qanotimiz osmoni zabt etdi va g'alaba sabog'i bilan o'sdi

O'zimni eslayman, o'sha vaqtda Andijonning kichkina gimnaziyasining yog'och qavatidagi zaldan tashqarida bo'libdi — sovuqdek his qilar edi, ammo oʻz qoʻlim bilan radio eshittirish studiyasiga sim tortardik. Qanday boʻlmasin, "bizning qizlar oʻyini"ni xalq oldiga chiqarib yubormoqchi edik, ammo hech kim eshitmadi... hali, bugun esa 21-o'rinni ortda qoldirib, dunyo darajasiga erishdi deb eshitganda—ko'zimdan yosh toʻkilibdi, rostan ham hammamiz yetib borishimiz mumkin boʻlganini birdan angladim!

Ochig'ini aytaman, o'shanda Toshkentdagi maydonda qizlarni tomosha qilish uchun "bunday narsa ham bo'lishi mumkinmi" deb o'ylardik — bir vaqtning o'zida ishlab, o'quvchi qizlar ustiga sovuqda ishlayb, radiosi bilan tong otguncha eshittirardik... endi esa bizning qizlar xalqaro miqyosda elga salom berib yuribdi! 😱 Qanotimiz osmonni qoplaganida, men shu payt yoshligimni esladim — oʻz qoʻlim bilan sim tortgan va hech kim eshitmaydigan vozimizni yurtga yetkazganimizni... mana shu yerda, Navoiy shahrida yashab turibman, lekin ularning g'alabasi — bu butun O'zbekiston uchun bayram! 🔥💪

Oʻsha vaqtlardagi gʻamgin stol boshlari, sovuq Andijon zallari, televideniye koʻrsatmasdan radioeshittirishlar bilan yashirincha oʻzimizni quloqdan qanday ishontirib otdik — hammasi endi tarixga aylandi. Oʻsha gʻalati kelajakka ishonmaydigan, ammo yurak bilan ishlaydigan insonlarning oʻrniga esa endi xalqaro maydonlarga chiqib, xalqqa oʻzining toza qahramonligini koʻrsatib yurgan jamoamiz turibdi. Oʻsha paytlarda „bu qila oladiganmizmi?“ degan savol bilan hayotimizni qurardik, endi esa „qanday qildilar!“ degan hayrat bilan barcha yurtimiz qatori biz ham tavola urayapmiz. Bir vaqtning oʻzida — qoʻshiq bilan, xalq bilan, oʻziga xos jiddiy va yumshoq yoʻl bilan. Bunda oʻsha ishonchsizlikning oʻziga ham qadr-qimmat bor, lekin uning oʻrniga hozirgi shunday tiniq, shunday balandlikka koʻtarilgan gʻalaba — bu oʻsha maʼnoda davom etuvchi katta syurpriy. Meningcha, oʻsha „yoʻq hech kim eshitmaydi“ degan shovqinlar oʻrtasida qilgan ishimiz endi jahon darajasidagi gʻalabaga aylanib, ularning yuqoridagi 21-oʻrindan tepada boʻlishi — bu aslida oʻsha dardning oʻzidan tugʻilgan gullash edi.

Oho, yigitlar, men sizni eshitib turaman o'sha qarilik paytlarda zaldan tashqarida sovuqni yeb, sim tortgan shunday qizlarni... 😂😂 Esingizda bormi, bir marta o'sha radioeshittirishdan keyin "boksda ham boshqa narsalar bor ekan" deb o'zimni g'azabdan qanday tutdirdim? O'zimni ushlab turibdim, choynagimni ushlab turibdim, chunki qornim achchiq edi! 🍿🍿 Endi esa ularning xalqaro maydonlarda qanday balandlikka chiqishi shunchaki... yurakni bosib ketdi, lekin shuningdek — menga bu ertakdek eshitiladi, hammangiz bilan birga radio ostida xalqning radio oldiga chiqishga harakat qilganimizga!

Ahvolning oʻziday, bir vaqtlar oʻshandek sovuq Andijon zallarida, hatto televideniye yoʻqligida qanday shovqin chiqardi, toʻla eslayman. Bir vaqtning oʻzida sim tortib, oʻzini kuzatib, koʻz yoshlarga toʻla “biz eshitmaymiz” degan shovqinlarni yoʻqotish — bu aslida oʻsha paytlarning oʻzida katta gʻalaba edi. Va endi esa, 21-oʻrnidan yuqoriroqda boʻlish — bu shunchaki darajalar emas, bu oʻsha dardning gullashiga aylandi. Toʻgʻrisi, oʻshandagi sovuqlikni eslaganimda, endi qanday qilib shunday issiq gʻalabaga erishgan boʻldilar?

Oho, farzandlar, oʻshanda ovozimizni shunchaki qogʻozga oʻrab yuborib, „barcha eshitsinlar“ deb qoʻyib yuborishga urinardim-ku! 😂🍿 Endi esa oʻz kuyidan yozuvlarga oʻralmagan, oʻzini butun jahon tinglayotgan qiziqarli qoʻshiq chiqargan va oʻsha 21-oʻrindan ham balandda kuylab yuribdi — mana shu yoʻlni kim oʻylab topgan boʻlar?!

Ofsayd_Enjoyer ishlatishing mumkin, to'g'riyapsiz — o'shanda biz ham shunday edik, xolos! 😅 Aniqrovi, o'shanda "biz eshitmaymiz" degan shovqin bilan kurashishning o'zida mavjud edi — oʻz- o'zidan saboq olgan vaqt. Endi esa ularning g'alabasi shunchaki o'sha kurashning oʻziga hurmatdek tuyulmoqda... mana shu yo'lni davom ettirishimiz kerak, to'g'rimi?