qadimgi qahramonning qaytishi menamiz uning gʻururiga gulchambar oʻraydi

Qani endi, oʻsha yetti yillik zot ustida tunda uyqusiz oʻtirgan edimmen, Alijon ustozimning fotosuratini devorga osib qoʻyib, qoʻlimni koʻkragimga qoʻygan edim. Yuragimning ichida qaysar olov bor edi, deydilar, qattiq boʻronlar paydo boʻladigan kunlarday edi o‘sha kecha. O‘z-o‘ziga soʻzlab: — Bugun ularning qaytishi kerak, Jenibekka taʼzim keltiramiz, — dedim va darhol telefonni qoʻldan oldim. Stadionga tonggi 6da yetib kelib, oʻrni taklif qilishardi — eng yuqoridagi chiroqlarga yaqinroq. Maydon hali qorongʻi edi, lekin olomonning xirillagani uzoqlardan eshitilardi: „Yoʻq, uzoq boʻlmaydi, allaqachon qoʻlningingda bayroq yoʻqmi?“ Dehqon otaning gapini eshitib, chekkadagi furgondan qizil-oq roʻmol tortdim, qoʻlimda jonliqday toʻqnashib, qoʻyib yubordim. Xotirda qolgan qiyofasi — qornidan oqartirilgan mayka, oʻtkir ko‘zlari, ularni koʻrganlar uning kelsa nima qilishini oldindan bilishardi... Va birdan, uylar chirogʻini yoqganday, butun olomon bir ovozda „Jenibek!“ deb baqirdi. Men esa shunchaki qichqirib yubordim: — Joʻnang, Kapitan!

1997-yilni esladim, shu yerdagi "Paxtakor" stadioni yaxshi eslarimda... o'sha paytda men o'n ikki yoshman edi, otam bilan birga kelgan edik. Ota-o'g'il sifatida o'rinlarni topib olishimizda yuragim o'ynar edi — qandaydir alangani his qilar edim, to'g'ri, stadionga aylangan edi. Va keyin... Jenibekning birinchi goli! Maydonni g'ildiraklar yonib ketgandek boʻldi, hamma qoʻlini koʻtarib, qoʻshiq aytardi: "Jenibek Alimxonuli, Jenibek Alimxonuli!" Otam esa qulog'imga: "Eshiting, oʻgʻlim, u mening koʻkragimda o'ynamoqda!" — degan edi. O'sha lahza... umr boʻyi esdan chiqmaydi.

Muxlislar ekan, avvaliga shunday o'ylayman: o'sha jamoada narsalar boshqa darajada edi. 1997-yilda nima bo'lsa, uning o'rni alohida edi — chunki u yerda Jenibekning o'zi o'ynardi, ota-onamizning hikoyalari esa shunday bog'lanib ketganki, bu umuman oddiy footballdan boshqa narsaga aylangan edi. Hozirgi kunda esa... qani endi, muxlislar hali ham yurak bilan kelishadi, lekin hamma narsa boshqa tus oldi. O'sha paytda o'zimizni to'liq berib o'ynar edik — maydonda boʻlganlar oʻzlarini esa "oila"dek his qilishardi. Endi esa vaqtlar o'zgardi: jamoamiz professional yoʻlga oʻtib, yangi mexanizm va strategiyalar bilan ishlaydi. Bu yaxshi narsa, lekin ba'zan shu goʻzallik yo'qolib ketadi. Lekin bir narsani aytaman — hozirgi jamoamizga ham yaxshi qarayman. Ular ham oʻzlarining qiyinchiliklarini koʻtarib, maydonda kurashmoqda. Faqatgach, hamma narsa boshqa tarzda ifodalanmoqda. O'sha hisobni eslayman, 4:0 boʻlganda stadionning butun boʻshligʻi uchun oʻyinchilarga minnatdor boʻlganmiz. Endi esa bunday hissiyotlar kamroq bo'ladi. Aslida, vaqtlar oʻzgargan, lekin hech qachon oʻsha nuri, oʻsha birdamlikni unutmaymiz. Men esa hozir ham, keyingi oʻyinda, oʻz oʻrnimda turib, qizil-oq bayroqlarni koʻtaraman va Jenibekka maʼlumotlar bilan emas, balki qalbim bilan duo qilaman.

Oshig'man, o'sha 1997-yilni esladim va tanaffus bilan hayron bo'lib qoldim — bu men uchun juda shaxsiy voqea. O'sha vaqtlarda stadionlarga borganmiz, o'zimizni tashkil qildik, barcha narsani o'zimiz bilan olib keldik: bayroqlar, qoʻshiqlar, ishonch. Endi esa hamma narsa yangi darajaga oʻtib ketdi. Xo'sh, yangi boʻlsa yangi, lekin yurakdan kelgan hissiyotlar boshqa narsa. O'sha paytlarda jamoamizni eshitganmiz, uning kelishi uchun shaharni eshitgandek edi. Hatto yoʻlda boshqa muxlislar bilan gaplashganimizda ham, bir-birimizni motivatsiya qilib turganmiz. Stadionga kelganda esa hamma narsa boshqa tus oldi — maydon qorongʻi edi, lekin xirillagan olomonda yuraklarning urganini his qilish mumkin edi. Va keyin... o'yin boshlanganda nima bo'ldiki, butun hayotimizga o'zgartirib qo'ydi. O'sha vaqtlardagi gollar endi statistika qog'ozida qolib ketdi, lekin ular faqat son emas edi. Bu, shuningdek, Jenibekning o'zini ko'rish edi. Uning harakatlarida bizga ota-onamizning hikoyalari, kelajak uchun umidlar va butun xalqning orzusi bor edi. O'sha 4:0 hisobini ko'rganimda, menga yuragimdagi hamma og'irliklar birdan yo'qolib ketdi. Butun olomon birga baqirib yubordi, lekin men o'tirganman va ichimdan unutilmas so'zlarni aytgan edim: "Bu mening vaqtim, mening oʻsha vaqtim...". Endi vaqtlar o'zgardi, lekin bunday kechani hech kim unutmaydi. Hali ham jamoamizga mehr bilan qarayman va uning kelajagi uchun duo qilaman. Chunki, agar qadimgi qahramon qaytsa, uning orqasida yuraklar birdamlik bilan tik turar edi.

O‘sha yigirmanchi yilda, bitta choyxonada, men o‘tirar edim, do‘stlarim bilan qizil-oqli bayroqni ko‘tarib va o‘zimni aqlli deb o‘ylab. Oftob ochiq edi, lekin mening ruhim qora edi — chunki Jenibek o‘ynayotganini, men esa oddiy gazaklar bilan iqtisod qilayotganimni yodga soldim. Va o‘sha paytda stolda yangi kelgan bola: — Nechalik xursandman, bizning jamoamiz qaytadi, Jenibek Alimxonulini yana ko‘rarmiz! — deya hayqirib yubordi. Men esa choynakdan qahva quyayotgandim, to‘xtab qoldim va unga: — Bola, tuzingni buzma, Jenibekni endi faqat YouTube’dan ko‘rarsan, o‘yinlar esa ko‘chada aylanib yurmaydi, — deb javob berdim. Barcha kulib yubordilar, lekin bir qari muxlis: — Hali ham men u bilan bir vaqtda yurganman, — dedi va qoshiqni g‘ayrioddiy burchakka egib qoldi. 😂🍿

O‘sha oqshom otam bilan stolda kitob ochgan edik, radioda ovoz eshitdim — “Jenibek Alimkhanulining qaytishi e’lon qilindi”. Otam peshonasini qattiq ushlab, gapirmadi, faqat: “Yigit, qo‘lidagi bayroqni ol, vaqt keldi” dedi. Men so‘radim: “Nechanchi daqiqada ko‘tarish kerak?” U 50-daqiqaga ishora qildi, lekin men oldindan bilsam edi-ku, bu boshqa vaqtga o‘xshaydi. Stadioni oldiga yetib kelganimda olomonni ko‘rib qolmadim — to‘lqinlardek nafas olishardi, “Jenibek!” degan sadoyalar orasida eshitilganlar orasida bir erkakning ovozini tanidim: “U mening o‘ynagan vaqtlarida men o‘zimni kelajakda o‘ynamoqchi edim!” Va o‘sha zahoti uyqusiz o‘tkazgan yetti yilning hammasi bitta narsa bilan tugadi — maydonda uning oyoqlariga aylanib ketganimda... ROIing qancha edi eslataymi?