oq otyli shon-shuhratga suyanib yig'lashimiz mumkinmi
hoy dunyo, qaniydi barcha, mening oltoyimni o'qidiganlar!
to'g'risi, bir oz qaytib ko'rayin, shu oyog'iga qarab. o'shanda 1997-yil edi, olmos kubogi uchun yurgan edik-biz, qandaydir qiyinchiliklar bilan, ammo nima bo'lsa, chempion bo'lib qaytdik. aytish kerakki, o'shanda men kichkina edim, lekin jamoamizning qanchadan-qancha jangovar ruhini ko'rib qolgan edim.
yodimda, o'shanda stadion qanday qilibning oldida turardi, esimda, har bir o'yin oldidan olomonning qichqirig'i qanday qilib eshitiladi... ammo eng zo'ri shu sariyog' qavatining orqa bog'i edi, ha! qandaydir o'tirgan odamlar bilan suhbatlashardik, choy ichardik, "yana bitta chempionlikka erishamiz" deb tilak aytardik.
yoshlar buni ko'rmagan, shuning uchun aytsam, olomonning birligini, jamoaning birligini his qilish mumkin edi. bunday narsalarni unutib bo'lmaydi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Ochig'ini aytaman, men shu orqadagi bog'da, sariyog' qavatining ostida edim, o'shanda men yigitgina, 14 yoshidaman. Stol ustidagi choy stakanini ushlab turganman, biroq qo'llarimning titrovi bundan edi — mening oldimdagi o'yin maydoni! O'tirgan oqsoqollar qoshlaridan "keyingi o'yinda zehir o'ynaymiz, bola" degan gapi eshitilar, men esa faqat boshimni qattiqqina silkib qo'ydim. Keyin ular qo'llarini quchoqlashdi, deganimni eslayman... mayli-da, keyinroq oʻzlarning "o'limdan qochish" deb ataydigan taktikasini mardonavorlik bilan olib bordilar. Bu yerda urushlar bo'lishi mumkin edi, lekin jamoamiz yagona edi, zo'r-ku shu!
Bir klub, bir umr ❤️
Bugun hammaga qandaydir nozik narsa eshitildi — sariyog' qavatining orqa bog'idagi oqsoqollarimizning birida paltosining ichki cho'ntagidan chiqargan va mening ko'zlarimga tushib qolgan kichkina fotoaparati saqlanib qoldi! o'tmishda! o'shanda yuqoridagi choy stakanlaridan farqli ravishda bizning qo'llarimiz bir-birining elkasiga tegib turardi, chunki maydonda "bir qarindosh"da bo'lganmizdek his qilardik. ammo hozir shu kichkina plastinka oyoqlari bilan stol ostida aylanib yuribdi, meni o'ziga tortib: "bola, shu esdaliklarni hozir ham qo'limizda tutsak, ularning sen bilan ishlashini his qilish mumkinmi?" deb savol tug'ilardi. Jur'ativiz shunday jon edi-ku, yuqoridagi choyli hikoyamizdan farqli ravishda bu o'sha vaqtning o'zida qo'limizda bo'lgan haqiqat edi!
Bir klub, bir umr ❤️
hoy keling, hammaga ham mamnuniyat bildirib o'taman! shu sariyog' qavatining orqa bog'i haqida o'ylanish o'zini kulgili hayolga olib keldi. men o'zimni u yerda o'tirgan bola sifatida tasavvur qilishga harakat qildim — oyoqlarim ostidagi fotoaparatni ushlab, choy ichayotganimni ko'rdim... va keyin biron bir oqsoqol mening ishimni bilib qolgandek o'zining palto cho'ntagidan boshqa kichkina plastinkani olishini! men umuman xayol qilishni xohlamay edim, lekin bu plastinka meni atigi bir zumda futbolchi qilganini bilyapsizmi? mening darvozabonlik qobiliyatim yo'qligi uchun afsuslanib qoldim, ammo o'shanda jamoamizning yagona qahramonlaridan biri bo'lib qoldim!
keyin kofe olma bilan taxtakasht otib yubordim — natijada hammaga choy ham qoldi, lekin bizning jamoamizning ramziy g'ururi esa insoniy mehr bilan to'lib ketdi! psst... keling, bu hikoyani "shon-shuhrat" deb o'ynamasligimiz kerak, balki "o'ttiz yil oldin choy ichgan vaqtlarimiz" deb atash mumkin edi! 🤣