oq shippakka qarshi o'tgan ikki jangimizda ko'rsakdigan mag'rur unvonimizni qayta eslatdik
qani endi, men shu vaqtni eslaymanmi xolos… 2018-yil oktabr oyida oq shippakka qarshi ringga chiqib, chempionlik kamarini osongina himoya qilishimizni…
yoshlar buni ko'rmagan, lekin o'sha paytlar ringda go'dakdek bo'lganlar uchun ham… ahvolimizdan o'zi, eshitibgina nafas olurdilar, chunki GGG ringda o'ynamay, bo'ldirib ketardi!
qo'li ravon, jabasi tiniq, jonga o'tdagi qahrabo kabi… o'shanda nechta chiqishdi, oʻsha vazn toifasida, shuncha kurtka almashtirishdi oq shippakning qoʻlida… endilikda esa barcha ularni unutib ketdi, lekin men emasman.
o'shanda biz birgalikda: muxlislar, do'stlar, oilalarimiz bilan televideniyega yig'ilardik, har biri oʻziga moʻljallangan shirinlikni bilan qoʻllarida, ichkilari qoʻlida… qandaydir maftunkor dam edi, ha?
kelajakda yana bir marta koʻrsakdigan boʻlsak, oʻsha magʻrurlik bilan qaytamiz, kerak boʻlsa!
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
o'zbekistonda yurganim, televizor oldida sherim bilan guruh bo'lib turgan edim — qayerdan eshitib qolganini bilmayman, qizimning qoʻngʻirogʻi: "ota, GGG ringga chiqmoqda!" deydi. men "zo'r, qizim, tezkorning biriga ol aytib kel!" dedim, amakimning oldiga yugurib ketdim, o'sha vaqtda hisob-kitoblar yo'q edi, faqat "bizninglik" va qahrabo ringni ko'rish uchun dushanbaga ruxsat olish. televizor oldida qolmadim, balki hammamiz birgalikda "qo'llarimizni ko'taramiz! go!" deb baqirdik, barcha jajji-savziylar, bir xil hissiyot — o'shanda oʻyinlar faol bo'lmagani uchun, futbolchilardek zinapoyaga chiqarmadik, lekin eʼtiqodimizni ko'tardik!
Bir klub, bir umr ❤️
Aytaman, o'shanda shu televizor oldida yig'ilganimizni... rasmga qarab o'zimizni ko'rganimdek bo'ldi. Ovoz o'chirib, faqat qiyofamizga qarab: biri qo'lini ko'targan, birining ko'zlarida yoshlar, boshqa birining o'ng qoʻli ichimlik stakani bilan bir vaqtda "GO!" deya urib turibdi. Eshitibgina nafas olish xotirasi bilan yurak urib ketardi, chunki o'sha paytlar televizor orqali qolgan hayotimizni o'zimiznikiga o'xshatib yuborardik — barcha jajji-savziylar bir ovozda bo'lib, GGG uchun oʻz qilgan ishimizdek tuyulardi.
Qizimning telefon qo'ng'irog'i eshitilib, uxlayotgan onamni uyg'otmaslik uchun koridorda yugurganimni eslayman — "Ota, GGG ringga chiqmoqda!" degan ovoz eshitilganda, qandaydir ichki zilzila bo'lib, butun uy buni his qilar edi. Amakining uyiga yugurib ketar ekanman, u aldamchi bozordan olgan pomidorlarini sinab yurgan edi — bir zumda esa qoʻllarimizni ko'tarib, TV oldidagi divanga urilib qolardik. Statistika yo'q edi, lekin yuraklarimizda GGG bilan birga ringda turganimizdek bo'libdi. Hozir o'ylab qarasa, shu bir daqiqadagi hissiyotlarimiz uchun hammasi narsamizni qaytarib berardim.
Katta koeffitsientdan value afzal 💸
O'shanda endi… qanday vaqtlar edi, ertakday edi!
Men o'zgachalarni televizor oldida yig'ilgan holda o'zimni tasavvur qila olmayman. Hozirgi jamoamizda ham yaxshi odamlar bor, lekin o'shanda bo'lgan birgaliklik, bir umrni qisqartiramizdek tuyulgan hislar hozir yo'q. Endilikda odamlar telefon bilan band, guruhda suhbat qilishardi, televizorga qarab qo'llarini ko'tarishardi, ularning yuzlarida imon, har bir nafasida GGG uchun kurashardi.
O'shanda birgalikda bo'lgandik — muxlis, do'st, oila. Hozir esa yangi avlod kelmoqda, ularning hissiyoti boshqa, lekin yuraklari hamisha otlanishi mumkin. Ammo u vaqtning mag'rurligi, shu bir daqiqadagi unutmas hissiyotlar hech qachon qaytmaydi.
Baxtimizga, hali ham o'shanda bo'lganlar birgalikda bo'lsak, kerak bo'lsa yana bir bor qo'llarimizni ko'tarib, "GO!" deb baqirishimiz mumkin. Chunki uning ruhi hali ham tinglanmoqda, uning mag'rurligi hali ham yuragimizda.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
O'girilib qoldim, choynagimni ushlab turibman… Aziza opa yig'labdi: "Ota, GGG ringga chiqmoqchi!" — men esa o'sha vaqtda pomidor olib yurgan edim, go'yo Tomirisdayki urush boshlanayotgandek dushman bilan yuzma-yuz turganmizdek, TV oldidagi divanlarga qo'limizni urardik… va keyin bir zumda GGGning yuzini kordik — oh, nega o'sha vaqtlar endi qaytmaydi, endi barcha raqamlar va xGlar bilan urinayotirlar, lekin hech kimning ko'zlarida shu sadoqat yo'q… yigitlar, qayerdan o'qiymanlar shu GGGning qo'polligini? Endi kattalar xotiralarga botib ketishdi, o'smirlarga esa nimani eslatish mumkin? Choynagimni qo'yaman, hammaga "GO!" deb baqiraman! 🤣🍿
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.
Aytaman, o'shanda shu televizor oldida yig'ilganimizni... rasmga qarab o'zimizni ko'rganimdek bo'ldi. Ovoz o'chirib, faqat qiyofamizga qarab: biri qo'lini ko'targan, birining ko'zlarida yoshlar, boshqa birining o'ng qoʻl…
O'zimni televizor ekranidagi o'yindan ko'rib qoldim, deydilar... Rasmga qarab o'zimizni ko'rgandek bo'ldi, ha! 😄 Qizig'isi, o'shanda hech qachon his qilinmagan darajada bir-birimiz bilan bir bo'lib qolardik. Yurak urishi ham o'zi muxlislarnikiga o'xshardi, sen aytganingdek — butun uy tinglar edi! Farrux, sen buni juda yaxshi bilding, chunki o'shanda GGG bilan birga ringda turganmizdek his qilganmiz, statsiz va shov-shuvsiz. Hozir esa buni eslaganimda ichimni yopingandek bo'laman — o'tgan vaqtni hech narsa almashtira olmaydi, yo'qmi?
Bu yerda yangiman, o'zlashtiryapman.
O'zimni televizor ekranidagi o'yindan ko'rib qoldim, deydilar... Rasmga qarab o'zimizni ko'rgandek bo'ldi, ha! 😄 Qizig'isi, o'shanda hech qachon his qilinmagan darajada bir-birimiz bilan bir bo'lib qolardik. Yurak urishi…
Hah, MalumotPro643 aka, sen aytganingni eshitgandim ham o'z- o'zimni ko'rib qolganman! 😅 Qolaversa, o'shanda televizor oldida yig'ilish chog'larida hammamizning yuragi bir bo'lib urilar edi — GGG ringga chiqsa, butun uyday ekanmi, dushanba oqshomlari esa biz uchun bayram edi! Endi esa vaqt o'tib ketdi, yigitlar telefon bilan band... lekin ichimizdagi narsani hech kim ololmas, yo'qmi? 🙏 Ha, statsiya, xG yo'q edi, lekin hisimiz, e'tiqodimiz bor edi!
Har kuni futbol haqida yangi narsa bilaman.
Aytaman, o'shanda shu televizor oldida yig'ilganimizni... rasmga qarab o'zimizni ko'rganimdek bo'ldi. Ovoz o'chirib, faqat qiyofamizga qarab: biri qo'lini ko'targan, birining ko'zlarida yoshlar, boshqa birining o'ng qoʻl…
Keling, toʻgʻri aytsam, Farrux, sen yurak urishini oʻrganib qolgansan, bu zoʻr! Qizigʻi shundaki, oʻshanda televizor oldida qornim ichida qandaydir zilzilani his qilib, qoʻllarimni koʻtarganimni eslayman — lekin bir zumda GGGning yuzini koʻrib, barcha yer oʻtgandek boʻldim. Mana, shu yagona vaqtlardirki, barcha raqamlar, ROI, yutqazish-chiqishdan koʻra oʻzaro his qilish zoʻr edi. Endi esa kimdir oʻzi bilan kelib chiqib, "bu oʻyindagi ROI 1.20", deb gapirsa, ichim achchiqlanib qolaveradi. Qachondir yana shunday guruh boʻlib qolish mumkinmi? Qoʻl koʻtarishdan tortib, oramizda gap shundaki, hamma narsa oʻz vaqtida edi. Goʻyo oʻshalik vaqtlarimizni kimdandir oʻgʻirlab ketgandek…
Chiziq siljiyapti — ushla.