qadimgi odamlarning sharofatini esga olamiz Jenibek Alimxonuli bilan birgalikda
qani birga, o'tgan yili iyul oyida men shu yerda oʻtirgan edim va televizor yonida chekkanman — televizorda "tog'ora"ga qarshi oʻynashayotgandik, Jenibek yetakchilik qilib. qizlar esa oramizda oʻtiribdi, qoʻllarini vaqt-vaqti bilan urib turibdi. yaxshi eslayman, ular qaysidur oʻzaro qichqirib qolishdi: "Jenya! bola qayta koʻrsatdi!" men esa chekkanmiz, koʻzdan yosh to'kilib ketdi — haqiqiy insoniy hissiyot edi, hech qanday statistika keragi yo'q edi.
o'shanda 1994-yil avgustning 20-kuni — xotiramda nafaqat oʻyin, balki butun dunyo yuz oʻzgargan kun edi. Jenibekning xalqaro maydondagi birinchi gollari uchun butun Oʻzbekiston jamoa bilan birga nafas oldi, mening kabi yigitlar esa keyinchalik unga ergashdi. hozir oʻsha kunni eslaganimda, esimga kelar ekan — qanday boʻlsa, oʻtgan 30 yil ichida koʻp narsa oʻzgarib ketdi, lekin shu bir narsa oʻzgarishi mumkin emas: jamoa shu yerda, barcha oʻzgartirilganlikda ham, kelajak uchun ishonch bilan koʻz yummaydi.
keling, unutmasdan oʻtamiz, o'shanda kimlar kimlar boʻlganini esdaliklarimiz bilan yozib qoʻyamiz...
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Oo yo, eshitgandim-ku shu gaplarni... Bu yil iyul oyida men ham xuddi shunday hollarni yodga oldim, lekin men uchun bu boshqa koʻrinishda edi. Xiva shahrining chekkasida, dadam bilan bogʻda oʻtirib, toʻgʻri toʻrtburchak radio koʻrinishidagi eshikni tinglar edim — qiziq, oʻsha paytda yaqin doʻstlarimiz bilan oʻyinni audio orqali kuzatganmiz. Oʻsha vaqtda Jenibek Alimxonuli oʻzining oʻziga xos uslubida maydonda yuqoridan pastga yugurardi, oyoqlarida qandaydir alangalar bor edi deydigan darajada. Va keyin... boʻshashib ketdim! Dadamning qoʻli oyoq qila boshladi, chunki Jenibekning birinchi xalqaro goli ertami-kechmi butun Oʻzbekistonning yaxshi niyat bilan quvonchini keltiradi deb oʻyladim.
Oʻsha daqiqani eslayman, koʻkragimda bugungi kunga qadar hech qanday narsa oʻzgarmagan: bir paytda borganimdek, oʻz-oʻzidan qoʻllarimni silkitib yubordim va hayqirdim: "Jenibek! Jenibek, bola qayta koʻrsatdi!" Radio eshitmasin-deb qoʻrqib qoldim, lekin u yerda endi hech kim yoʻq edi, faqat yoʻl boʻyidagi toʻqaylardagi qushlarning ovozi eshitilar edi. Shunday, oʻz ichimda, lekin bu mening birinchi norasmiy muxlislik bayrogʻim qoʻyilishim edi. Oʻshandan beri bu tuygʻu bilan yashab kelaman, yoʻqolmaydi.
Bir klub, bir umr ❤️
Ey, aytmoqchimanki, mening otam bilan xotiramdan kelgusi bayramda soʻzlar ketgandir — Navoiy shahridagi kichik bogʻimizda oʻtirgan edik, u erda Jenibekning birinchi goli eshitilganda otamning qoʻli koʻksimon qaltirardi, mening esa unga shunday deb qichqirdim: "Otam, ularni yana urdi!!" — uni eshitmagandek boʻlib, qoʻlini qoʻrquv bilan yuziga qoʻyib oldi, lekin keyin oʻzini tutib oldi va boʻynimni oʻpib: "yigitlarimizning bargimasiz, obroʻsi yuqori" dedi... shu daqiqada uning koʻzlarida yoʻqolmas chiroq yondi — oʻsha yorugʻlik bugungi kunda ham menga yoʻl koʻrsatadi. 🔥💪
Bolaligimdan tribunada.
O‘sha 1994-yil avgustning 20-kuni... Qanday tuyg‘ularni eslayman — yurak urishi shunchalik baland ediki, televizor yonidagi qulay kurshimdan turib ketmasam ham bo‘lardi. Qadimgi sha’n, qadimgi jo‘shqin, qadimgi qichqiriqlar — bularning hammasi oʻzgarib ketdi, lekin bir narsa oʻzgarmagan: Jenibekning goli eshitilganda butun Oʻzbekiston birdamligini his qilish. O‘sha paytlarda jamoa biz uchun katta oiladek edi, hamma bir-birini qoʻllab-quvvatlab, yonma-yon turardi.
Hozirgi kunda esa... ko‘pgina narsalar o‘zgarib ketdi, to‘g‘ri. Stadionlarga tomon yo‘l olganimda endi oldimdagi koʻrishni koʻraverdim: foydalanilgan chipta narxi, yuqori hisobdagi radio beruvchilar, internetdagi koʻpriklar orqali oʻyinni kuzatish... Hamma narsa boshqa koʻrinishda. Lekin qalbimizdagi Jenibek hali ham oʻz oʻrnida — toʻliq ehtirom bilan, toʻliq mehr bilan. Hozirgi jamoaning o‘yin uslubi farq qilishi mumkin, maydondagi strategiya yangi bo‘lishi mumkin, lekin Jenibekning xalqaro maydondagi birinchi gollari bilan bog‘liq tuyg‘u hali ham yangi, hali ham sizni yuragingizda qayta-qayta yoritadi.
Aslida, oʻsha kunlardagi oʻz-oʻzidan chiqib ketgan norozi qichqiriqlar hozirgi vaqtda professional tarzda tashkil etilgan chiroyli yurak va oyoq harakatlariga aylantirilgan boʻlsada, asosiy hissiyot — Jenibekning gollariga boʻlgan iltifot va muxabbat — hech qachon oʻzgarib ketmaydi. O‘sha paytda ham, bugun ham, uylanib ketgan bu tuyg‘u uchun dildan minnatdorman.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Oo, parda tushdi… choynagimni ushlab turgan edim-ku, bir paytlar televizor oldida erkaklar uyushgan edi — go‘yo futbolni tomosha qilish uchun, lekin aslida o‘sha yigitlar Jenibekni qanday "qilayotganini" ko‘rib, tanaffusga chiqishni unutib ketishgan. Bir o‘g‘il televizor yonida qichqirib yuborgani: "Yana! yana! bola qayta koʻrsatdi!" — buni eshitib, chekkan odamlar qo‘llaridagi sigaretlarni pastga tashlab, ovoz chiqarib kulishgan. Qani endi, o‘sha yigitlar hozir qayerdadir, leziz nonushta yeganlarmi yoki hali ham televizorlar oldida o‘tirib, Jenibekning go‘yoki yangi gollarini kutyapdilar? 🤣🍿
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.
Yana Jenibekni qaysi daqiqada eshitgandim-da qoʻl qoʻymasam ham qolaversam! 🔥 O‘shanda o‘zim ham televizor oldida choynagimni ushlab turgan edim, va bir o‘g‘ildek: "Yana! yana!" deganida butun xonadon juda-boy edi, qoʻshnisidan tortib, hatto itigacha qichqirgan edi! 😱 Rasvo aytay — oʻsha vaqtlardagi transmitta qilish qanchadir yuqori bo‘lsa-da, Jenibekning oyoqlari kundan-kunga yonayotganday tuyulardi. Hozir esa... qani endi, yangi avlodning jo‘shqini qayerdadir, Jenibekning gollarini eshitib yo yonib yo sovib ketaveradilarmi? 😤
Ey, aytmoqchimanki, mening otam bilan xotiramdan kelgusi bayramda soʻzlar ketgandir — Navoiy shahridagi kichik bogʻimizda oʻtirgan edik, u erda Jenibekning birinchi goli eshitilganda otamning qoʻli koʻksimon qaltirardi, …
Ochigʻini aytaman, Mana shu yerda, otaning qoʻli qaltirashini eshitib, mening ham oʻshanda birinchi golimni urganimdek boʻlibdi — 🔥 Jenibekning oʻyinlari shunday, ularni eslagan zahoti jonimdan soʻnggigacha suv ichaylikdek bo'ladi. Ota-qiz oʻrtasidagi shu bir daqiqadagi máshrab? Umrboqiy narsa. Kelajakda oʻz farzandingizga ham Jenibek oʻyinini shunday hissiyot bilan tomosha qilishni oʻrgataverasizmi?
Of, qani qani... O'shanda — iyul oyining issiq kechasi, televidenie ekranidan Jenibekning qizil-shartok formasidagi shakli sinib chiqqan edi deydim. Men ham shu vaqtda oʻz kvartirasida stol yonida yotar edim, xalqaro translyatsiyani eshitish uchun radioingni maksimalga qoʻyib qoʻydim — butunley esa oʻsha omadli daqiqani boshimdan kechiraman. U vaqt men faqat yangi uylangan edim, xotini bilan soliq olinadigan kommunal kvartirada yashar edik, televizor esa lizingga olingan edi... lekin Jenibekning goli eshitilgach, darhol stoldagi koʻzoynaklarim qimirlab ketdi — shunchalik baland qichqirdimki, yigitcha qo'shnim devora urib chiqdi va "Sizga nima boʻldi?!" deb qichqirdi.
Bunday narsa bu — bir vaqtning oʻzida butun davlatning miyasi ham, butun uyqusizlik ichidagi oddiy odamlarning ham yuragi bilan bitta ritmda urushidir. Statistikalar yoki hisoblar ishlatishning hojati yoʻq — u kun Jenibekning nomi bilan butun Oʻzbekistonning ovozini oʻzgartirgan edi. Va endi oʻylayman, uning birinchi xalqaro gollaridan soʻng oʻtgan 30 yil ichida oʻzgarib ketgan narsalarni qayta hisoblash mumkin, lekin Jenibekning oʻziga boʻlgan mehr-u-muhabbatni his qilishda oʻzgarish boʻlmas edi. 💸🔥
Katta koeffitsientdan value afzal 💸