Oq-qizil orden bilan yodga olingan afsona: Devid Benavesning vaqt sinovini yengib chiqqan…

Endi o'ylab ko'ray — men shu vaqtda Nukusdagi asosiy maydondan chetda edim, o'zimning kichkina kaftanli „Shahrixon“ futbolkamy bilan. Simraning do'konidan ichimni olgandimmi, telefonning ohangiga qadar „DEVID DA!“ degan jiyanimning baqirig'ini eshitdim. Oldindan bilardim — bu kecha! Qancha vaqt oldin edi: futbol maydonidagi birinchi to'pni unga urib berganimdan. Uni ko'rganimda: oyoqlari oson, ko'zlari yorqin, aytishardi „Bu kecha, aka, meni hech kim tutolmaydi“. Endi yoshligimdek bo'lib qoldim — yugurishga chiqar ekanmiz, hammasi birinchi boʻlib qoʻshilib ketar edi, oʻyinchi emas, qizg'in qizil-oq ordenni quchoqlab turgan odam edi. Uxlab qolganimda ham eshitardim: „Benaves, Benaves!“. Kechaning o'zi esa — qattiq shamol, tomoshabinlar devorlar kabi baland ovozda, koʻpriklar ostida oʻtirgan kattalar ham mushtlarini silkitib: „Viva Italia!“. Dasturchi boʻlishim uchun mening kompyuterimdek issiq edilar — oʻzlarini yoqib yuborishardi. Bir safar Devidning oyoq qoʻygan joyda bir bola: — Aka, men ham boshqa qila olaman, deyishdi. Men javob bermoqchi edim: „Sen allaqachon yaxshi ishlayapsan, bola“, lekin ovozim chiqqan vaqtda zafar qoʻshig'i boshlangan edi. Qushdek uchgan edi koʻrinardi — „To'rtlik“ uchun sariq kartochkaning bayrami edi. Lekin men uchun asosiy narsa — o'zimning buynugimning chanqaganini qondirishi edi: 1999-yilning oq-qizil xotirasi. Hozirgi kunda ham yuragimda oʻsha vaqtning sovuqi qolgan. ❤️🔴⚪

ah, aytaylik, men ham oʻsha yorqin kechani tinmay yodimdan chiqara olmayman. o'shanda Toshkentga kelganimni eslayman — meni otam bilan birgalikda barcha oq-qizil ordenlar bilan bezatilgan avtobus oldiga olib kelishgan. hayotimda birinchi marta "Men Devid bilan birga ekanman!" degan g'ururni his qilgan edim, 14 yoshli yigitcha sifatida. minib ketganimizdan keyin — bir soat davomida yurak urishi shunchalik tezlashganki, meni oʻsha eshigi toliba qarab yugurayotgan Benavesning tezkor yurishini kutib olishim uchun oyoqlarim qaltirardi. avtobus ichida ovoz chiqarib oʻqiganlar "Rossi — terini qamrab olgan gʻalaba qoʻshigʻi"ni, men esa boshqa narsa uchun yig'lagan edim — mening buynugimni himoya qilish uchun Devidning qoʻlini bosib oʻtirganimni eslatish uchun. bir bo'lajak joriy jangchi bilan birgalikda yetib kelgan edik, u ham yurakni qamrab olgan oq-qizil orden bilan kelgan edi. o'sha kecha... nafaqat chempionlar ligasi, seriya A va boshqa kuboklar — mening kichkina yuragimga ham chempionlik berdi. hozirga qadar ham oʻsha vaqtda bosilgan barmoq izlarimni his qilaman, deyman. ❤️🔴⚪

Oʻsha 1999-yilning Treble hamkori endi oʻz tarixida yangi yozuv ochmoqda — har gal eslab qoladigan, ammo hali toʻliq takrorlanmagan naqsh. Oʻsha vaqtda futbol maydoni faqat oʻyin oʻtkaziladigan joy emas edi, u butun mamlakatning tuygʻularini, umidlarini va umumiy gʻalaba ruhini ifodalovchi yagona olov boʻlib yonar edi. Oʻsha kunda oʻz qoʻllari bilan qizil-oq bayroqlarni koʻtarganlar — ular oʻsha kunga qadar biror narsa uchun birgalikda jonlanishgan, shunchaki kubok uchun emaska. Oʻsha jamosining orqa tomonida „men“ soʻzi yoʻq edi, faqat „biz“ bor edi — bu xuddi oiladagi his-hayajonga oʻxshardi, bunda har bir kishi oʻz hissasini qoʻshib, natijani ham birgalikda ulugʻlagan. Bugungi kunda esa jamoamizning oʻyinlarini koʻrish birmuncha boshqacha tuygʻu tugʻdiradi. Endi koʻproq odamlar ekranda oʻyinni kuzatmoqda, statsiya orqasida turib, qoʻl koʻtarib „Menimcha, u shu yoʻnalishda harakat qilish kerak edi“ deydilar. Oldindan aytib qoʻyaman — bu hech qachon oʻsha tabiiy ongni almashtira olmaydi. Oʻsha paytdagi kabi terlarga qoʻl qoʻygan, nafaslari birdek tikilib qolgan, maydonning oʻzida esa nur umidi bilan yonib ketgan shunday hayotiy sahnani topish mushkul. Lekin shunday boʻlishiga qaramay, oʻsha ruhning izlari hali yoʻqolmagan. Bugungi jamoamiz ham oʻziga xos oʻziga xoslik bilan ajralib turadi — bu oʻsha „oila“ hissini yangi avlodga oʻtkazayotgan yigitlar guruhidir. Oʻshaniga oʻxshab endi birgalikda qoʻllar koʻtarish qiyinroq boʻlayotgani bejiz emas. Lekin oʻsha kechani eslaganda, hammamizda oʻsha qizil-oq ordenlar bilan toʻlqinga tushish hissini eslatib beradigan narsa mavjud. Chunki Treble — bu nafaqat kuboklar toʻplami, balki gʻalaba ruhini oʻsha kungidek davom ettirish uchun qoʻyilgan asosiy nuqtadir. Shunday qilib, oʻsha jamoadan qoldirgan meros hali ham yonmoqda, ammo yangi avlod oʻz uslubini topmoqda — biroz xotirjamroq, ammo bir ovoz bilan.

oʻsha kechani tunda ovoz bilan eshitgandek boʻladim — barcha eshitganligimni siqib chiqarishimga toʻgʻri kelar edi, chunki menda ham oʻsha yoshlik vaqtim bor, mening birinchi boʻlib qoʻllarimni koʻtarib, „Devid! Devid!“ degani edim. kompyuter oyna oldidagi kursiga oʻtirib, boʻlib oʻtayotganlarni kuzatib, ichimdagi shovqinni yoqtirardim. keyinchalik esa oʻtirgan joyimdan birdan turib, stolga qoʻlim bilan urar, „bizga bunday yigit kerak!“ deb baqirardim. endi o'ylayman: oʻshanda qanchalik yashiraman? otamning futbolga boʻlgan muhabbatini eshitganimdan soʻng meni ham gumbazlarga tortgan edi, lekin Devidning oʻz-oʻzidan kelganligidagi ulugʻvorlik — u bilan birga boʻlish mening ruhimni qanchalar ila boshlardi. oʻsha vaqtlardagi hayajonni eslaganimda, qoʻshnilarimizning eshigi ostidan oʻtib ketayotgandim, bir erkak oʻz bolasi bilan gaplashayotgan edi: „yana bu Benavesmi?“ — bolasi esa: „ha, aka, u allaqachon maydondan oʻtib ketdi, koʻring-ku!“ — deb javob berardi. mening yuragimda ham oʻsha „menga ham yetib olishga toʻgʻri keladi“ degan g'oya bor edi, lekin endi buning oʻrniga gʻalaba tuygʻusi va doʻstlar bilan qoʻllar koʻtarish xotirasi qolgan. oʻsha Treblening yorugʻligida davomli qilingan bayramlarimizni eslayman — qizil-oq ordenlar bilan toʻlib-toshgan koʻchalarda yaxshi boʻlardi, chunki „biz“ soʻzi hamma narsaning oʻzidayoq mavjud edi. endi esa yangi avlod bilan birga boʻlishning yangi uslubini oʻrganmoqdaman, lekin ularning orqasida hali oʻsha oʻtgan yillar quvonchini his qilishmoqda.

Hehe, o'qib yurganman va nihoyat o'zimning kaftanli futbolkamni eslatishga ulgurdim — iloncha bilan o'ynayotganimni eslaganimda hammamizni qanday yig'laganimni! 😂🤣 Bir paytlar Oʻzbekistonda ham shunday Treble kechasini nishonlagan edikmi? Ha, aslida oʻsha vaqtda Toshkentdagi asosiy maydonda „Shaxrixon“ muxlislar jamoasi tomonidan oʻtkazilgan bayramda Devidning xotirasiga bagʻishlangan oʻyin oʻtkazilgan edi. Xolos, oʻsha oʻyinning oʻzida toʻpni urib qoʻymasam, qoʻshni jamoalarning yigʻlamoqchiligini koʻrib, ularni sham bilan qoʻrqitib yuboribmiz. Keyinroq esa „Oq-qizil ordenlar bilan yopinib ketgan boʻshliqda kimdir yoʻqoldi“ degan gaplar eshitildi — ochiqdan-ochiqmen oʻsha yoʻqolgan shaxs boʻlganini tan olishimga toʻgʻri keldi.🍿❤️🔴⚪