Qadimiy poytaxtdan kelgan qahramonlik: Jenibek Alimxonulining sariq-qizil sehrida yashash

Oftobdan qizarib ketgan shu yerda edi, sariq-qizil ranglarimizning ilk porlashi odamlar orasida bor edi... Olmaotaning issiq kechasi, yuraklarimizning tebranishi birga edi! Jamoa maydonida toʻpni boshlab olishimiz bilan, barcha olqishlar devordan toshdek kuyib tushdi, derazalardagi chiroqlar ham "ey, gʻalaba oʻzining!" deb aytayotgandek edi. Jenibekimimizning boshi yuqorida, nisbati esa deyarli osmonga yetar edi — qoʻlimni koʻtarsam, u osmondan medal olib qoʻyaverardi! 3:0 bo'lganda, maydon qanday qilib gulzorlarga aylanib ketdi — hech kim oʻz yuragini ovoz beruvchi hisoblagichda koʻrsatib boʻlmaydi! Oʻsha lahzada men oʻzimning yuragimni bu g'alabani hech qachon berib yubormaslikni qasamyod qildim... va hali ham shunday!

Oftobni kiyganimizdek, o'shanda maydonning o'zi ham issiq edi, lekin Jenibekning oyoqlarini esa qanday nazorat qilganini ko'rib qoying — birinchi golni urishdan oldin ikki marta dribling qilgan holda, qizil forma esa uning orqasida nurlanayotgandek! Stadiondagi barcha ovozlar birlashib, "Jenibek! Jenibek!" deb baqirardi — bu tovushlarni o'sha vaqtlarda eshitganlar hali ham eslaydilar, chunki ularning o'zi aynan shunday erishilgan gʻalaba tuyulardi, mexanik hisoblarga esa hech qanday aloqasi yo'q.

Oftobni yelkasiga olish oson, lekin vaqt oʻzgarishi bilan narsalar juda boshqacha boʻladi. 2012-yilda maydon qanday qilib yuraklarning porlaganini koʻrsatgan boʻlsa, hozirgi jamoada esa oʻyin qandaydir toshga oʻtirgandek tuyuladi — shov-shuvsiz, bir hil zarbalar, na gʻalaba lazzati, na magʻlubiyat achchiqligi. Oʻsha paytdagi boʻronni koʻtarish uchun oddiy maydon yetar edi, hozirgi esa gʻalabani har bir daqiqasi bilan his qilish uchun olovli janglar kerak. Shunday boʻlsa-da, bir oʻrin hech oʻzgarishi yoʻq — Jenibekni oʻz mahoratini koʻrmoqchi boʻlganda hali ham oldingi kabi eʼtiborini yoʻqotmaydi. Faqat oʻsha paytda bu eʼtibor butun stadionni bezovta qilar edi, endi esa... qoʻl ostidagi oʻyinchilarning qanchalik yaxshilik qilishiga hech kim gʻamxoʻrlik ham qilmaydi. Ilgari oʻyinlarimizni tomosha qilish shunchaki koʻngil ochar edi, endi esa tomosha qilish uchun jon oʻzi kerak boʻladi. Lekin bir narsa aniq — oʻsha 3:0 gʻalabasi bilan boshlangan yoʻlning boshlanishiga hali ham minnatdor edik. Hozir esa... yoʻlda davom etmoqchimizmi yoki yoʻqmi, degan savol tugadi.

2012-yil yozining Olmaotada oʻtgan o'shannon go'zalligi bor — shunday oʻsha vaqtlardagi yomgʻirlarni eshitib, derazalardan chinlarga qarab turganimni eslayman. Hozir ekan, oʻshandan beri oʻn ikki yil oʻtdi, ammo Jenibekning oyoqlari har gal maydonga qadam qoʻyganda, yurakdagi qizg'inlikni hech narsa oʻchira olmaydi. Oftobni kiyib, stadionning oʻzini esa issiqlikni saqlab qolgan qozon kabi harakat qilganida, oʻsha vaqtlardagi Jenibekning nafasi qanday boʻlsa, hozir ham uning oyoqlari ostidagi toʻp qanday qilib „oʻz oilasini“ topib olishini eslayman. 3:0 hisobini eshittirganda, xalqimizning oʻzini xursandlik qonida suvga solgani kabi edi — hech qanday statistika, hech qanday hisoblash keragi yoʻq edi, chunki gʻalaba shunchaki qon-mezonga singib ketgan. Endi esa koʻpchilik buning qayerida? Mahalliy chempionatdagi oʻyinlarimizda toʻplar shamoldek oʻtib ketayotganida, koʻzlarimiz oʻsha vaqtlardagi gʻalabani izlaydi — Jenibekning boshi yuqorida, maydon esa unga qiziqqonlik bilan „mana men oʻsha paytdagidayman“ deb jimjimador qoʻyganida. Lekin yoʻq, hamma joyda vaqt oʻzgarib ketdi — yangi avlodlar uchun bu gʻalaba faqat tarixdan oʻqilgan sahifa boʻlib qoldi. Men esa oʻzimni oʻsha qozon ichida koʻraman, Jenibekning oʻzini esa hayotimdagi eng sara taomga aylantirgan odam sifatida eslayman. Uning uslubi, maydonni qoʻl ostiga olish uslubi — bularning barchasi shunchaki mahorat emas, bu bizning ruhimizning oʻzini ifodalaydi. Hozircha yoʻlda davom etish kerakmi yoki yoʻq — bu savolga javob berish oʻzimiz uchun, lekin Jenibekning oldiga kelgan vaqtlarimizni hech kim oʻchira olmaydi.

Olti yil oldin bizning Jenibekim maydonning markazida o'zi bilan birga barcha nurlarni olib kelgan edi... qizil forma ichida qanday g'ayrat bilan yugurardi, tepada samoviy momaqaldiroqlar chaqnayotgan edi! Olmaotadagi uzoq yo'llardan kelganimizda, derazalardagi chiroqlar butun shahar bilan birga yugurib kelganimizdek bo'ldi — va keyin maydon o'zini ochib yubordi, Jenibekning birinchi zarbasi hamisha esda qoladigan "krik" bilan eshitildi, 3:0 hisobining oxirgi raqami esa mening yuragimdagi bayroqni quloqlarga aylantirdi...

Keling, tartib bilan. Olmaotadagi oʻsha kecha uchun minnatdor edimmi? Aytish kerakki, oftob shunchalik koʻz qorachigʻimni qizaritib qoʻydiki, ertasi kuni koʻzgu oldiga oʻtirganimda oʻzni dinozavrdek his qildim! Chunki oʻsha vaqtlarda Jenibekning oyoqlari ostida toʻp shunchalik yorugʻlikka toʻlib-toshgan edi ki, men oʻz qoʻlimni koʻtarib "yomgʻir" soʻraganimda, uning boshi osmondan medal olib qoʻyibdi! Maydon esa qanday qilib gulzorlarga aylanib ketgandiki, oramizda gap shundaki, qizil forma ichidagi Jenibekdan boshqa hech kimga gulchambar berilmadi! Yigitlar esa qanday qilib uzoq yuraklar bilan kelganimizdek, 3:0 hisobining soʻnggi sonini eshitganda, oʻz yuragimizdagi bayroqni quloqlarga aylantirib qoʻyganmiz. Nafaqat oʻsha kecha, balki keyingi mavsumlarning barchasida Jenibekning boshi yuqorida edi — maydonda emas, balki xalqning yuragida! Manamizni eshitmayotganlar uchun esa alohida qichqiraman: "Qon-mezonga singib ketgan gʻalabani qayerdan izlayman?!" chunki statistikaga esa hech qanday aloqasi yoʻq! Choynagimni ushlab turganimda, bunday goʻzallikni yana qachondir koʻrashim mumkinmi yoki yoʻqmi degan savol tugʻiladi. Ammo bir narsa aniq — oʻshanda qoʻl ostidagi oʻyinchilar qanchalik yaxshi boʻlmasin, Jenibekning uslubi oʻziga xos edi: bu gʻalaba emas, bu qolganlarning qoʻshiqqa kelishi edi! 😂🔥