qaynoq qonli qahramonlarimizning oxirgi g'alabasi nimani anglatadi

hammaga salom, do'stlar... o'shanda bunday bo'lardi — toʻp 89-daqiqada kiritiladi, stadionda qadamlar shovqin bilan aralashib ketadi, yuraklar esa teskari urmoqda. endi esa yana, iyun oyi, 93-daqiqa... darvozabimiz oyoqlarini tebratib, toʻpni olgach, so'nggi chiziqqa yugurib boradi, va... gol. toʻp tarmoqlarni sirg'aladi, barcha otib ketishadi, ba'zi birlari esa yig'lay boshlaydi. men shu zahoti — qariyala ayamanki, qayerdadir oʻz vaqtida oʻynaganlarimni eslayman, lekin aynan mana shu lahzani hech qachon unutmayman. qizardimmi? yo'q, chunki biz kulgili odamlar emasmiz. ammo uning xotirasiga kelganimda — oʻzimizni bilan birga ajralib turadigan narsani his qilib qolar edim: yaqinda boʻlib oʻtgan qahramonliklarimizga qanchalik kam e'tibor berishdan qoʻrqaman. 93-daqiqadagi gʻalaba oddiy gʻalaba emas edi — bu qon, ter va millat tarixini uzluksiz davom ettirish edi. o'shanda otam bilan birga stadionga borardik, bir oz qiyin ahvolda, ammo uning koʻzlarida shunday bir nur bor edi... soʻnggi daqiqalarda. endi esa oʻgʻlim bilan ketmoqdaman, oʻzining ilk oʻyinini tomosha qilish uchun. oʻsha kunni unutmayman, lekin yangi asrga, yangi avlodga oʻtishimiz ham bekorga emas. bunday gʻalabalar shunchaki gʻalaba emas — ular kelajakka yoʻl koʻrsatadi. keling, oʻylab koʻramiz... oʻshanda 1998-yilda jahon chempionatida boʻlganmiz — faqatgina 3-daqiqada toʻp urilgani uchun emasti, o'shanda ham soʻnggi daqiqada gʻalaba keltirgan edik. tarix takrorlanadi, va bu juda yaxshi. chunki bu — bizning qahramonlarimizning ma'nosi. qon va mahorat bilan oʻynash, soʻnggi daqiqagacha kurashish. va biz buni hech qachon unutmaymiz.