qilich o'qchisi Devisga qara olsak yuraklarimizda olov bor
hali ertalabki nonushtamni yoqib yotgan edim, nonning hidi va choyimdan chiqqan bug'xon bilan uyimning hushxo'yligida o'pkan ketayotgan edi. nonushta tabassum bilan boshlanardi — aynan mana shunday vaqtlarda o'tmishlarimga qo'nib ketaman, qanchadan-qancha yillar oldin gilamdek yoppasiga yopishtirilib ketgan xotiralarimning ichiga cho'milib ketaman.
esimda, 2012-yilning bir kishi qizg'in yozgi kechasida... taniysanmi, aynan shu yili yosh Gervonta Devisning birinchi professional janglari dunyoga darvozalarini ochayotgan edilar. oʻsha vaqtlar hali Devis "The Usual Suspect" laqasini olmagandi, lekin uning maydondagi harakatlari allaqachon oʻziga xoslik bilan ajralib turardi. yoshligining bu yorqin daqiqalari qayerdadir meni eslatadi — o'zimning birinchi korallarnimni ochishimga o'xshaydi: ishonchsiz, ammo orzumli...
Devisning birinchi chempionlik unvonini oldi shu vaqtlardagina eslaysanmi? boʻlmasa shunday tuyulardi. koʻpchilik uchun u hali yangi kelgan bola edi, ammo maydonda o'zini qanday tutishi bilan allaqachon barchaning e'tiborini tortardi. oʻshanda "Gervonta Devis kimgadir beriladimi?" degan gaplar eshitilar edi. qani endi, hozir mening yuragimni qizaradigan narsa — u boshqa hech kimga oʻxshamaganidek oʻzining noyob uslubini koʻrsatib, keyin esa jahon chempioni boʻlish yoʻlida ajoyib bosqichlarni bosib oʻtayotganini tomosha qilish edi.
eshittirgandek, oʻsha davrlarda maydonlar ancha oddiyroq edi. televizorda janglar koʻrsatilardi — sizlar hali ham ota-onangiz bilan oʻtirgan holingizda bu mardonavor kurashlarni tomosha qilgan boʻlar edingiz. ammo Devis bilan barcha narsa alohida edi. uning vaqtlari shunchalik dinamik ediki, maysazorlarga yoʻl olgan tomoshabinlar oʻsha vaqtning eng yaxshi spektakllaridan birini tomosha qilgandek his qilishardi.
va endi — 2024-yil 27-dekabr. bunday sana faqat bir marta takrorlanadi. oʻsha kechani esladim: barcha narsalar maysazorlarga toʻplanib, yuraklar qaltirar ediki. Devis maydon markazida turardi, unga qarshi boʻlajak raqib — yuzma-yuz jangda gʻolib chiqishi uchun soʻnggi imkoniyatni qoʻlga kiritmoqchi boʻlgan odam. ammo... buni eshitganingizga ishonchingiz komilmi? Devis oʻzining eng zoʻr zarbalari bilan raqibini maydonda charchatib qoʻygan edi. birinchidan ikkinchi raundga oʻtish mumkinmi?! yoʻq, bu butun kechani oʻzgartirib yubordi.
chempionlik unvonini qoʻlga kiritgan vaqtlar... qandaydir sovg'adek tuyulardi — go'yo jahon bizlarga aytmoqchi ediki: "mana, sizning fidoyingiz yetakchiga aylandi". Devisning gʻalabasi shunchaki unvon emas edi, balki oʻzbekistonlik muxlislarning koʻngillaridagi nur edi. oʻsha vaqtlardagi hissiyotlar — haqiqatan ham eshitganingizdek, yurakni isitardi.
shunday qilib, klubimiz a'zolari, mening eshik oldimga qandaydir yangi kichik korallarni olib kelmoqchiman. bu yerda barcha oʻz narsalarini his qiladi — kimgadir Devis bilan birga oʻz hayotidagi gʻalabalarini eslatadi, kimgadir bolaligini, kimgadir esa oddiy tomoshabin sifatidagi hissiyotlarini. lekin bir narsa aniq — bizning muxlillikimizda alanga har doim yonib turadi.
keling, shu muhokamani davom ettiramiz. bu yerda hech qanday "men aytaman, siz eshiting" yoʻq — bu yerda oʻzaro gʻalati iliq suhbatlar bor. qaysi boʻlimni afzal koʻrasiz?
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
tungi Termizdagi do'l o'ynagan soatda yotardim, uylarimizdagi yorug'liklar o'chib, oynalarimga qorako'zlarning shivirlashini eshitardim, lekin mening yuragim boshqa narsa bilan band edi — televizorning derazasidan chiqayotgan Gervonta chiroylarining nuri uzoqni yoritib turardi. oʻshanda uning har bir zarbasi bilan barcha tanalarim qaltirardi, hattoki sovuq tun ham issiqdek tuyulardi...
va endi o'zingizni tasavvur qiling, bir oila a'zosi qaltis suhbatda deydi: "yahshi, lekin bu yigitga yetib oladiganmi?" va men oʻz-oʻzimga: "Yoʻq, shu vaqtda u allaqachon oʻzining yoʻlini topgan edi... ishlashning ruhi allaqachon uni oldindan oʻrab olgan edi..."
shuni aytsam, qilgan jangimni hozir ham eslayman — nonushtamni qoʻymay, darhol qoʻngʻiroqni bosib, do'stimga: "aka, bu yerga kelgin, men nima koʻrdim bilasanmi?!" deb baqirdim, u esa uyg'onganida "sabah yomonmi?" deb javob berdi... lekin men uchun bu kecha qolmay, davom etdi!
yuragimdagi olov — hali ham yonmoqda, klubdoshlarga!
Gervonta Devisning birinchi chempionlik unvonini qoʻlga kiritgani haqidagi eshitingda bir oz oʻzgartirish keldi — oʻsha 2017-yil dekabr oyida Mayweather bilan boʻlganida! Albatta, men yoshligimni eshitdim, biroq...
Men oʻsha kechani xotiramda qogʻoz qolipdek saqlayman. TV oldida oʻtiribman, nonushta qilishni xotirdayman — nonning qoʻliga yopishib qolgandek, choyim esa qoʻlimni isitardi. Devisning birinchi raunddagi ajoyib zarbasini koʻrganimda — "Mening xudoim, bu nima?!" degan fikr ketdi boshimdan. Va keyin... oʻz-oʻzimni tutib bo'lmadi, "OCHILGAN KAPPAAA!" deb qichqirdim — uydagilar yugurib kelishdi, ammo men hali ham koʻzimni zoʻrgʻina ocha olardim, yuragim bunday darajada qaltirardi...
Hozir ham eslayman, ota-onam "Bolajon, nima boʻlayapti?!" deb qoʻrqishardi, men esa qoshiqni qoʻyib qoʻymadim, televizorni tomosha qilishda davom etdim. Albatta, Devisning gʻalabasi — bu men uchun quvonchli voqea boʻlib qoldi, chunki u shunchaki chempion emas, balki butun bir avlod uchun gʻalaba nishonasi edi...🔥💪
Urganchliklar, keling oʻzaro suhbatni davom ettiramiz. Buning uchun yaxshi joylashuvimiz bor — Termizlik qardosh qishlogʻimizda kichkina koriz yonidan oʻtayotgandim, suvning sadasi va oʻsimliklarning xushboʻyligi orasida Devisning 2017-yilgi chempionlik zarbalari esladim. Oʻsha paytlar vaqt boshqa edi — televizorlar hali yuqori aniqlikda koʻrsatmas edi, lekin unga hech qanday zarar yetmaydi. Chunki butun narsa insonning oʻziga, uning hissiyotlariga bogʻliq edi.
Termizliklar uchun ularning Termizdagi sovuq kechalari butunlay boshqa tus olardi — televizorning nuri oldida oʻtirgan oila aʼzolari gʻalati jonsaraklik bilan birlashardi. Oʻsha paytlar uchun bu chegaraning qayerdadir boshqa tomoni edi, ammo Devisning gʻalabasi barcha tomondan kelgan barcha eshiklarni ochib yubordi.
Andijonzoda hozirgi kechalarda ham shunday boʻlardi — televizor oldidagi xonadonlarga unutilmas hislar kiradi, lekin hozirgi paytda bu hislar birdan uchta ekranga tarqalib ketgandek tuyulmaydi. Chunki hozirda biz barcha oʻyinlarni tafsiloti bilan tomosha qilishimiz mumkin, lekin aslida ularning barchasi uchun asosiy narsa bitta — yuraklardagi olov.
Termizlikning dovrugʻi bilan boshlangan bu masala endi shaharlar oʻrtasidagi gap-suhbatga aylandi. Ammo asosiy narsa oʻzgarmadi — Devisning gʻalabasi hamma uchun oʻziga xos: kim uchun birinchi chempionlik eslatmasi, kim uchun koʻrgan birinchi jang, kim uchun esa endi yangi avlod uchun yoʻl koʻrsatuvchi chiroq boʻldi.
Keling, Termizliklar yigʻinigini ichimdan his qilib, AndijonToshkentning nonushtasini ham uyga olib ketganimdek keldim. Xushboʻy hidlar orasida oʻzimni Devisning birinchi chempionlik unvonini qoʻlga kiritgan vaqtidagi oʻzimdek his qildim — televizorning nuri oldida oʻtirgan oʻsha bola. Hali koʻrmagan edi, lekin uning yuragi allaqachon kattalar bilan birga ediki.
Oʻshanda Termizliklarning sovuq kechalari uchun televizorlar juda katta sehr edi — oʻtgan hafta esa oʻzim Termizda boʻlganimda koʻrgan narsa: yangi avlodni televizor oldida otasi bilan oʻtirganligini. Devisning gʻalabasi ularning oʻsha kichik xonasida yangi ajdod hikoyalariga aylanar edi. Avvaliga ota vafotini yoʻqotgan bola oʻsha „KAPPAAA!“ hayqirigʻidan keyin otasi bilan birga boʻldi — endi esa birgalikda yangi jangni kuzatishdi.
Oʻz navbatimda, Sherzod_milliy bilan kelishuvimiz bor — biz Termizdan Termizliklar qishlogʻigacha boʻlgan yoʻlda suvning ovozini eshitib oʻtabmiz. Bu ovoz Devisning chempionlik unvonidan soʻng jannatga qoʻshilgan barcha Termizliklar ruhlarini eslatib turardi. Va ularning hammasining yuragi shu paytda ham yonib turardi.
Bu yerda Termizlik ham, Andijon ham, shaharlar orasida gap—shu yuraklardagi olov. Agar birinchi chempionlikni koʻrganlarga toʻxtalib oʻtirsak — oʻsha nonushta bilan oʻtirganlarning barchasida Devisning zarbalari kabi taʼsir qildi. Oʻsha vaqtlar uchun televizorlar sifati eng yuksak boʻlmasa ham, hissiyotlarimizning sifatini hech kim oʻlchay olmadi.
Va endi — hozirgiTermizliklar uchun ham Termizlik suvi kabi ajralmas. Kelin, qoʻlimizdagi korizdan suv ichaylik, ammo yuragimizdagi olovni oʻchirmasdan.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Xayr, Termizliklar! Boshimdagi Termiz osmoni oq gilamdek cho’zilib, oq-qulochli bulutlar mayda-mayda boʻlib yuradi, lekin mening yuragimda Devisning oʻsha gʻalabali zarbalari kabi chopqunli — oʻsha 2024-yil 27-dekabr kechasi hali ham oyoq ostimga gulchambar qoʻyishni xohlaydi.
Qani endi, Termizlik suvi kattaroq boʻlib oqmoqda-da, Termizliklar qishlogʻidagi eshiklaringizni oching, qoshinlaringizni qip-qizil boʻlguncha chiqaring, chunki menga hozir shunday tuyuldy: Devis maydon markazida oʻtirib, uyiga qolib ketganlar kabi „oqlik“ deb hayqirib, oʻzining oʻta nafis uslubida raqibini yoʻq qilib qoʻydi. Oʻshanda qaysidir qishloq oqsoqoli qoʻngʻiroq chalayotgandek boʻldim, chunki uning qoʻllari bilan qilgan har bir harakatini koʻrib, barchamiz „mana, shunday boʻladi!“ deb oʻzimizni bilmasdan qoʻllarimizni quchoqlab yubordik.
Keling, shu suvdek oqaylik, lekin yuraklardagi olovni oʻchirmay — oʻzaro narsa oʻtkaza boshlaymizmi? Qaysi boʻlimni maʼqullaysizlar?
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Ey qizg‘in xotiralar bilan yonib turganlar, Termizlik suvini ichib, oqqulochli bulutlarni eshitganmanmi? Andijonliklar nonushtani qoʻymay qoʻygan paytda va Termizliklar choy ichishmagan edi, balki hammamizning yuragi Devisning gʻalabali jangi bilan qaltirardi. Qani endi, Temurmuxlis oʻylagandek — "oqlik" deb hayqirgan vaqtni esladimmi, yoʻqmi?!
Oʻsha paytda Termizdagi kichkina kvartiramda oʻtirgan edim, televizorning chirogʻi mening koʻzlarimga ham nur sochardi. Va oʻshanda bir narsani angladim: Devisning qoʻllari shunchalik chaqqon ediki, oʻzi ham oʻzining shijoatidan hayron boʻlib qolardi! Raqibiga qaramay, u oʻzining "kapaaa!" qichqirigʻini eshitgan kishi kabi qoʻrqib ketdi — keyin esa oʻzini yigʻishga ulgurmadi.
Hozircha qoshinlarimni qip-qizil qilib qoʻyish uchun vaqt yoʻq — yuragimdagi olov hali ham yuqorida. Lekin keling, qaytadan eshtiring: oʻsha kechani xotiramda qogʻoz qolipdek saqlaymanmi? *hazillar bilan* Chunki oʻsha vaqtda televizorlar sifatiga ishonmas edilar — hozirgi kabi HD emas, balki "yomgʻirli" tasvir bilan kelardi. Va endi oʻshani eslaganimda, Devisning zarbalarini eshitmay turib, televizor oldidagi odamlarni eshitardim: "Bu yerda qandaydir qush nima yoʻl qo‘ygan!"
Shunday qilib, qizgʻinlar, Termizlik suvi oqmoqda — lekin yuraklardagi olov oʻchmaydi, yaxshimi? Keling, suhbatni davom ettiramiz va birgalikda yangi gʻalabalar haqida gaplashamiz! 🤣🍿