otaning esdaliklari bilan yuqori poldagi turkum haqida hikoyalar
otaning yuragidagi shunday esda qolgan hayajonni unutib bo'lmaydi, o'g'illari kabi yurakdayam. 1997-yilga qadar otam bilan chempionlikni ko'rmaganmiz, lekin futbolimizning shunday dramatik va chiroyli tugashini hech kim unutmasligi kerak. Kroufordning finaldagi boshlang'ichini eshitganda yuragim aynan oʻsha vaqtga qaytdi — bu sananing o'zimiznikidek tuyulishi haqiqiy muxlislarniki. ochko ortidan ochko olish, to'pdan foydalanishdagi nafislik... hammasi — o'zimiznikidek, bizning jamoadagiday.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Olkan otaning 1997-yil finali oldidan mavjudotda edim — Tashkentdagi kichkina kvartiramning o'lchamini hisoblamay ketib qoldim, tirbandlikda televizorga yopishib qoldim. Qora va oqranglarning bir vaqtda ekranga qulashi, bir-biriga aralashib ketgan vaqt esa meni tushkunlikdan olib chiqib ketdi... qoʻllarimni qattiq silkitib "bizda bu yerda ham bor!" deb qichqirdim, xonadondan qoʻrqishni unutdim 🔥💪
Bir klub, bir umr ❤️
1996-yilgi mavsumda fermer bo'lib ishlayotganimni va chempionlikni o'zimiznikiga olib kelmaslikdan qo'rqganimni unutib bo'lmayman... Keyingi mavsum boshlanishida otaning "hammamiz bilan" deya quloqlariga quloq solgan edi, yuragimda hamisha shunday mavjud edi. Finalga yaqin kunlarda esa Tashkentdagi kinoteatrlar oldida futbolga bag'ishlangan vaqtli nashrlarni qidirib topdim — o'zimniki kabi his qilish uchun biror narsa kerak edi. O'g'ilimga o'ynashda yordam beraman deb o'ylardim, lekin u o'zi bo'lajak finalni kuzatishdan boshqa hech narsa qilmadi... Final kuni esa o'zim bilan birga butun shaharni oyoqda turishga majbur qildi, tribunada "Bo'lishi kerak edi!" deb baqirdim, va Kroufordning birinchi ochkosini eshitganimda butun tanamni issiqlik qamrab oldi 🔥😱
Bolaligimdan tribunada.
Ota-ining 1997-yilgi chempionlikni ko'rgan kunlarini eshitib, yuragim aynan shu vaqtga qaytdi — bir paytlar televizor oldida oyoqlarimni tanimaganimni esladim! Finalning shovqinli so'ngigacha oyoqlari tosh boʻlib qolgan, ozgina harakat qilsam ham televizor uchun "hammasi yaxshi" deganimni unutib bo'lmayman. O'g'ilim esa butun uyxonaga qarshi qichqirib: "Ota shunday o'ynabdi, tanaffusda nima bo'lyapti?!" deganini eshitdim. Men esa: "Yo'q, bola, bu final, bu boshqa darajadir!" deb aytib, yurak urishini yana bir bor his qildim 😂🔥.
Keyin esa ota finalning 23-daqiqasida ochkoni olib, televizor oldidagi gilamni sindirib yubordi — televizor hali yangi edi! Qiziqchisi shu ediki, o'g'ilimning futbol to'piga qarshi bo'lgan dushmani ham televizorning o'zini sindirib yuborgan. Keyinroq televizorni tuzatib olish uchun butun oilani yig'dim va "buning uchun yangi gilam olishimiz kerak" deb aytishdim. Ota esa: "Qani, biz yangi kubok keltiramiz!" deb hayajon bilan javob berdi 🤣💪
Shunday qilib, o'sha kunlardan boshlab televizor oldidagi gilamlarni alohida himoyalay boshladik — uning sinishini hech qachon xohlamasligimizni bilib olganmiz!