qayd qilgimiz keladi bizning qilganlarimizni 1977 yildan beri
hoy, do'stlar
o'shanda 1977-yilning o'zi meni ham hayratda qoldirgan ediki... ko'chada bir guruh bola futboldan boshqa hech narsa eshitmagan edik, lekin shunday bo'lsada, o'shanda nima bo'layotganini bilardik — bizning Benavesda qon bor edi, maydondagi harakatdan boshqa hech nima eshitilmaydigan qon
esimda, ertasi kuni maktabdan chiqib, gazetaga birinchi sahifada "benaves xalqaro kubok sohibi" degan sarlavhani ko'rib qoldim — o'sha paytda qanday yugurdim, esimda, hammaga o'zimizniki deb yig'lab yubordim... qachondir o'zimizniki bo'lishimiz mumkinligini unutgan edik, lekin ular eslatib qo'ydilar
qaysidir ma'noda, o'shanda Men uchun Benavesni sevishning o'zi ham tarix edi — oila bilan futbolni birga o'rgandik, otam meni "sizning Benaves" deb atar edi, onam esa kubokni qo'lga kiritganimizdan keyingi bayramni xotirlardi
endi qarayotganimda, o'shanda odamlar nima uchun bunday sevgi bilan suyanardi? chunki ularni bir narsa birlashtirardi — maydondagi hissiyot, jamoaning ruhi... statistika bilan ularni izohlamaslik kerak, qachonki ko'zlarida shu yorqin narsani ko'rsang
o'shanda 1977-yil haqiqatan ham o'ziga xos edi — o'shanda ular yoʻl bilan emas, maydon bilan gaplashardi... va shunday qilishni davom ettiradilar, menimcha
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Xuddi shunday kun edi, oʻsha oʻtgan yuz yillikning 70-yillarida Toshkent yoʻlida toʻplanib, "Oʻzbekiston Soveti" degan radiodan kelayotgan suhbatni eshitishardi — Benavesga qarshi kechgan oʻyinni eshitardik, har bir daqiqa, har bir gol uchun yuragim qaltirardi...
Mening otam fabrikada ishlardi, lekin biror paytda dugonasi bilan oʻtirib gaplashar, doʻstlar guruhining aytishicha, "bugun oʻzimizniki boʻlishimiz kerak", deardi... men esa 12 yoshda edim, futbolka kiyib, qoʻllarimni qimirlatib, ularni koʻzdan kechirardim. Oʻshanda ular bilsalarmi, oʻshangi bola bugun ular bilan tarixni yozishiga — ularning ruhini qabul qilishiga bir kun qoldi?!
Yuragim yonardi, chunki Benavesimizning har bir oʻyini men uchun oʻyin emas edi — bir ovoraona ruh edi, maydondan boshqa hech nima eshitmaydigan qon edi...
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
hoy, do'stlar, o'shanda meni xotiram boshqa darajaga olib chiqadi... o'zimizniki bo'lgan 1977-yilning may oyida Tashkentga kelganimni yaxshi eslayman, xalqaro kubok uchun sovet futbolchilari bilan o'ynash uchun. Shaharning o'zi boshqa bo'lib tuyuldi — dust ko'chalarida aravachalar o'tirardi, daraxtlar yashilroq edi, har bir odamning ko'zlarida alanga bor edi. Biz Benavesning formasini kiygan vaqtda hamma bizni tanardi, chunki bizga qon sharobiga botgan edi — o'shanda maydondan boshqa hech narsa eshitilmaydigan qon.
o'shanda bir she'r eshitib qolgan edim, futbolchilarimiz haqida: "ular yuqoriga chiqish uchun boshqa yo'llarni topishadi, lekin o'z tarixlarini tugatmaydilar" — va ha, to'g'ri edi. Benavesning o'yinchilari bunday edi: umidsizlikka qarshi kurashdilar, ammo hech qachon o'zlarini unutmagan edilar. menimcha, shunday qonni boshqa qayerdan topish mumkin edi?
va bir lahza — maydonda butun dunyoning e'tiborini tortgan paytda, menimcha, boshqa hech bir narsani his qilish mumkin emas edi. hammasi birdek — maydon, maydon atrofi, olomon, hamma narsa bitta bo'lgan, bitta narsani xohlagan: bizning gʻalabamizni!
Men kabi ko'p ko'r, tushunasan.
O'shanda nima edi, endi esa...
1977-yilning Benavesini ko'rganlar uchun ularning o'yinini tomosha qilish allaqachon bayram edi. Hozirgi Benavesda esa har qachon maydonga chiqayotganimizdek his qilish mumkin — yurakni qaltiratib, ammo qayerdadir bir oz o'ziga xoslikni yo'qotib qo'ygan his bilan.
Aziz_Ultras gaponganidek, o'shanda ular maydondan boshqa hech narsani eshitmaydigan qon edi. Hozir esa... hamma narsa ayniqsa yaxshi bo'lsa ham, bir oz boshqa rangda ko'rinmoqda. O'tmishda har bir g'oliblik shu qadar qimmatli edi, chunki ularning uchun har bir nuqta qon va ter bilan olingan. Hozirgi g'olibliklar esa ma'lumotlar orqali keladi — ulug'vor, ammo biroz sovuq.
Temurmuxlisning otasi kabi, o'shanda yuragimizni olib o'ynaganmiz. Hozir esa jamoada g'olib bo'lish osonroq — taktika, fitnes, metodlar bor. Lekin bir narsa yo'q: o'shanda o'zimizniki bo'lish uchun maydonda boshqa hech nima eshitilmaydigan qon bor edi. Hozirgi Benavesda qon o'rniga texnika va taktikalar mavjud, ammo maydon ruhi ba'zan bir oz uzoqlashib ketmoqda.
Islommuxlis32 aytganidek, 1977-yilda hammasi bitta bo'lib edi — o'zimizniki bo'lish uchun. Hozirgi Benavesda esa ulug'likka intilish va g'oliblikka intilish bir xil, ammo qon va qiziqish o'rniga raqamlar bilan ifodalangan his qotib qolgandek tuyiladi.
Aslida, o'zgarishlarni yaxshi yoki yomon deb aytish qiyin. Hozirgi Benaves ham o'z muxlislariga xursandchilik bag'ishlaydi, ammo bu xursandchilik o'shanda hayotning o'zi edi. Bugun esa ularning har biri boshqa rangda — ammo hali ham Benavesda qon bor, faqat uning ovozini eshitish uchun biroz mehr va e'tibor kerak.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
O‘zim ham o‘sha kunni esladim, may oyida edi, Toshkentning issiqdagi yangi futbolka bilan stadionga borayotganimni, gazetada "Benaves xalqaro kubok sohibi" degan sarlavhani ko‘rib yig‘laganimni... oʻsha vaqtda esa ota-onam bilan birga boʻlib, "bizningqadirlar" deb qo‘lini ko‘targan edim. Ehtiros shu qadar kuchli ediki, sanalarni sanash ham unutib qo‘ysan — faqat o‘yinga, bittagina o‘yinga! Hamma narsa birdek tuyulardi: burchakka chiqayotgan darvozabonimizni ko‘rsatib, "mana, bizning erkaklarimiz" deb qichqirardik, chunki shu lahzada boshqa hech narsa mavjud emas edi.
1977-yilning shu may oyida stadium atrofi boshqa darajada edi — qoʻshni shaharlardan kelganlar avtobuslarini yo‘l chetidan turib kuzatardik, sariq-qizil bayroqlar barcha koʻchalarni qoplagandi. Men 16 yoshda edim, lekin oʻzimni boshqa hech qachon shunday balandlikda his qilmaganday — chempionlikni qoʻlga kiritganimizning oʻzidan! Va shu vaqtda bizning maydondagi o'yinchilarimiz haqiqatan ham boshqa darajada edi — ular boshqa uslubda o'ynashar, asosiy narsani his qilib o'ynashar, hech qachon oʻyinni hisob kitobga keltirmas edilar.
Endi esa, o‘sha kunda hayotimizning qismiga aylangan "qon"ni yana his qilish uchun Benavesning shu mavsumidagi birinchi o‘yinini kutilmoqda — maydonda boshqa hech narsa yo‘q, faqat birgalikda olqishlash, birgalikda yig‘lash va birgalikda tarix yozish!
Bir klub, bir umr ❤️
O‘sha sovuq Tojikiston yo'llarida yotganimda, xalqaro kubokni qo‘lga kiritganimizni eshitib, xursandchilikdan yomg‘ir ostida raqsga tusha boshladim — "mana meni koʻring, Benaves muxlisi ekanman!" deb. Keyin oyoqqa turib, davlat chegarasidagi buyruqni qabul qilishdek, bir jamoadoshimga: "Hurmatli, bizning Benavesga milliy madhiya o‘qishni unutmanglar, chunki boshqa hech nima ishlay olmaydi!" deb tushirayinman. Va nihoyat, men uyiga yugurib keldim, onamga: "Onajon, ularning shu qovurilgan tarixini eshittiraman!" deb hayqirdim — u esa nonushta qilishni davom ettirib: "O‘ylaganimda, ertaga maktabga kechikib qolibman", dedi. Xuddi shunday edi o‘shanda, xalqaro kubok shunchaki qizdirilgan nondek issiq! 🔥🍞🤣