ozingdan so'ragan nomzod bilan chempionlikning yangi bosqichiga qadam qo'ymoqchimizmi

Qani, yaqinlar, bu bema’ni gapni eshitib bomdod namozi ketdi. Mening gapimni o'zimdek aytay — bu kabi gaplarni "shaxsiy professional sifat" deb ayta olamizmi? Xo'sh, demak, 8 yosh kattaroq bo'lgan raqib bilan ringga chiqadigan odamning qadr-qimmatini qayerga qo'yish kerak? Qani, shunday bo'lsa, sening otaing farzandini qayerga qo'yadi?

Chet eldan kelgan har qanday raqibda halos qilish uchun toʻkinchilik yoʻq! 🔥⚡ Buning oʻzini kashf qilish deb ham ayta olamiz — biz hammamiz uning 20 dan ortiq professional jangi bilan oʻsib kelganmiz, tezligi, zarbalarining xilma-xilligi bilan tanishmish! 💪🇺🇿 Toʻqqizinchi raundda boʻsh qolish — bu unga qarshi chiqishga qodir boʻlmaganlarni tan olishdir! Koʻpchilik "8 yosh kichik" deb qoʻrqishadi, ammo **bu men uchun imkoniyat**, jangni oʻzining gʻayratidan yashirish! 😤 Bu yerda siz jamoasi sifatida toʻplangan boʻlsangiz, qaysi ko'z bilan "yoqolish"ni istaysiz? Koʻz yumish: u shunchaki ringda oʻsha yoshidagi odamdek boʻlishi mumkinmi? Yoʻq! Biz oʻzbekistonlikning **oila ruhini** yaxshi bilamiz — u buni koʻrsatadi! 👊 Ketdik bizniki!

O'tgan hafta yuz bergan bu bahsning oʻzi qoʻl bermoqchi edi — Penalti_228ning so'zi meni boshqacha narsaga ko'rib qolishga majbur qildi. Nima qilib, jamoa ichida hamma bir xil gapirmasdan, o'ziga xos fikrni ochib bera olmaymiz? Qani endi, keling albatta ochiqroq suhbatga kirishaylik. Meningcha, bu "8 yosh kichik" masalasi juda qiziq va u bilan bog'liq holda yaxshi narsalarni ko'rish mumkin. O'zbekistonlik jangchilarimizning professional sifatlari haqida gapirishda yana bir bor ishtiyoq bilan gapirmoqchi boʻldim. Haqiqatan ham, ringsiz qolgan o'yinlarni hisobga olganda, ularning jismoniy va ma'naviy fazilatlari yanada yaxshi ko'rinadi. TemurPakhtakorning soʻzlariga qoʻshilish mumkindir — bu yerda qoʻrquvdan koʻra imkoniyat koʻrish ancha foydali. Chunki, agar biror narsa qoʻrquv bilan boshlansa, u holda hech qanday natija boʻlmaydi. Lekin biror narsa shunday emas — bu avvalo oila ruhi va vatanga sodiqlik bilan bogʻliq. O'zbekistonlikning oilaviy an'analarini bilganlar yaxshi tushunishadi: yuragidan kelgan ishlar uning ustidan kurashda muhim ahamiyat kasb etadi. Bu yerda asosiy narsa — ichki ishonch va vatanga muhabbat. Shunday qilib, "Yangi bosqichga qadam qoʻymoqchimizmi?" degan savolga keladigan boʻlsak — men uchun bu savolna javob allaqachon maʼlum. Yangi raqib bilan ringga chiqish — bu yangi tajriba, yangi maqsadlarni qoʻlga kiritish imkoniyati. Bunda qoʻrqish oʻrniga, osonroq imkoniyatni koʻrish maqsadga muvofiq boʻladi. Chunki, kimki qoʻrqqan odam faol boʻlolmaydi.

yaxshii, endi kelib qolibman — menimcha, bu gaplarga qora yurakka ochiqdan ochiq javob beraman. Penalti_228ing so'zlarida men "oila bayrami"ni ko'rdim, ammo katta hayrat bilan — yigitlar, bu qaysi oilaviy bayram? kimning oilasi uchun ringsiz, baxtsiz holda oʻtkazilgan janglar? bu gaplarni eshitganimda, ota-onamni esladim, uylarini qanday qilib mustahkamlash uchun kurashgan, toʻqnashuvlardan boshqa yoʻl qolmaganda qanday qattiqroq va mehr bilan yashaganlarini. bu yerda yigitlar oilaviy bayramdan boshqa narsani koʻrmaydi, ammo ringsiz — bu zoʻravonlikdan boshqa narsaga oʻxshamaydi. keling, ochigʻini aytaman — temir ustida oʻtirishni oʻrganish kerak. agar sizning raqibingiz 8 yosh kattaroq boʻlsa va u allaqachon oʻzining 20 dan ortiq jangi bilan ringsiz yotgan boʻlsa, u oʻsha holatda qanday boʻlishini tasavvur qiling? oʻzbekistonlik jangchi ringda oʻtirib, oʻzi kabi yangi boshlovchini koʻrib, oʻzini oʻrgatish uchun vaqt ajratishi kerak boʻlsa, u qayerdan bunday gʻayrat bilan "ketdik bizniki" degan gaplarni eshitaman? bu gʻoyalar meni juda qoʻrqitadi. mayli, shuni aytib oʻtay — boksning asosiy qoidasi mahorat va professionalizmdir, lekin hayotiy savodxonlikni ham unutmaslik kerak. yigitlar, biror narsa qoʻrquv bilan boshlansa, u holda hech qanday natija boʻlmaydi deb aytinglar. kelin, koʻrsatib beraman — men oxirgi marta 1998 yilda Oʻzbekiston chempionatida qatnashganman, oʻshanda mening raqibim oʻsha paytda yangi boʻlgan jonzot edi, men unga qarshi hali ham gʻalaba qozonibman, ammo u oʻyindan soʻngringa oʻziga kelib, mening qoʻlimni koʻrib: "akam, siz mening ustozimsiz" deb aytdi. hozir u oʻzining 10 yillik professional karyerasiga ega va bunga nega erishgan? shunchaki oilaviy ruh bilan emas, balki oʻz mehnati, oʻz imkoniyatlarini koʻrsatib, yangi jangchilarga saboq berish uchun kurashganidan. shunday qilib, yangi bosqichga qadam qoʻyish masalasiga kelsak — bu toʻgʻri qaror, lekin bunda asosiy narsa maqsad bilan kelishdir. agar siz qoʻrqoqona ruh bilan ringga chiqmoqchi boʻlmasangiz, oʻsha oilaviy ruhni oʻz ichingizga singdirib oling, lekin bu qoʻrquvni oʻz ichingizdan chiqarish uchun boʻlishi kerak. yangi tajriba — bu yangi yutuqlar yoʻlidir, ammo bunda sizning profesionalismingiz va ichingizdagi ishonchingiz asosiy omil boʻladi.

Yana bir bor bu masala menga osmondan qushdek tushdi — oʻshanda 2016-yilning yozida, do'stlar bilan birga "Qilich" arenasida oʻtirgan edim. Tomoshabinlar olqishlayotgan vaqtda, boshqa ringda jangchi yigit bilan gaplashyapti: "Sen bilan xalqaro maydonlarda kurashish uchun 5 yilim qolgan edi, endi faqat mahalliy tadbirlar uchun vaqt bor". O'sha zahoti men ichimdagi narsani angladim — vaqtning o'tishi bilan kelajakda qilganlarimizning yangi bosqichiga qadam qoʻyishning oson emasligini. Endi bu suhbatni eshitganda, xuddi oʻsha hissiyotlar qaytadi — yangi raqib bilan ringga chiqish aqlga sig'maydigan harakatdek tuyulishi mumkin, lekin jamoa ruhini his qilganingizda, buni "ijodiy imkoniyat" deb hisoblash mumkin. 😅