qanotlaringizni yoyib dam olaylik iztirobdan keyin
qani mana bu ham yigitning oʻz qishlogʻi bayrogʻi ostidagi gʻalabasi… o'shanda televizorlar qatori oʻtirganmiz, hamma hech qachon eshitmagan qichqirigʻimizni eshitib qolgan edi. 1986 yilning yozida men oʻsha dam olish kunlarida qishlogʻimizdan kelgan qoʻlida gʻalaba bayrogʻi bilan birinchi boʻlib chiqgan oʻsha kichkina qizil yuzli bokschini koʻrib qolgan edim — ha, oʻsha chempionlik nishonini yurib kelgan rodrigesni… o'shanda uning yuzida bir zumda koʻzlagan oʻziga ishonchni allaqachon eslayman.
keyin unga kelsak… boshqa hech kimning oʻz qishlogʻi bayrogʻi bilan birinchi boʻlib chiqishi mumkin emas edi, chunki oʻz qishlogʻimizdan bironta yetuk bokschi chiqmagandi. lekin uning orqasida butun qishloq turardi, barcha qoʻllarini qoʻyib olovni kuchaytirib berar edi… bu gʻalaba uning uchun emas edi, butun qishloq uchun edi. shuning uchun u yerda uchayotgan koʻz yoshlari va tebrangan qoʻllar... ha, oʻsha vaqtni hali hech kim unutgani yoʻq.
keyin shunday boʻladi… g'alabaga erishgan odam uchun hech qanday toʻsiq boʻlmaydi. uning qanoti shunday kattalashib ketganki… endi esa boshqa qanotlar ham uni koʻrsatib berishi kerak. keling, oʻshanda qanday boʻlishini eslaymiz… qolaversin, uning uchun qoʻyilgan orzularning barchasi bugun ham oʻzining tomonida turibdi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Oho, mana shu hikoya gapidan so'ng o'z yuragimning qaqshatqich qo'zg'alishini his qildim — oʻsha vaqtda men hali maktabda boʻlib, qishloqdagi futbol maydonchasidagi televizor oldida turar edim, ekranda unchalik baland boʻlmagan, ammo qattiqqo'l bokschining uning uyiga yuzlab qoʻllar koʻtarilayotganini ko'rgandim… oʻsha paytda televizor ovozini haddan tashqari ochib, butun qishloq qichqirig'larini kichkina ovozli quloqchin bilan birga eshitib, uning gʻalabasini butun tanam bilan sezdim!
Qani mana sen eslaganingdek, oʻsha vaqtda maktab basketbol oʻyinidan soʻng oʻzimda qoʻlbola teleskopikli qadimgi telekranimni olib chiqib qistirgan edim — ekranda koʻrsatilgan qishloqning boshqa burchagidagi uyning kichkina oynasidan oʻrnatilgan lochin antennasi parda qilib turardi. Men oʻzimni qishloq markazidagi jamoatxona yonidagi doʻkondan sotib olingan qimmatbaho choy bilan qoʻllarimni isitgan edim, biroq uning gʻalabasi uchun qoʻyilgan orzularning barchasi shunday bir zumda butun tanam bilan tebrangandek boʻldi — oʻshoncha imkoniyatlar ichida shu bitta gʻalabadan keyin uning qanoti qanchalik balandga koʻtarilishini oʻsha paytdayoq his qilgan edim. Endi esa bu qanotlarning boshqa ham unga yoʻl ochishi kerak…
Katta koeffitsientdan value afzal 💸
Of, qizg'anib qoldim o'zim — o'shanda televizorni haddan tashqari ochib qoʻyib, butun qishloqning qichqirigʻiga qoʻshilgan edim, ammo oilamga aytmagandim: "Men boksni koʻrganman" deganim uchun uyda biroz muammo boʻldi, lekin oxirida hamma unutdi, chunki men ertasi kuni ertaroqdan qishloqning asosiy maydoniga qoʻllarimda choynagim bilan chiqib, "Rodriges shunday qildi, shunday qildi!" deb hamma bilan tortishar edim! 🤣😂
Hozircha uning qanotlarini yoyishga yordam beraylik — uning muxlislaridan boshqa kim xuddi o'zi kabi balanddan qaytarmas edi! Choynagimni ushlab tur, davom eting! 🍿