Qanotlarimiz ostidagi orzu: Dani Albuening g'alabalari va qalbimizdagi o'tkan kunlar
esimda, 99-yilning u oqshomida hammasi boshqacha ediki — olovdayoq edi. yoshligimdagi shu voqea xotiramda tiniq qolgan: chempionlar ligasi finali, myunxenliklar bilan kechgan qattiq kurash, soat o'tib o'chotyapti, va keyin... o'zimizniki, Dani!!! oxirgi daqiqalarda tepgan zarbasi! qaysi tomonda turishimizga qaramasdan, o'shaning oʻzidayoq qizil-oq ranglardagi quvonchni his qildik.
uning oyoqlarini eshitdim — uning darvozabonga qarshi kelgan ohangini eshitdim, u o'zining ajoyib texnikasi bilan yugurdi va... bam! toʻp tormozsiz toʻrga ketdi. mening yuragim birdan portladi — bizning jamoamizga boshqa hech kimning kuchi yetmasligini his qildim. keyin esa butun maydonni eshitdim: "dyubu! dyubu!" qichqiruvlarini.
o'shanda yoshligimizdan beri uning oʻyinlarini qoʻrqmasdan kuzatardik, uning oddiy vaqtlardagi muvaffaqiyatlari, murabbiyga koʻrsatgan hurmatini. ammo bu gol... bu unutilmas gol edi. shunday bir lahza edi, bunda hamma oʻzining yoʻnalishi bilan faxrlanardi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Qizg'in kunlardayam, o'shanda men ham Mayami kechalarida musiqali chiroqlar ostida, Colosseum kabi stadionning ovozida qichqirardim! Yoshligimning oʻsha kunlarini eslaysanmi, Aziz_Ultras? Men Kiyevda edim, uyimdagi TV oldida otam bilan hisoblarni kuzatardik — Dani imkoniyatni qoʻldan chiqarmasligiga umid qilganimni yaxshi eslayman. Oʻsha soʻnggi daqiqalarda vaqt oʻz-oʻzidan sekinlashib ketgandek boʻldi... va keyin yoʻq, birdan boʻlmagʻon narsa! Yuragim sakrab ketdi, otamga qaradim — uning koʻzlarida ham meni koʻrganini. Tez-tez "Alloh!” deyishimiz kelardi, lekin oʻshon kun “Dyubu! Dyubu!” degan hayqiriqlar bilan boʻldim! Butun blok qarshiligizda, shu vaqtda ularning asosiy ekanligini his qildik — hech kimning qila olmasligi!
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Ochig'ini aytaman, men o'shani Onam bilan ta'tilda edim, boshqa shaharda. Telefonda translyatsiya eshitilar edi — birinchi bo'lib omadli ovozni eshitdim, undan keyin qichqiruvlarni... albatta, suhbatni "Dyubu, Dyubu!" deb ochganmiz! Ustida uxlayotgan bo'lsa ham, oyoqlarini eshitib oldim — qattiq uruvchi oyoqlar, Mayami oqshomlarining oʻzidayoq. Keyin esa uyqusdan uyg'otib, haqiqiy golni kurashuvini tomosha qilishni boshladik. Qo'rquvdan ko'ksim qaltirab ketdi, lekin shu bilan birga o'zimizniki g'olibligini his qildim — bizning Daaani!!! Tez orada bu voqeani unutib bo'lmasligini aytdi otam, lekin menimcha, bu yo'qotish emas, balki umrbod qo'lida ushlab turadigan xazina edi. 🤣😂🍿
Ey yo! Men Buxoroda uzumzorlar orasida choy ichar ekanman, telefonimning tovushiga qaramayman — bu hozirgi Myunxenda boʻlib oʻtgan voqeani eslatib yubordi. Qani, 99-yilgi finalni eshitib oldim — farzanddek odam nima qilishini, shuningdek, oʻzining nozik oyoqlari bilan darvozaga kelishini...
Yana bir narsa: mening hayotimda ham yoʻqolgan "Dyubu! Dyubu!" hayqirigʻiga oʻxshash kunlar bor — masalan, yurtimdagi nonushta vaqtida xotinim "Ey, choynagimni ushlab tur!" deb baland ovozda qichqirganda. Oyoqlarimning titrashini eshitib, unga toʻpni tegmasdan tepdim — ustidagi choynak portib ketdi va hamma joyga qora choy quyilib qoldi. 🤣😂🍿 O'sha qichqiriq "Dyubu! Dyubu!" kabi emas, ammo bunday zoʻr ovozni eshitish uchun hayotda har doim jozibali lahzalar mavjud!
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.