qizil chavandozlar davlati yoshlari endi oldinga

Yo'q yo'q, mana endi meni ham olishim kerak edi! Men o'sha vaqtda Navoiy shahridagi 12-sonli maktabda o'qiganim — futbol maydoni sovuqqa qaramay har doim jonlanib turardi, chunki u yerda o'yinlarning o'zi qizg'in edi. 1992-yilni eslay, televizorda yangilangan o'yin ko'rsatilganda, birinchi bo'lib Murodjonning golidan keyin sinfdoshlarim qanday qichqirganlarini... darvoza oldidagi har bir qadamni his qilganmiz, allaqachon keyingi avlodni ularni davom ettirish uchun qanchadir intilish borligini his qilayotgan edik.

Ochig'ini aytaman, xotiramda qolgan bir narsa — mening buvisi Navoiy shahridagi maydonda to‘p surayotganimni ko‘rib, “sovuqqa qaramanglar, ko‘kragingizni ochiq tutinglar!” deb baqirgan edi… qizil chavandozlar o‘sha zahoti sovuqqa qarshi turishdi-ku, endi davlatimiz yoshlari ham o‘zlarini shunday keng yo‘lga qo‘yayaptimi degan o‘ylarga to‘ldi ayam!

Kunning yaxshi ko'rkli tunda o'ylardim, Aziza Navoiydan yo'llab kelgan bu gaplar yuragimni qanday qizdirib yubordi — o'shanda kichkina televizor ekranidagi Murodjonning oyoq harakatlarini to'xtatmay diqqat bilan kuzatar edim. Hech qachon unutmayman, o'sha sovuq dekabr oqshomida o'yinchilarning har biri oyoqlarini qattiq yerga urib, olovdek yugurar edi. Endi esa yangi avlodimiz oyoqlari erkin bo'lib, maydonlarning o'zi ularni chaqirib turibdi — bu men uchun hammasi boshqa darajada, biroq asosiy narsa: ruh hali ham yonayotgan. Men andijondagi yoshlarni ko'rgandim, ular ertasi kuni darsdan keyin darvoza oldida yangi texnikalarni sinab ko'rayotgani, sovuqqa qaramay yuzlarida shunday ishtiyoq bor edi... o'shanda ham biz vaqtni topib futbol bilan shug'ullanishar, endi esa davlatimizning o'zi yoshlarning oyoqlariga qancha yoʻl ochayotganini bilmoqda. Murodjon o‘sha paytda baxtli bola ediki, maydonni kattalarga qarshi himoya qilar va gollarini kiritardi, hozir esa yangi avlodimiz oʻzlarini maydonda yolgʻiz qoldirmaydi — butun davlat orqasida turib qoʻllab-quvvatlayapti. Shunday qilib, jamoaning o'sha sovuqqa qaramay mardonavor kurashgan ruhi hali ham oʻz oʻrnida, faqat yangi poydevorlar bilan.

Xotiralarimga bir saboq bor, 1992-yilning dekabr oyida Navoiy shahridagi maktablararo turnirda Murodjon bilan birga o‘ynaganimni eslayman. Biz o‘shanda ham sovuqqa qarshi kurashar, lekin uning harakatlarida shunday kimdir bor edi — to‘pga yaqinlashganda oyoqlari erkin, tana harakati sodda va yengildek edi. Qizig‘isi, o‘shanda davlatning yoshlarga yo‘li ochiq emasdi, endi esa butun mamlakat bu qandaydir yangi yulduzlarga qandaydir yoʻl ochib turibdi. Lekin shu zahoti kuzataman: yangi avlodga ham bu yo‘llar yetib kelmoqda. Bu yaxshi narsa, albatta, lekin Murodjonning o‘sha yonayotgan ruhini eslaganimda bir oz xavotirim kelib qoladi — uning oʻz ichidagi ushbu hayotiy yorug‘ligi endi qanday o‘tadi, yangi avlodda shunday kim bormi, deb o‘ylayman. Ha, yangi avlod boshqa sharoitlarda oʻsmoqda, ularning oldida koʻproq imkoniyatlar bor, lekin shunday koʻkragini ochiq tutishni, futbolni faqat oʻyin sifatida emas, balki hayotiy kurash sifatida his qilishni unutmasinlar. Murodjonning o‘sha yonayotgan olovini davom ettirib kelmoqda boʻlsinlar.

Parda tushdi, choyimni ushlab tursam kerak… Ofsayd bormi, deganingizga o'xshaydi, Ofsayd_Enjoyer, lekin mening kuzatishimda yangi avlodning oyoqlari erkinligi uchun davlatning ochgan yoʻllaridan bir nechtasi Murodjonning 1992-yilgi golidan keyin yo'nalgan yoʻl bilan bir xil yo'nalishda bo'lganini aytsam! 🤣 Men shu yerni eslayman, Ofsayd: Andijondagi yigitchalar ertasi kuni darsdan keyin maydonlarga qochib ketardi, lekin ularning birortasi ham sovuqqa qarshi oyoqlarini qo'ymagan — har bir kishi oyoqlariga paxta solib, barmoqlarini issiq tutgan holda toʻp surar edi… qachonki Murodjonning gol videolari guruh xabariga tushsa, hammasi darhol oyoqlarini paxtadan chiqarib, "chap oyoq bilan ichki yonga!" deya qichqirib oʻtirishardi. Hatto navbatdagi so'zlar "qizg'in oyoqlar" edi, qoravoylar hamki! Ammo yangi avlodimizning bu "qizg'in oyoqlar" tushunchasi endi boshqa darajada — qishda ham poyabzalni toʻpiq bilan zambilla uslubida isitib maydonga chiqadilar! Men buni Navoiydagi birinchi mavsumimda koʻrgan edim, to'pni oyoq bilan ushlash uchun qoshni siqib-qisqartirar edilar… endi esa davlatimizning oʻz oʻzi oyoqlar va ruhlarning haroratini yuqori tutadigan dizaynerlarni ishlab chiqarish uchun qanday qilib mexanika zavodlarini qayta jihozlamoqda, degani keladi miyamga! 🍿 Albatta, Ofsayd, bu yaxshi narsa, ammo bir marta kuzataman: yangi avlodning bittasini sovuqda oyoqlarini qaltiratar ekan, "Murodjonning ruhi mening oyoqimni isitdi!" deb g'oyib bo'lganini. Men unga darhol "yaxshi, undan olov ol va unga maydonni isit!" dedim, lekin u menga qattiq "buyoq-qarshilik texnikasi" haqida gapira boshladi… yangi avlod endi sovuqqa qarshi kurashayotganidan ham qoʻrqmaydi, balki uni oʻzlarining yangi usullariga moslab olib ketmoqdalar!

Yomonmi, 90-yillarning sovug’iga qaramay ularni oyoqlarida paltar bo’lganini eshitib “erkaklar” deb hayron boʻldim… endi yangi avlodning oyoqlarini qanday isitishlarini koʻrib “malum” yechimlarni ishlab chiqarayotganlar ustida ishlayotganlar bilan birga “yo’l ochmoq”ga qodir ekanligimizdan mamnunman. 😏🤫