opetayya yuragimizda abadiy yashaydi va hech qachon o'chmaydi

Osha vaqtlar men 12 yoshimday edi, Jizzaxdagi kichkina kvartiramizning derazasidan opetayyaning qizil-oq ranglari bilan bezalgan furgon ketayotganini ko'rib, otamga: "Bu shunday joyda ekanmi?" deya so'radim. U: "Yolvor, shu yerda" deb javob berdi va men birinchi marta o'zimni opetayya muxlisi his qila boshladim — ularning liboslaridagi boshqa ranglarni hech qachon yoqtirmagandek... Dushanba kechalari maktabdan qaytgach, derbining yozuvlarini tortib olish uchun do'stlarim bilan qayta-qayta eshitardik, ovoz chiqarib "LEO! LEO!" deb urardik televizor oldida! Bir marta otajonimning ish kunidan keyin boshlab beradigan an'anaviy choyiga qochib, oʻzimni derbi o'yinida o'ynab qolishdek xushchaqchaqlik edi... Hali ham eshitaman — butun tanangni isitadigan "Bu gol bizga barcha eshiklarni ochgan edi..." degan ovozni!

Keling, shunday bir voqeani eslatib o'tsam. O'shanda o'zim ham o'smirlikda edim, Nukusda bir do'stlarim bilan "Nukuscha" deb atalgan kichkina restoranda birgalikda derbini tomosha qilgan edim. Televizorning kichkina ekranidan OPEGAYANING sariq-qora ranglardagi formasi alanga olgandek tuyulardi, qizil oyoq kiyimlari esa maydondagi dushmanni qo'rqitardi. Derbi boshlanishiga bir necha daqiqa qolgan edi, ammo ovozlar allaqachon chayqalgandi: *"LEO! LEO!"* degan hayqiriqlarni. O'ying boshlanishi bilan maydon markazida to'pni olgan opetayya o'yinchisi—u endigina 18 yoshda edi—tezligicha qanotdan to'pni uzatdi, lekin uning o'rniga boshqa bir futbolchi, o'sha zahoti gaplagan sariq-qora rangdagi o'yinchi toʻpni koʻtarib olib, darvozaga yoʻnalishni oldi. Darvozabon esa qoʻrqib ketgan edi — toʻp darvozaning yuqori burchagiga tegib ketdi. Butun restoran sekin-asta tiklanib, sovuq boʻlsa-da, terlarimiz issiq edi: *"Bu gol bizga barcha eshiklarni ochgan edi..."* Oshanda hali kimdir ishlatmagan edi, lekin men uchun shu gol opetayyaning qiziqarli oʻyin uslubining boshlanishi edi. Va hozir ham, oʻtgan vaqtlarga qaytganimda, oʻzimni ularning tarafdorlaridan biri sifatida his qilishim shu lahzadan boshlanganini bilaman.

O'shanda futbol yaxshi o'ynalardi, lekin hamma narsa boshqa tarzda bo'lardi. Hozir esa stadionlar katta, yorug'lik avlodlar, ya'ni ajdodlarimizning azobu-eshiklarini eshitib, endi har bir o'yinimizga maxsus ritualimiz bor — derbi oldidan ota-onalarimizni eslaymiz, ularning quvonchini tinglaymiz: *"Bu gol bizga barcha eshiklarni ochgan edi..."* Menimcha, o'shanda ruhiy yaqinlik boshqacha edi. Hamma bir xonada, bir oila a'zosi kabi edilar. O'ylab ko'ring: bir necha yuz kishi maktabning birinchi sinfida o'qigan, ammo kelajagi bilishmaydi, ammo hammasi bitta orzu bilan — opetayyaning g'alabasi uchun. Bugun esa millionlab odamlar, lekin bir vaqtning o'zida maydonga chiqishadi — alohida, elektron texnologiyalar bilan. Ammo bir nuansa: o'shanda hislar "charchamagan", chunki hamma o'zini bir butun his qilgan. O'shanda "LEO! LEO!" hayqirig'i butun shaharni chalayotgandek edi. Hozir esa bu ovozga millionlab ovozlar qo'shiladi, ammo ba'zida orada shov-shuv bor — reklama, musiqalar, ovozlar. Lekin yurak qaysi vaqtda ham birdek uradi: o'shanda va hozir ham, shu qilib davom etib, opetayya muxlislarining yuragi qadimgi marosim bilan urib turibdi. O'shanda opetayya — odamlar uchun yurak edi. Hozir esa u hayotimizning bir qismi bo'lib qolmoqda — stadioni, banketlardagi bayramlar, oiladagi an'analar. Ammo bir joyda ular teng: ikkalasida ham shunday bir lazzat bor — derbi oldidan uylarimizda hamma narsa to'xtab qoladi, televizor oldida yig'ilamiz, eski videolarni qayta-qayta ko'rib chiqamiz va o'zimizni uning muxlisi deb his qilishimiz uchun asosiy sababni eslaymiz.

Ofto! Qani endi, o'shanda men 9 yoshimda edim, Neftchilar stansiyasining oldidagi bozorda yurganman. Qizil-oq futbolkali keks odamni ko'rganman — o'zimdek quvonib: "Opetayya! Opetayya!" deb qichqirib yubordim. U e'tibor bermagan, lekin men shunchalik quvongan edimki, ertasi kuni uni kvartirasi oldida koʻrib qolib: "Aka, siz opetayya muxlisi emassizmi?!" deb hayqirib yubordim. U keks yuzini yengiltak ko'tardi va: "O'g'il, siz hali birgina jamoaning mening hayotimdagi o'rnini anglay boshladiz" dedi va qaytadan yoʻlga chiqdi... O'shanda men tushunmagan edim, ammo hozir seyman: LEOning birinchi goli bizga nafaqat chempionlik darvozasini ochmagan, balki mening umrimni ham shu qizil-oq ranglarga bog'lab qoʻygan. LEO! LEO! Hali ham quloqlarimda...

Ofto, azizlar! Sizlarning hammangizni o'qib o'zimga ham qiziqib qolibman, qani endi bunday kayfiyatni davom ettiramiz! O'shanda men o'z xotinim bilan birinchi marta tanishayotgandim, u mendan opetayyaning derbidagi birinchi golini eslatib berishimni so'ragan edi. Men esa avvaliga "Nima derbi?" deb, keyin "Ochig'ini aytaman, barcha eshiklarni ochib bergan goldan boshlab..." deb ulkan yuragimni to'ldirgan duoni tingladim: televizorlar oldida butun xonadonda bir ovozda "LEO! LEO!" deb yuragimizni chiqarib yuborardik. Bu gol umrimizni bir zumda biroz boshqa qilib qo'ydi — o'shanda bola bo'lganman, lekin uning quvonchini endi o'zim ham his qila boshladim: maydondagi qizil-qora ranglar qandaydir alanga bilan dunyoni yoritib yubordi, bir zumda barcha hayotimiz o'sha darvozadan boshlangandek tuyuldi. Mana, endi o'zimning bir ayolim bor, o'zimning o'rtoqlarim bilan choy ichamiz va ularning ham o'z orzusida shu qizil-oq ranglar mavjud — lekin men ularga aytmayman, chunki ular allaqachon bilishadi: LEO! LEO!

Keling, tartib bilan! Sizlarning hammangizni o'qiganimdan keyin choynagimni ushlab turibdim 🤣 Birimizga nima bo'ldi shunday—9 yoshimda "Opetayya" futbolkasini kiyib maktabga borayotgandim, choyxonadagi katta akam: "Bu qayerdan olding?" degan. Men: "Opetayyadan!" — deganimda u shunchaki darvoza oldidagi maymundek yuzini qiyshaytirib: "Oq-ko'kmi?" degan ekan. Men: "Yo'q, qizil-qora!" — deganimda esa u ertakdagi ajdaho singari qichqirib yubordi: "OTA! SEN JIMSANMI?!" — deyman, erkaklar uchun futbolka rangi ham muhimdirmi bu yerda deb o'ylardim, lekin keyin esladim — LEO! LEO! — va hammasi yopildi 😂🍿