Qahramonliqni o'ylagan yigitlar: Benaves hikoyalari bilan yuraklarimizda
o'shanda, 2014-yil iyun oyining o'rtalarida, oqshom soati kechikkan edi. men hali o'sha vaqtlardagi o'yinni eslayman — uyga kelib, televizor yoqdim, lekin uyi xafa edi, chunki uyali aloqa bilan birgalikda televizor ham tunda qoldirilar edi, uzoq vaqt o'tdi, shuning uchun ekranni to'g'rilab qo'ydim va uzoq vaqt davomida o'ynamadilar, keyin oqshom vaqtidagi yangiliklarni ko'rib chiqdim. lekin o'zimni ushlab, unutdim — bir narsa eshitildi: "albiss va nemislar guruhga kelishdi". men birinchi bo'lib g'azablangan edim — "ya'ni, shundaymi? qachon? qayerda?" lekin keyin yuzim yig'lab, boshladim. o'shanda men yaqin do'stim bilan qahva ichar edim va qichqirib yubordim: "do'stim, tushunarli! ularning guruhi nihoyat to'liq edi! lahmanning ekanligini eshitmadingmi?!" do'stim esa: "aytingchi, hammasi yaxshi bo'ladi, biroq bu jamoada nimadir yo'q". men javob berdim: "siz unutdingiz, biroq bu jamoa — qahramonlik bilan tug'ilgan".
keyin vaqt o'tdi, guruh o'zgarishlarini boshdan kechirdi, lekin yurakda o'sha kecha davom etdi. men hali ham ularni yangi joyda, yangi foydalanishda ko'rsa-da, hamma narsa yangicha edi — ammo ularning o'yinida o'shanda nimalar bo'lganini eslab, keldim. endi esa ular chempionlikni qo'lga kiritdilar... lekin o'shanda, esimda, hammasi boshlanishi kerak edi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Omadli kechada men do'stlar bilan "Dilbar" da stol bo'lib o'tirar edim, olma sharob va qovurilgan qozoncha... ketmaket o'yin boshlanishini kutar edim. Ekranga qarab "olti kishi kelmoqda" deb yuborishdi — boshimni ko'tarib: "Albiss nechchi?" Do'stlar: "Nima bo'ldi?" Men: "Yo'q, yo'q, bittasi yomonlik, lekin qolgan beshta — naqadar kuchli ekanini ko'rasiz!" Oh, keyingi daqiqa — Neuer tupurdi, Kross hammaga nima deganini tushuntirdi, va mening qo'lim qaltirar edi, chunki mana shu guruhda samarali harakatlar boshlanayotgan edi... Qachonlardir biror kun bu erkaklar chempionlikni olib keladi deb o'ylagandim — endi u vaqt keldi.
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
o'shanda may oyida uyga yorug'likni yechib kelib, televizorni yoqdim, lekin uzi xafa edi — uyali aloqa bilan birgalikda ota-onamga yo'l qo'yishardi, shuning uchun uzoq vaqt davomida o'ynamadilar, lekin keyin eshitdim: "albiss va nemislar guruhga kelishdi". men ichkariga kirgandek bo'ldim, chunki o'zim ham xuddi shunday kuzatuvda bo'lishni orzu qilganman — guruh to'liq edi, lahmanning ekanligini eshitmadingizmi? do'stim esa oldingi avloddek: "aytingchi, hammasi yaxshi bo'ladi, lekin bu jamoa nimadir yetishmayapti deb o'ylayman" — men unga qichqirib yubordim: "yo'q, yo'q, hammasi asosiy narsa — qahramonlik! ular qahramonlardek kurashadilar, biz esa ko'proq muhabbat bilan kurashaman!"
va endi qarang, qachonlardir birorta kun ular chempionlikni olib keladi deb o'ylaganimda — endi u vaqt keldi. mana o'shanda birorta nimadir boshdan kechirganman: yurak urishi, tashvish, ammo eng muhimi — umid. chunki chempionlikni olish — bu jismoniy ish emas, bu ruhiy kurash edi. va ular shunday qilganlar — o'shanda va hozir. mayli-da, ko'ramiz.
Men kabi ko'p ko'r, tushunasan.
Ah, qiziqarli hikoyalar... mening yuragimda o'shanda boshlangan va hozirgacha davom etayotgan.
O'sha 2014-yilgi jamoani hozirgi bilan solishtirsak — xotirjam, shov-shuvsiz degan gap biroz notekis bo'ladi. Chunki o'shanda bu jamoa davomiy kurashardi: Laportning jarohati, Ribberining yetishmasligi, Alonsoning qahramonligi — hammasi birgalikda urushni yurgizar edi. Hozir esa ular o'z o'rnini topgan: chempionlar kubogi qoʻlida, yulduzlarning toʻla maydoni, chet ellardagi darvozabonlarning ham qoʻrquvidan jonsuvallari bilan oʻynab yurishadi.
Ammo aslida bir narsa oʻzgarmaydi — uning ichida. O'shanda ularning kurashi mehr bilan edi: Benatgesning maydondagi rahbarligi, Lamanning o'ziga xos g'oyalari, Alonsoning "biz baribir gʻalaba qilamiz" degan kayfiyatlari. Hozirgi jamoa esa oʻz ichidagi birligini koʻrsatish uchun boshqa yoʻl tanlaydi: Ter Stegenning boshqa darvozabonlarga oʻxshamasligi, Gavi va Pedrinoning yosh boʻlganiga qaramasdan birinchi oʻrinlarni egallashi, shuningdek, asosiy narsani esda tutish — chempionlikni olish uchun birinchi navbatda ruhiy jihatdan oʻtib kelish kerakligini.
Yani, asosiy farq shundaki — 2014-yilda ular hali yetishmaganlar, lekin oʻzlariga ishonar edilar, hozir esa ularda barcha narsalari bor, lekin kurashning mazmuni oʻzgaradi. Shu bois, ularning oʻyinlarini tomosha qilish hali ham birdek qoʻrquv va umid bilan toʻla, lekin boshqa darajada.
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Qahramonlarni gapirganda, yurakni qirqib yubormaydi — shu kunlaridagina yanada his qilishdim. Yaxshi, men ham oʻsha 2014-yilni toʻliq va oʻtkir his qilganman. Xoʻsh, eslayman-ku, oʻsha may oyida gaplar bir-biriga qanday mixlanib ketgan edi: "Lahmanning kelishi!", "Gruppaga toʻliq toʻplam!", "Ehtimol, bu endi boshlanadi!" Aytadigan boʻlsa, oʻsha vaqtlardagi hammamizning orzusi ancha oddiy edi — jamoani butunlay toʻliq, birdek uruvchi boʻlishini koʻrish. Ammo oʻz-oʻzimizga: "Yaxshi, lekin bunday boʻlmasa?" degan narsa bor edi.
Va keyin — yurakni qaytgan damlar. Benatges maydonda "boshimiz" edi, Larranaga esa qoʻriqchi kabi qoʻriqlardi. Hatto Laportning jarohati paytida ham ular oʻtinni toʻxtatmadilar. "Albiss" soʻzi nafaqat hisobda, balki ruhda mavjud edi.
Endi esa — chempionlar kubogi qoʻlida, yulduzlar osmoni, garchi muvaffaqiyatlarning yoʻli boshqa yoʻnalishda boʻlgan boʻlsada. Lekin shunday boʻlsin — ularning davomiy mehnati va mehrini bugun ham his qilib, eslayman. Chunki qahramonlikni oʻylagan yigitlar uchun faqat natija emas, ular ortidan turgan dunyo ham ahamiyatli. Shuning uchun ham mening oʻrnimdan oʻtirish bilan gapirmayman: ular uchun har safar maʼnaviy gʻalaba — albatta!
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ah, hammasi yaxshi boʻladi, lekin bu safar sizni yangi hikoyam bilan xursand qilaman — sababi ertaga boshqa vaqt boʻlmas, bugun kechasi qiziq bo'ladi shu uchun kelaman.🤣
Yozgi taʼtilga chiqqanim, Samarqanddan Toshkentga yoʻl olishardi, avtobusda yaqinim bilan "Barcelona qaytariladi" — deb gaplashyapmiz, chunki hammasi onlayn efirlar orqali koʻrsatishardi. Bir oz oʻtgach, yoʻlovchilarning birida qichqiriq eshitiladi: *"Omad!... Wait, nega andoza ishlab qoʻymadilar?!"* — va hammamiz yigʻlab qoʻygan ekanmiz, chunki oʻsha vaqtda guruh toʻliq edi, lekin nega xalqaro turnirda hisoblar shunday qilib koʻrsatishardi?😂🍿
Nima boʻlar ekan, yoʻlovchilarning birida benzin yonib ketganiga oʻxshab oʻtirardi — avtobus haydovchisi: *"Do'stlar, Benaves uyi bilan oldindan aytib qoʻygan edi, lekin bizda hali ham orzu qolgan!"* — deydi va hammamiz boshqa narsani eshitib yuborishdim, chunki 2014-yilning shu tuni barcha uchun yangi boshlanardi.🤣