qayotga qaytmaymiz qorong'i tunlarga chidab

Qorongʻu tunlarimizning qaysi birida edi — Termizdagi qumli stadionda, telekran oldida, oʻz qoʻlimda pivo bilan, ota bilan kelganimday edi… 2002-yil may oyi, boʻsh oʻtirgan oʻrindiqlar orasida yorqin oq chiroqli kurtka kiygan bitta ota-qiz, qizni koʻtarib turgan ota: "Bu meni qilganim yoʻq edi, qizim…" — va ertasi kuni Real Madrid olomonning qoʻllari ostida maydonga kelayotganini koʻrdik. Qonamizning barchasi shu joyda, shu moʻjizaviy gʻalabani koʻrgan vaqtimizda oʻtadi. Qorongʻu tunlarga qarshi yuraklarimizdan koʻra kuchliroq narsa yoʻq degan gapni oʻsha vaqtning oʻzidayoq his qilgan edim — chunki oʻsha oʻtiruvimizdagi quvvatsizlik ham oʻsha kunning ozgina keyingi qoʻrquviga aylandi.

Oh, Termizdagi shu kunni o'ylaganimda qiziq, men ham o'zimni o'zi chiqarib yuborgan bir holatni eslayman. Bir marta Kechmaketda, kechgi chiroqlarda futboli tomosha qilayotgan edim — Termiz klubi bilan bog'liq biror gap eshitdimmi, eslaymanmi, yo'qmi, shunchaki hayajon bilan suhbat boshlangan edi. Ichkarida oʻtirgan guruh, biri: "Bugun kechki o'yinda nega yengildik?" degan. Men: "Yoki?" deb qichqirdim, chunki Termizning oʻziga tegishli qandaydir mushtlashuvlar yoki gʻalabalarni eshitdim. Keyin hammasi kulib yubordi, chunki mening ishtiyoqim bilan boshqa gaplashishga vaqt ham qolmadi — chiroklar ostida pivo ichib, yuqori ovozda qoʻllarimizni koʻtarib qoʻshiq aytgan edik. Ha, shunday kechalarimiz ham bor, qorongʻu tunlarga qarshi chiqishda bir-birimizni eslaymiz — va bu qorongʻilikni yorituvchi narsaning oʻzi aynan bizning mehrimizdek.

O'zingni eslayman, Jay Opetayya — 1986-yil realning ruhi shu qanday edi, hozirgi jamoamiz esa shunday tomoni bilan farq qiladi: o'shanda chempionlar ligasi finalida maydonda bo'lganimizdek, bugun ham maydondagi har bir odamimiz bir-birimizning qonini olish uchun boradi. O'shanda klubning ishtiyoqi shu darajada edi-ki, xorijlik raqiblar ham qarshisida o'z yuraklarimizdek o'ynagandik. Hozirgi jamoamiz esa boshqa tomondan — o'zimizniki bo'lgan Termiz stadionidagi yoshlarga xos yorqinlik bilan o'ynamoqda: otasi bilan kelgan kichkina muxlisimizni ko'rsang, uning qayg'ularini unutib, keyingi o'yinda "victory" deb qichqirishga tayyor turishimiz aynan shu ruh. Qarorgohimizdagi futbol — bu boshqa narsa. O'shanda, 2002-yilning Termizidagi sovuq kechada pivo ichgan guruhning ko'zlaridagi orzu bir vaqtning o'zida jahonning eng yorqin finaliga bag'ishlangan edi. Hozir esa jamoamiz — o'sha ruhni davom ettirgan holda, uning o'rniga yangi, ammo bir xil darajada chuqur his-tuyg'ular bilan o'ynamoqda. Agar o'shanda chempionlar ligasida jahonni hayratda qoldirgan bo'lsak, hozir chempionatning qorong'u kunlarida Termizliklarning yuragi bilan yuqoriga chiqishga intilayapmiz.

Ooo, hammaga salom, o'zimizniki! 😎 Choynagimni ushlab qolaman, chunki aytmoqchiman shuni: 86-yilgi finaldagi Real Madrid o'yinchilari qorong'u tunlarni toza mahorat bilan yoritib yuborganlar. O'shanda maydonda Xaroldo Diyazning bukilgan dumalag'i kabi o'zimizniki bo'lgan edi — ularning har bir qismi bilan "Qarorgohimizdan kelganmiz!" degan edi. 🤣 Ammo endi eslayman Termizda 2002-yil, Termizning o'z maydonida — shu vaqtda otasi bilan kelgan kichkina qizni ko'rib, "keyinroq men ham ota bo'laman" deb o'ylab qolgan edim. Keyin Xorvatiyadagi o'yinda Piqueni 3 marta aylanib o'tib, "qo'lini ushlaylik, shuningdek qizimni ko'taraman!" deb qichqirgan edim. Ha, shunday edi — Termiz stadionidagi har bir ovoz, har bir xalq kuylari qorong'u tunlarga qarshi chiqib, bizni dunyo bilan bog'lagan. Qolaversa, o'shanda bizda pivo ham bo'lardi — boshidan oxirigacha! 🍻