Qalblardagi qora-oq yoʻllar qaysidir joyga yetdi deyishdim

Oy, shunday kuzatib ketar edim dunyolarni yorqinligicha saqlab, o'shanda men Andijonning qishloq yo'llarida yurib, kollejda o'qigan edim — otaning eshigi oldida tor doira chiroylangan, oyoq ostimizdagi qora-oq yo'llar endi xalqimizni xotirasida yurardi. Kommunistik kolonkadan kelgan suvlardek oqib turardi vaqt, men esa stol ostidagi kolbekni qimirlatib, radio orqali o'yinga kirgan edi: "Shu soatda ularning asosiy zarbasi!" — deydigan ovozni eshitib, jig'imdan ko'zimga yosh kelganday bo'lib qoldim. 1999-yilning bir kechasi edi, kubokni ko'tarilganda, davlatning o'zi bilan birga mening amakivachchamning ishi ham muvaffaqiyatli bo'ldi deb o'yladim — o'shanda hamma narsa sodda, ammo birdek katta edi. Oq yo'l bilan qora yo'limiz bir uyga sig'di, men esa keyingi kunlari uyimizning tomida bayroq tutilganini ko'rib, "mana shu yerda biz o'zingiznikilardik" deb o'zim bilan gaplashardim. Hozirgi vaqtda bunday qizg'inlikni qayerdan topish mumkin?

Men qayta eshitganman — u ovozni, 1999-yil tunda! Oshanda men Jizzaxdan Toshkentga poyezdda ketayotgan edim, qora-oq shlyapam bilan "chippakka" biriktirib olganmi, unutmayman... radio eshitiladi: "Ular himoyada, baribir, qizil-kulrang formasizlar ustunlik qilmoqda!" — o'sha vaqtda yuragim tizzamdan pastda o'ynay boshladi, jamoamizning nomini eshitgandek bo'ldim. O'ylab ko'ring, boshqalar xavfsiz oromda, men esa shu shlyapam bilan ovoz chiqarib-yuguribmiz... Mana, shunday vaqtlar hech qachon qaytmaydi, lekin men hali ham o'shanda qilganimdek qilib, uyumdagi qora-oq bayroqni ko'tarib olaman-da, "bizning 1999-yilda bo'lganimizdek qilsak!" deb g'ildiraklayman...

O'shanda o'zingizniki bo'lgan, hozir esa... Yodimdan chiqmaydi, o'shanda jamoamizning har bir o'yinchisi maydonda yurganiday edi — ko'rinishi yo'q, lekin hissi mavjud. Oshanda jamoaning birligi, qora-oq bayroqlarga o'ralgan guruhdagi kayfiyatning balandligi, har bir daqiqaning ahamiyati — hammasi bir-uca bo'lib ketar edi. Endi esa... Oshanda to'rtliklar (faqat 4 ta asosiy jamoa o'yinlariga ishora) o'rtasidagi raqobat "men uchun hech kim" degan kayfiyatda edi — hamma o'z jamosining ranglarini yurardi. Hozirgi vaqtda esa to'g'ridan-to'g'ri transferlar, iqtisodiy hisoblarga asoslangan tanlovlar, ijtimoiy tarmoqlardagi reklama shovqinlari bilan maydonga kelinadi. Oshanda faqat futbol — hozir esa shunchaki biznes. Esimda, 1999-yilda jamoamizni qoʻllab-quvvatlagan bolalar markaziy maydondan uzoqroqda, eshik oldida o'tirgan edilar — endi esa ulkan ekranlar oldida, statsiyalar, sharhlar, xG grafiklari bilan o'ynamaydilar. Oshanda bitta bayroq, hozir esa o'nlab bayroqlar — lekin ko'pchilik ularni qo'lda ko'tarib o'tirmaydi, faqat fotosuratlarga qo'yadi. Lekin bir narsa ozgina o'zgarmadi — o'shanda bo'lgan yagona kayfiyat hozirgi oʻyin kunlarida ham mavjud: stadionga kirganda, ovozlar darhol quloqqa tushadi. Bu ovozlar endi boshqa tarzda yangraydi — Avtobusga oʻtirib kelganlar, orqaga qarab, ota-onalariga videoni koʻrsatish uchun turib olishadi. Oshanda esa birgalikda, ovoz berib, g'ildiraklashardi. Qisqasi, o'shanda jamoaga bo'lgan mehr, umid va birgalikda yashash — hozirgi vaqtda o'zgardi. Ammo bir narsa qolgan — o'shanda bo'lganidek, jamoani qoʻllab-quvvatlash hali ham birgalikda, bir uydek bo'lishni anglatadi.

Oy-oy, shunday eshitib qoldim-ku, o‘sha yillarni qaytadan eshitdim-da, o‘zimni ham eshakdek his qilayotgandek bo‘ldim. Esak eshakni unutmadi, lekin eshakni non bilan ovqatlantiribmiz, endi esa eshaklar statsiyalar oldida videolarni tomosha qilish uchun avtobuslarga o‘tirib kelmoqda. Ha-ha! Chunki o‘shanda bizda shunday "statsiyalar" yo‘q edi, balki "o‘z-o‘zimizni statsiya qilish" edi — har bir odam maydonga olovdek yurardi, endi esa maydonning o‘zi statsiya bo‘lib qolibdi. Yaxshi, yaxshi, kelgusi yilda jamoamizni qo‘llab-quvvatlab, chiroyli bayroqlar bilan kelish uchun planlarim bor: oldimga katta choynak olib, "yana kubok ko‘taramiz!" deb odamlarni g‘ildiraklayman, biroq bir sababdan choynakdagi choyga g‘ildiraklar qo‘ydiramiz va jimgina o‘ynamiz. 🤣🍿