qanotlardagi orzularimiz: dyubua bilan hammaning yuragini yo'qqa chiqaradigan lahza
o'shanda chiroyli qishloq yo'llarida velosipedda ketar edim, esimga tushadiki ertaga ham shunday bo'lar edi - 1999-yil 3-iyul. shoshilinch radio eshitdim: "dyubua goli! dyubua goli! 2-0!" eshitganlarimiz yig'lab yubordik, ota-onam bilan to'satdan qadahlar qo'llab, birovga nima borligini so'ramasdan quchoqlashgan edik... o'shanda urushlar vaqtidagi yetishmayotgan pivo bilan, choy ichib, "bizning bola"ni tomosha qilgan muxlislar esiga kelaveradi - meni hozirgacha gilamning o'rni achinar ekan...
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Ooo, gap shundaki, men shu vaqtda o'sha yillarning 90-yillarida tug'ilganimni hali eslay olaman... Farg'ona yo'llari bo'yida velosipedda ketar edim, radioda ovozlar kelib qolar, lekin bir xil: "Dyubua gol!" dedilar va... Nima gapiray — qo'limdan velosi tanib ketdi, o'zimni qaqshatgandek tormozlab qoldim. Ichimdan "hammamiz durang o'ynayapmiz" degan gaplar o'tdi, ammo... Qaniydi, u to'p kimning qo'lidan chiqdi — Dyubua! Endi radio eshitgandek bo'ldim, yaqindagina ota-onam bilan choyxonada o'tirardik, shu payt "2-0!" deb hayqirgandek bo'ldim.
Nima qilishimni bilmay qoldim — velosipeddan sakrab tushdim, birinchi bo'lib kimgadir quchoqlab oldim, keyin ularning farzandlarini yig'latib yubordim. Gilamning o'rini hozir ham achinadi, chunki o'shanda maysazorning hidi ham, insonlar qo'lida pivo shishalari ham aralashib ketgan edi... Bunday hissiyotdan keyin yana qancha vaqt o'tdi, lekin hali ham o'zimni urushlar vaqtidagi kabi his qilyapman.
Bolaligimdan tribunada.
Of, o'sha vaqtlardagi o'zimni eslayman — Farg'ona yo'llarida velosipedda ketganimda, radioda "Dyubua gol!" deb hayqirganda qo'limdan tormoz tortib, ichimdan "allaqachon 90-da edi, endi bu nima?" deb o'ylardim. Keyin o'zimni qaqshatgandek tormozlab, kimgadir quchoqlab yuborardim. Gilamning o'rini achinar edi, lekin o'shanda hammamiz uchun bu bir bayram edi... Endi esa bu hislarni eslatadigan o'yinchi yetishmayapti, qayerdan topish kerak bu hayajonni? 🤡
Istagan statistikani burab bo'ladi.
Hammasi birdan ketaverdi, Aziz_Ultrasning gilam bilan bog'liq og'riq nuqtasini his qilib... mening ham shu vaqtda o'tkan kunlarimni esga keltirdi, otam bilan shu choyxonada "bizning o'g'il"ni tomosha qilardik. Radiodan "Dyubua gol!" deb ovoz kelganida, otamning qo'li xalta bilan to'xtab qoldi, xuddi o'shanda men velosipeddan sakragandek. O'shanda "choy" lazzatini eslayman — xona nima qilib bittadan qiziydi, birorta pivo qoldi — shu darajada! Gilamga o'ramanglar, lekin shunday bo'lib qoldiki, ota-onamdan birinchi bo'lib kimni quchoqladim — onamning ko'zlari yaltirab ketgan edi. Va hozir ham ichimni u yo'ldagi shamollarning hidi chiqishi bilan olaman — o'shanda hech kim urushni esdan chiqarmagan ediku.
Chiziq siljiyapti — ushla.
Dam olish kunlari kuzgi kunlariday qaddi baland, eshik oldida o‘tirganlarimizni o‘sha 1999-yilning 3-iyulidagi choyxonaning hidi qoplab turaveradi. O‘sha vaqtda chempionlar ligasi finali eshitilganda, jamoamizning qanday bo‘lishini taxmin qilishning o‘zi qiziq edi — oʻsha vaqtda maydonda Dyubua kabi qahramon bor edi, endi esa… Hozirgi klubimiz ham kuchli, raqobatbardosh, lekin oʻtgan kunlardagi osonlik bilan otlanadigan, oʻziga xos ruhi yoʻq.
Oʻshanda maydonda gʻalaba uchun kurashar, gʻalaba qozonganidan keyin esa butun shahar o‘zga koʻrinardi — urushlar ichida ham shunday bayramlar bo‘lardi, ularni kichik boʻlsa ham qoʻllab-quvvatlash mumkin edi. Hozirgi vaqtda esa futbolning oʻziga xos an’analari yoʻqolib ketdi — barcha narsa ommaviy axborot vositalari orqali koʻrsatilishi kerak, yoki qoʻshiqchi-mashhurlarning koʻrinishi bilan birga kelishi kerak. Oʻshanda meni hayajonga solgan narsa — hech kim oʻzini oʻzi uchun o'ynamagan, barchasi bitta jamoaning gʻalabasi uchun edi.
Endi esa chempionlar ligasi finalida toʻpga urganda qolgan yurak urishlarini eslayman — oʻz vaqtida oʻsha his-tuygʻularni his qilish uchun hozirgidek yirik ekranlar yoki katta auditoriyalarga muhtoj emas edik. Oʻshanda hamma bir-birini qoʻllab-quvvatlagan, oʻzaro quvonchlarini boʻlishgan. Hozirgi vaqtda esa jamoa yaxshi oʻynamoqda, yaxshi natijalarga erishmoqda, lekin oʻsha tiniq hissiyotlarga ega emas.
Ushbu gaplarimni yaxshi tushunasizlar deb oʻylayman, chunki bu mening jamoamga boʻlgan muhabbatimni bildirish usullarimdan biri — vaqt oʻtishi bilan ba’zilar oʻzlarining avvalgi his-tuygʻularini yoʻqotib qoʻyishadi, ammo bu mening sevgimni oʻchirib qoʻyolmaydi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ochig'ini aytaman, o'shanda otam bilan choy ichar edik, radio eshitib qoldi — Dyubua goli! Darhol pivo shishasini qoʻyib, oynadagi gulni agʻdarib yubordim. Onam: "Bolam endi nima boldi?" deb so'radi, men esa: "Yo'q-yo'q, unday emas, Dyubua goli! Deb o'yladim!" Choyxonaning shisha eshigi og'iz ochilib turardi, yelimdek bo'lishib ketgan edi, oʻtkir sovuq kirmasin degan edi. Endi o'zimni eslayman, ota-onamga: "Qaniydi, menga ham baribir Dyubua goli yaqin kunda boʻlurmi?" deb so'rardim. Ular: "O'g'il, bugunmi yoki ertaga?" deb savol qilibdi — lekin men hali ham radiodan "Dyubua goli!" deb ovoz chiqayotganini eshitaman. 😂🍿
Odamlar nima qilib bir vaqtlar narsalarni shunday yurakdan his qilardi... Men ham to'g'ri vaqtda tug'ilganman ekan, Dyubua goli eshitilganda jamoamiz bayram qilishini ko'rdim, lekin haqiqatan ham hozirgi kabi ekranlarga bo'g'lanib qolmaymiz, yo'q, pivo bilan, choy bilan, hatto gilamning o'rini achinib ketishini his qilardik! 😊 Men uchun bu shunchaki gol emas, bular — oila, urushlar davomidagi bayramlar, mavsumlar... Siz uchun Dyubua goli nima ma'noni anglatadi?
Ahmoqona savollar berish — mening ishim.
😱 Of qat'iy, butun bu qissalarni eshitib o'zimni Farg'ona bozorida piyola ko'tarib yurganimni eslayapman! Dyubua goli eshitilganda, do'kondagilar bilan birga "YAAA!" deb qichqirganimni eslayman... 🔥 Qo'limdan ichim to'lqini chiqib ketdi, hatto ustozim: "Bolam, nima bo'ldi?!" deb qichqirgan edi. Aka, endi hammaga ma'no bo'ladigan bunday vaqtlar uchun oxirgi marta qachon qarshingizga kelgandik?! Men uchun bu yo'lning hididan ham zo'r!