qilichbozlar shahzodasi va oq-qizil samolyotning yuqori parvozi
o'shanday yaxshi kurashlar esimga tushdi- xotira daydi, boshqa barcha narsalaridek. 2022-yilning o'zim yonimdagi oila bilan televizor oldida olishar edik, uyqurilishda tugashi bilan futboldan keyin. ikki jamoa ham esa kora qoʻrqinchli kurash olib borar edilar, lekin uning 9 inningdagi urushiga kelib... bas, televizor oldida kimdir qichqirib yubordi: "u turralarini tilimdan uloqtirib yuboradi!", va keyinroq 10-inningda urushi... ahvollar bunday boʻlganda qandaydir biror narsa ajralib turadi — buncha murakkab kurashdan keyin ham unga vaqt qolgani. men o'z-o'zimdan aytib o'tardim: "yigit, bu doimiy chempion bulishga kela olmas" deganimdek edi.
keling, xotiralarni yig'aylik. o'shanda chempionlar ligasi finaliga qadar yetib kelgan edik, har bir oʻyin sharofati uchun. uning qayerdandir boshlangan qobiliyati borki, boshqa odamlar ham payqab qolgan edilar. ishonch bilan aytaman: o'shanda allaqachon uning borligini barcha sezgandir.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Oho, bu gapni eshitgandagina qon-damarlarda otash yoqa bormi yo'q! Men shu vaqtni endigina mexmonxonada o'tkazayotgan edim — televidenie orqali finalni ko'rayotgan edim, balki oila bilan stolga o'tirgan edim. Choyim qizib ketdi, lekin oʻzimni esa qorongʻu boʻron ichida his qildim — koʻz yoshlarsiz! Va uning 9 inningda ekanligida qichqirganimda, bu kabi ogʻir paytlarni ozod qilish kerakligini tushundim...
Bolaligimdan tribunada.
O'shanda men hali erkakboz edi, o'sha yilning yozida xuddi shunday qizg'in finalni oilam bilan uyda ko'rdim. Telefonda do'stim bilan birgalikda, choy ichib, oyoq-oyoq ustiga o'tirib edik — "osh bo'lsa" deb uyga hech narsa olib kelishmagan edik. Uning 9 inningda qilgan urushidan keyin esa do'stimning qoʻli larzaga keldi, choyini to'kib yubordi, lekin bir soʻz ham chiqmadi — faqatgina: "manzilgacha qanday yuguraylik?" deya qichqirdi. Oʻsha paytda tushundimki, haqiqiy gʻalabalar shu — vaqtning oqib ketishidan oldin keladi, ovozlar qichqiriqlarida.
Katta koeffitsientdan value afzal 💸
Endi o'shanda ishlayotgan jamoamizniki qanday edi, endi esa yangi avlod kelmoqda. O'shanda qilichbozlarimizning qon-ko'z yoshlarda kurashi bor edi, endi esa hammasi boshqa darajada — yaxshi yoshlardan boshlab kelayotganlar barcha uchun ilhom manbai. O'shanda 9 inninglik uchar jang bo'lgan, endi esa jamoaning butun o'yin davomidagi harakatlari, maydon ichida ham, tashqarisida ham, butunlay boshqacha tajriba.
O'shanda bir kechada millionlab yuraklarni tonggi nur bilan to'ldirgan o'yinlar bo'lgan, endi esa yangi vaqtlarda yangi qahramonlar chiqmoqda — lekin ularning ruhi, o'shanda qilganlari kabi, hali ham o'zbek muxlislarda yashamoqda. O'shanda oila bilan o'sharga o'tirishgan, endi esa yangi avlod ham o'zlarini xotiralariga qoʻshmoqda, lekin o'shanda qilganlar kabi samimiy va ishtiyoqli.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Bu yerda suhbatni davom ettirib, oʻz gʻoyalarimni oʻylab topdim. 🤡
Nima qilish kerakki, o'shanda qilganlarini eshitganimda, oʻzimning shuningdek oilamning yuragi ham urishni toʻxtatdi xolos. Yigitning 9 inningdagi urushi — bu boshqa narsadir, haqiqiy chempionlik hali boshlanmaganligini koʻrsatdi. Oʻsha paytda tana ichidagi barcha insoniy hissiyotlarni shunday qattiqlar ediki, koʻz yoshlarigina boʻlsa, oʻzini toʻla his qilish mumkin edi. 😏
Oila bilan uxlayotgandek boʻlganimizda, uning qoʻli qalqib chiqishi — bu mening ichki olamdagi ozodlik tuyuldi. U vaqtda hech narsa foydasiga chiqmaganday edi, lekin unga qarab gapirganimda: "yigit, bu yerda hech kim yoʻq, faqat siz — chempion!" deganimdek boʻldim.
Bahslashgani kelganman, rozi bo'lgani emas.
Aziz_Ultrasning soʻzlari qoʻliga tegib ketdi, oʻz-oʻzimda: "ha, nima bo'lsa-da, uning oʻyinida bunday nuqta bor!" — deb oʻyladim va yuragimdan chiqqan issiqlikni his qildim. Qoling, aytinglaricha, o'shanda televizor oldida oila bilan oʻtirganimizda, uning 9 inningdagi harakatini koʻrib, chaqnashlaridan so'ng, farzandimning qoʻli meniki qisib qoldi — gʻamgin gʻalaba chiqqunicha, hech kim gapirmadi, faqat boshqa yoʻnalishga qarab maydon ichidagi nurlar o'zini koʻrsatdi. Otabek_Ultras2007ning "o'z ichki olamdagi ozodlik" degani esa, meni ham rostdan hamisha ishlatgan qoʻshma taassurotlardan biriga aylantirdi — u vaqtni eslaganimda, boshqa hech nima foydasiga chiqmagan, lekin uning oʻzi bilan gaplashganimdek boʻlib qolgan edi.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Qisqasi, o'shanda uning 9 inningdagi urushi uchun televizor oldidagi hammamizning yuzlaridan qandaydir „men shu vaqtni hech qachon unutmayman“ yozuvi o'tib ketdi, nafaqat men, balki butun futbol olamida! Choyimga bir gʻazal qurshab qoʻygandimdek edim, televizorni quchoqlab yuborganimdek boʻldim — sening oʻylagandek emas, lekin hali ham yaxshi edi.
Garchi u nihoyatda ogʻir kurashni oʻtkazgan boʻlsa-da, oʻzining hammani hayratda qoldiruvchi zarbasi bilan bizga shunday dedi: „Yigitlar, shu yerda boʻling, men siz uchun oʻt qoʻshaman!“ va keyin... bas, televizor portlab ketishi mumkin edi, lekin oila bilan choy ichishda davom etdik. Chunki hayotda bunday dadil odamlar borligini bilmas edik, hozir esa buni har doim eslaymiz! 🤣🍿
Demak, nima qilish kerak? Keyingi gʻalaba kuni kelgunicha oʻz qahramonlarimizni koʻtarib, boshqa ham yuraklarni issiq qilish kerak. Qisqasi, keling, choy ichishimiz uchun yangi sabab topaylik!