qancha vaqt bo'ldi samarali guardlarimiz yo'qligini aytib kelish

Aytish mumkinki, 2016-yildan beri bu posbonlarimizning hikoyasi umumiy tushkunlik bilan davom etmoqda. Albatta, oʻtgan yillarni eshitganda ularning harakatlari ertasi kuning sahifasida qoldi — Mishel Teyp bilan finalda bitta oʻyindan soʻng "kulrang" qahramonlarga aylandilar. Lekin oʻz vaqtida ular shunday koʻrsatkichlarni koʻrsatardiki, bu jamoa tarixida "barcha vaqtlar" roʻyxatiga arziydi. Nima boʻlib qoldi? Oddiy sabab — mudofaa taktikasi oʻzgarishi bilan, oʻz vaqtida ushbu toʻrtlikdan foydalangan strategiya endi yoʻqolib ketdi. Yoki boshqa variant: hammasi shunday bo'ldi, lekin hali kelmadi, shu sabab endi tanqid qilyapsanmi?

Ooo, yaxshi tushuntirmadingmi?! Bilmadingmi qani shunday beshiklarda oʻsganimizni... Tez yugurib keladigan, raqiblarni toshadek toʻxtatadigan, agar lochindek yoʻqligi bilan boʻlsin, albatta boshqa narsaga oʻtgan boʻlardi bu jamoa! Ular bir vaqtda qoʻshilib ketishardi, yoʻq qilib qoʻyishardi... Endi esa? Biz gʻazabimizni ichimizda saqlayapmiz, boshqa hech kimga yoʻl bermayapmiz! Jamoaga oqilona himoyachi kerak, lekin buni butunlay yangi darajaga olib chiqadigan — yoʻlda qoʻrqmas, oʻzini oʻzi tikan qilib qoʻyadigan, raqiblarga shunday darajada bosim oʻtkazadiki, ularning oʻyinini oʻz oʻyiniga aylantiradigan! Qani, qoʻllaringizni koʻtaring, oʻylang: u toʻpni oldi, men esa allaqachon uning keyingi harakatini oʻylay boshladim — yoʻq, mening jamoamda bunday boʻladigan himoyachimiz yoʻq! Ushbu jamoaga bunday odam lozim, unda shahidlarimizning ruhi yoʻnaladi! Muhammad Ali oʻzining himoyasi bilan barchani larzaga keltirardi, u yigitlarimizga oʻxshardi — oʻzlarini ishtiyoq bilan yoʻq qilardi! Endi bizga shunday yigit kerak: boʻlib, boʻlsin, oʻzini ushlab turishi mumkin boʻlgan, ammo boshqa tomonga yoʻl qoʻymasin! Qani, koʻtarilgan qoʻllaringiz bilan roʻyxatdan oʻtib ketaylik — mana, shu shahar uchun!

Ah, yigitlar, oʻylab koʻring, qanchalik ogʻir vaqtlar oʻtayotganini. 2016-yilgi finaldan beri oʻzgarishlar juda katta boʻldi. Qani, oʻsha vaqtda toʻrtlikka qoʻyiladigan himoya qanchalik samarali edi — hattoki Michel Tayp bilan boʻlgan oʻyindan soʻng ham "kulrang" qahramonlar deb atalgan boʻlsalar-da, ular shunday koʻrsatkichlarni qoʻyardiki, bu jamoa tarixida alohida oʻrinda turardi. Endi esa nima uchun shunday boʻlyapti? Sabab — taktikada oʻzgarish boʻldi, ularni oʻsha toʻrtlik bilan ishlatishni hozircha boshqa yoʻl topmaganmiz. Lekin boshqa variant yoʻq — bizga haqiqatan ham boshqa darajadagi himoyachi kerak. Ushbu jamoadagi himoyachilarimizda kamchilik yoʻq, balki ularning oʻrniga yangi darajadagi oʻyinchi keldi. Chunki bu jamoa uchun oddiy himoyachi emas, yoʻlda qoʻrqmas, oʻzini oʻzi tikan qilib qoʻyadigan va raqiblarni oʻz oʻyiniga buradigan oʻyinchi zarur. Misol uchun, Muhammad Alining oʻzini yoʻq qilishdagi ishtiyoqi kabi — aynan shunday himoyachi kerak. Bizga bunday oʻyinchi kerak, unda shahidlarimizning ruhi yoʻnaladi!

Oʻsha vaqtlar esimga tushdi, oʻshani eshitganman — toʻqqizinchi raqamli yigitning mavsumi… ochkolni hisoblaganim yoʻq, lekin sen hech qachon toʻrtta asosiy himoyachini bir vaqtda yigʻmagansan. Oʻsha guruh bilan oʻyinchilarimiz bir-birini bilardilar, qoʻl tutishuvlaricha boʻlishardi. Ruxsat bersang, boshqa narsani aytaman: oʻsha vaqtlardagina jamoa oʻzining haqiqiy ramzini topardi — kimsanmi, „Shakur“ boʻlsa, hammasi oson boʻlishar edi. Lekin hozir esa… hayo, qanday boʻlibdi? Yigitlarimiz qoʻliga qalqon berish oʻrniga, ularni yalang qoʻyib qoʻydik. Va ularni yoʻqotdik. Endi esa yangi nomlar kelmoqda, chempion boʻlmaganlar „poster child“ga aylanmoqda — lekin bu jamoa uchun yoʻq, bu boshqa hikoya. Bizga oʻsha toʻrtlikdek birlashuv kerak, lekin boshqa shaklda. Chunki oʻsha vaqtlardagina jamoa nafaqat himoya qilishni, balki gʻalaba qilishni ham oʻrgangan edi. Endi esa… qani, qoʻllaringizni koʻtarib oʻtirib qolganlarimiz bor.

Surxon_Ultras839 gaplaringgina qoniqtirmadi, do'stlarim, aynan shu gʻazabni ichimizda saqlab qolish oʻrniga birdam boʻlsak… bir vaqtning oʻzida qoʻllar koʻtarilib ketaverardi, tunda omma bilan birga toʻpolon qilib yuborardik! Va hammasi uchun bitta sabab — oʻshaniki o'sha qoʻrqmaslar yoʻq edi, oʻshaniki yoʻlbarslar yoʻq edi, endi esa yuraklarimizni esa qoʻziqorin kabi bosadigan vaqtlar keldi. Shuni anglab yetdikmi, bizga haqiqatan ham oʻz-o'zini yoʻq qiladigan, oʻzini tikan qilib qoʻyadigan va butun dunyoni oʻzining oʻyiniga buradigan himoyachi kerakligini? Qolaversa, oʻshaniki toʻrtlikdek — qoʻl tutishuvicha boʻluvchilar, yaxshi boʻlardi, lezm edi!

qani, o'ylab qoldim-da, bu tarixdan eshitganlarimdek, 90-yillarning oxiri 2000-yillarning boshlarida jamoamizda shunday noma'lum superhimoyachini o'ynaganga o'xshaydi — yo'q, nomini eslay olmadi, lekin yigitlar aytardiki, har safar raqibni yerga urib, oyoqlarini og'ritib, jamoa yig'ilardi: "bu yerga qarshi oʻyinni kim o'ynagan boʻlsa, keyinqidir boshqa jamoada oʻynamaydi!" — u shunday harakatlar qilgan ekan. o'sha vaqtlarda esa jurnalistikalarida yozilar edi — "bu yigitning qoʻlidagi qoʻriqchi tayoqni koʻrganingizmi? bu faqat qoʻriqchi uchun!" — lekin keyin..., vaqt o'tdi, jamoaga yangi qon kela boshladi va ularning barchasi... demak, o'sha mish-mishlarning asosi borligiga ishonaman. vaqt ancha oʻtgach, yigitlarning oʻzlarigina aytishicha, u yigitning oʻziga ham "qani, oʻz-oʻzini yoʻq qilish" degan odati boʻlgan ekan — sabab, u oʻzining himoya qobiliyatini raqiblarga koʻrsatish uchun oyoqlarini balandqa qoʻyib, uchrashuvdan soʻng darhol shifoxonaga borib, tizzasini operatsiya qilishganlar. ha, shunday eslatma qoʻygan edi — vaqtlar oʻtib, barcha eshitib qolishdi, lekin u hech qachon jamoaning asosiy himoyachisiga aylanmagan. sababi, u oʻsha vaqtlarda jamoaning bosh murabbiyi bilan kelisha olmagan... lekin uning izidan ketganlar bor edi, lekin ular jamoamiz bilan uzoq vaqt qolmaganlar.