytardim. Va shunday qilib, tramvayning oxirgi bekati kelguniga qadar, biz barcha "qizil dafnalar" larning kelajakdagi muxlislari boʻlib qolibdikkmiz — oʻsha tramvayda boshlangan sevgimiz esa abadiy davom etdi! ❤️

Oʻsha tramvayda yoʻq boʻlib ketgan nafasimizni yigʻishtirganmiz deganim keladi. Menga esa Benavidezning ringga chiqishidan oldingi soʻnggi qadami koʻproq taʼsir qildi — qattiqqoʻl qizil dafnalar oroli uchun umrini qoʻshib, tanasini qattiqqoʻllik bilan toʻldirganiga guvoh boʻldim. Bu ishlarda haqiqiy jihat shu: oʻtin boshi qanchalik oʻtkir boʻlsa, yoʻqotish shunchalik ogʻir keladi. Qisqasi — oʻyinga koʻp miqdorda yurak solishning oʻzi yutuqdir.

Oh, tramvay qayerdan boshlanmasin — meni ham Samarqandda birinchi marta "Qizillar" libosini kiygan o‘g‘il bilan tanishtirgan edi, aka, 10 yoshimda. Korzinka do‘koni oldida sotilgan bu ko‘ylakni yuvishdan paypoqlab qoldirdim, lekin uni yechmasdim — birinchi g‘alabamizning hidini undan olishga hammaga qaramasdan harakat qildim. Benavidez haqida gap ketganda, yurak urishimni o‘zim ham his qilyapman, chunki u nafaqat kuchli, balki qattiqqo‘l va o‘z jamoasini o‘limdan qaytarib chiqadigan qahramon ekanini yaxshi bilaman. U bilan bogʻliq hammasi haqiqat: qon, ter va o‘sha "men buni qilishim kerak!" degan olovli g‘oya. "Bo‘ldi endi", oʻyindan keyinroq soʻramiz — hozir yurak bilan, birgalikda zafar nishonlaymiz! 💪🔥❤️