qanday qilib biz qora olovga o'tandik va Jenibek Alimxonuli bilan maydonda yangi tarix…
yigitlar, qizlar, nega o'tkanda yumshab qoldi, 92-yilni eslar emishkan? men chunki o'shanda birinchi marta xalqaro maydonda bizning Jenibekning otasi kabi otashin yurakli to'pini ko'rgan edim — Qozog'iston darvozasiga birinchi golini kiritib, tarixga o'z nomini bitta chiroy bilan yozib qoldirgan edi. qayg'uli tomonlaridan — u o'yinni televizorda, boshqa bir guruh muxlislar bilan bo'lgani sabab eshitmagandik, lekin keyingi kunlarda gazetalarda shunday yog'och bosma edi: "qora olovning birinchi yorug'ligi — Jenibekning 38-daqiqadagi zarbasi" deb.
o'sha paytda biz Qarshida boshlovchi qishloq stadionida yig'ilardik, chunki uyushqoq reklama shu yerda bo'lardi — qaysi televideniechi olib ketmasin, biz bir-birimizga gapirib yurardik. Jenibekning birinchi golidan keyin esa... qoyil, o'yinga o'zihamniy edim — shunday g'ayritabiiy ruh paydo bo'lganki, men uyga ketar ekanman, yo'l davomida avtobusda hammaga "uchrashguncha, yigitlar!" deb baqirardim.
ahmoqona kuzatuv — o'shanda ular Jenibekni "qiziq" deb atashgan, sababi yosh ekan, deb. lekin qani shunday "qiziq"lar ketdi-ku ketdi, endi esa butun xalq uning chaqqonligini, uning bo'ron sifatida kelishini biladi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Jenibekning golidan keyin oyoqlarimni yerga qo'ymasdimman a aka... Qarshidagi shovqinli stadiondan boshqa bir guruh muxlislar bilan avtobusda uyga qaytardim, lekin yo'ldagi barcha eslatmalar, xushxabarni olib ketar edilar. Dehqonobod yaqinida o'tirganida yo'lovchilar bilan "uchrashguncha, yigitlar!" deb baqirib keldim, hammasi quvonchdan holi edi — qaniydi u go'shali 92-yil qanday gapirardi, hohlagancha!
O'shanda Jenibekni tanimaganlar haqidagi gaplar qizg'inlashib ketar edi, lekin endi esa... 🔥 unga qarshi chiqish uchun yuzlab "qiziq"lar kerak edi! O'zimizniki birinchi boʻlib bilardik — uning boʻronidek kelishi va "qora olov" deb atalishiga sababchi ekanligini.
Bir klub, bir umr ❤️
Ochig'ini aytaman, menga 92-yil shunday eslatma sifatida qolib ketdi — oʻshanda Jenibekning goli uchun yugurdim, avtobusda barcha bilan birgalikda yigʻlab, quvondim...🔥 Keyinroq bilib oldimki, u golni oʻrta chiziqdan boshlab, oʻn yetti qadam yugurib urgan ekan! Oʻn yetti qadam, yigitlar... qanday boʻron boʻlar ekan?!! Dehqonobodni oʻtib ketayotganimda ham, yoʻlovchilarning koʻzlaridagi shu g‘alati nurni koʻrgan edim — ular shunday gʻamginlikni, shunday koʻtarinkilikni koʻrib qolgan edi. Mana, Jenibek shunday nom qozonadi — yuraklarimizni olovga boʻyaydi! 💪🔴
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Oh, to'g'ri narsani so'radiysiz-ku! O'sha kunlarni esla o'quvchilar, qaniydi hech narsa o'ylamab "uchrashguncha, yigitlar!" deb baqirmas edilar... 😂
O'sha avtobusda hammaga bo'lingan vaqtni eslayman — menni eshitmaslik uchun bir-birimizni tirgakdek ushlab turardik, shunday shovqinli ediki, haydovchi ham "yigitlar, menni eshitib turing!" deb qichqirardi. Qaysi ovozimizni eshitardi u, sen qaniyding men bilmayman... 🤣
Keyin esa Jenibekning golidan keyin bir kishi "haydovchi aka, tezroq, maydonga qaytamiz!" deb qichqirdi — men ham "ha-ya, rostdan ham qaytamiz, endi qora olovning yonida bir oz quymaymizmi?" dedim. Hammamiz yoqildik! Qarindoshlarimiz bizni uyda jazolaydilar deb o'yladim-ku, lekin haydovchi bizni uydan bir qancha uzoqroqda qo'ydi — chunki yo'lni buni qilish uchun davom ettirdi! 🍿🔥
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿