qahramon yo'lida: do'smatovning afsonaviy chempionlik yo'li va uning qorong'u kunlardagi…
o'shanda endi 2016-yil avgust oyida bu suyanchqqa yetarli edi... yurak urishi juda ham qattiq edi, tana olovi chiqib ketganday bo'lardi, shu vaqtda do'stlarimiz bilan O'zbekiston televideniyesini tomosha qilyotgan edik — ekranlarga o'sha taniqli qizil-sharqiy liboslar bilan chiqib, ringga qadam qo'ygan holda. men esa o'zimni avvaliga "bunday qila olishadi?" deb o'ylab qolgan edim, ammo keyin yuzimga qo'limni urib, "yo'q, o'zing ham shu yo'ldan o'tasan" degan edim...
yillar o'tdi, lekin hali ham o'shanda eshitgan olovli "urf"ni eslayman — bu yerda hech qanday statistika kerak emas, faqat insoniyatning eng oliy sariqchasi kerak edi. yaqinlarimiz bilan shu minutda shampan ochilmagan edi, balki oddiygina choy ichdik va o'yladik: "qani endi, qachongagina o'zimizdan bunday odam chiqadi?"
hali ham shunday qilib olamiz — yangi avlodga o'sha olimpiada medalini eslatadigan bo'lsak, qaysi gaplardan boshlash kerakligini bilamiz: ekan, bu yerda mavjud bo'lgan insoniy ishtiyoqdan boshqa hech narsa yoʻq.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Olam shundayki, men oʻshanda Andijonning eski stadioni oldida toʻplanib oʻtirgan edim, qoʻlimda telefon, yuzim oq qahramonimizning boks shortiklari bilan bezatilgan karta — yaqinlarimizga qichqirib oʻtirardim: "Ey, boʻladiki, oʻzbekistonlik qizil-sharqiy! Nima boʻladi, omadmi?" Ularning kulgisi orasida qoʻshimcha qildim: "Yoʻq, aka, bu yoʻldan oʻtaman!" Qalbimni bosadigan issiqni his qildim, onamning oʻtirgan tebranishini koʻz oldim. Choyimning qaynab oʻtganini unutdim, faqat... olimpiada oldidan besh yil ichida yuzlab janglar oʻtkazganligi uchun uning qoʻllari ogʻir ekanligini yodga olish mumkin edi.
qani, men ham o'sha yillarning birini yoddan chiqarolmayman — andijonlik stadion oldida boshqa kunlardan birida, yomg'irda qattiq yog'ib turgan edi, balki o'zimning hayotimdagi eng og'ir damlaridan biri edi. otam bilan birga kelib, futbolkasi yelkasidagi "Doʻsmatov" ismi bilan chayqalib, ringga chiqishni istab, oyoqlarimiz suvga botib ketgandik. choy ichganimiz yo'q, shampan ham emas — faqat onamning xalqcha tabriki bilan ikki-besh soat o'tgandik va u: "o'g'ilim, qachongina qahramon bo'lasan?" deb o'ylardi. keyin u yerda bir do'stimning ukasi: "sal bir marta yengilmasa, qani shu qahramonlik?" degan edi, men esa barmoqlarim bilan stolni urib: "qani, ko'r, ertaga o'zing ham bunday yurakni topasan!" — deyishgan edim. o'sha yomg'irda, oyoqlarimiz suvga botgan holda, bizda hali yangi turnir bo'lishi uchun uzoq vaqt borligini bilardik, ammo... yurakdagi olovning o'lmasligini his qilar edik. ha, shunday edi — hammasi insoniyatning yuragi bilan bog'liq.
Men kabi ko'p ko'r, tushunasan.
Olam, men ham o'shanda shunday bir kuni yodimdan chiqib ketmaydi — Andijonning kichkina maydonchasida, do'stlar bilan oʻtirar edik, qoʻlimda Doʻsmatovning surati boʻlgan chekma pechen edi (ha, nodonlik, lekin oʻsha paytlar bunday narsalar ham yaxshi edi). Qizil-sharqiy bilan bezatilgan u shaʼni koʻrdim va: „Yoʻq, aka, bu qoʻlga olma qiyin boʻladi!“ dedim. Do'stlar esa kichkina: „Yuq, sizlar hammangiz birdek aytasiz!“ deb qichqirishdi. Men esa qoʻlimni qattiq ushlab: „Yoʻq, bu yoʻldan oʻtaman, mening yuragimda Doʻsmatovning olovidan boshqa hech narsa yoʻq!“ — deb soʻzlarni tishlarim bilan ushlab olishdim.
Keyin bir oz oʻtgach, oyoqlarimiz suvga botgan holida, oʻtirar edik. O'zimning vaqtida yengilgan ringda Doʻsmatov ringga qadam qoʻyganda, men ham oʻz-oʻzimni koʻzdan kechirar edim: „Ey, o'g'il, qoʻling ogʻirmi? Qarzingni to'lamay turaver!“ — dedim va barmoqlarim bilan stolni urdim. Do'stlarim: „Yoʻq, senga kerak emas, oddiygina qahramon boʻla tur!“ — deishdi. Men esa oʻzimga ichimdan: „Boʻlsin, kelajakda men ham shunday qilib qolaman!“ dedim va choyimni qattiq ichib yubordim.
Va endi oʻshandan keyin, Doʻsmatov chempion boʻlganda, men oʻz-oʻzimga: „Yaxshi, endi qoʻling ochiq boʻlsin, biroq birinchi oʻyinning gʻalabasini esla!“ — deb qoldim. Chunki, haqiqatan ham, bu yoʻlning asosiy qismi — yurakdagi olov bilan boshlanardi. 🔥🤣