Opetayya qora va sariqlar qanday bo'lishini o'rganadiganlar uchun g'alabalar makoni

Oʻsha vaqtda men Andijonning markaziy bozorida tokchada oʻtirar edim, qoʻlimda boʻlajak Deppening yangi mavsumi uchun chipta bilan. Qoʻlimni koʻtarib, koʻchaga "Qora va sariqlar gʻalaba olib keladi!" deb baqirdim, hamma ishtirok etib, birgalikda qichqira boshladilar. Bir vaqtda gʻamxoʻr otam: "Oʻgʻlim, befarq boʻlma, umringni behuda ketkazma!" dedi, lekin mening yuragim shunchalik oʻt qoʻygan edi — opetayya mening baxtimning oʻzi edi...

Ey, guruhim, toʻxtab koʻring… shu yillarning oʻzida bir kez oʻylab oʻtibman. 2009-yilning iyul oyida Andijonning markaziy bozoriga borar ekanman, oldimdan oʻsha eʼlonni koʻrib qolaman: "Deppining yangi mavsumi — eʼlonlar boshlanadi". qoʻlimga gazetaning sport sahifasi olgandim, yuragim bir zumda yonib ketdi, gʻamxoʻr otam esa "Ey, oʻgʻlim, oʻzini behuda harakat qilib yuborma" deganicha, lekin oʻsha yerda darvozabon Shvartzerning surati tushirilgan edi — oʻyindan soʻnggisi, uning qoʻllari bilan oʻtkazilgan penalti vaqtidagi qahramonligi. Men oʻzimni bezovta qilganimda esa, oʻzimni xalqimga ergashib "Qora va sariqlar gʻalaba olib keladi!" degan chiroyli kayfiyatga singdirib qoʻyardim. Hozir oʻsha kunlarni eslayotganimda — yurak urib turibdi, guruhim! Chunki oʻsha kunlardagi umidimiz endi tarix boʻldi, lekin ishonchimiz va mehrimiz hali ham shu qora-sariq ranglarda yashaydi! 🔥💛🤣

Ah, o'zimizdek urganlar, endi eshitib boring. Oʻshandan buyon qancha yillar o’tdi, ammo yuragimizdagi alanga birday yonaveradi. Qani, keling shu ikki davrni o’zimiznikidek, ichimizdan chiqarib, solishtirib koʻramiz. 2009-yilda ular yangi mavsum uchun kelganlarida, jamoa hali oʻrta yerda toʻplanib, oʻzlarini topa boshlagan edi. Deppening yangi oʻyinchi libosi ostidagi koʻzlardagi nur esa beqiyos edi — yangi boshlanish, yangi umidlar. O’sha paytda shahar boʻylab eshitiladigan shior: „Qora va sariqlar gʻalaba olib keladi!“ degan ishonch edi. Hozir esa oʻzgarib ketdi. Endi ular oʻzlarini yirik liga oʻyinlarida koʻrsatib, Yevropaning yuqori saviyasiga chiqish yoʻlida qadam qoʻyib kelmoqdalar. Bu safar juda qattiq ishlash, strategiya va jamoaviy ruh bilan harakat qilmoqdalar. Ammo bu oʻyinchilarning qoʻllari bilan yaratilgan tarixni hech narsa almashtira olmaydi. 2014-yilgi Osiyo kubogi finalidagi Shvartzerning qahramonligi hali ham oʻtinib ketmaydi. Hozirgi jamoa esa oʻzining oʻziga xos uslubi bilan oʻynaydi — tezkor toʻp oʻtkazmalar, taktik donoligi bilan ajralib turadi. Endi ular oʻyinning oʻzida ham, oʻyinlaridan soʻng ham boshlovchilik qilishadi. O’zgacha hissiyot bilan. Jizzaxliklar, kuzating-chi, bu ikki davr oʻrtasidagi farqni: oʻshanda ular oʻzlarining kelajaklarini shakllantirishar edi, endi esa oʻzlarining tarixini yozmoqdalar. Va bu tarixning oʻzi — klubimizning cheksiz sevgisi bilan qoʻllab-quvvatlanib kelmoqda.

Oʻxshatib ham boʻlmas, guruhim, oʻsha 2011-yilning qishki sovuqlarida qoʻlimda shisha choy bilan uyda oʻtirar edim, eʼtiborsizdan oyoq ustiga olgan gazetamning barmoqlarini shartirib qoʻyaman. Koʻz oʻngimda — Shvartzerning yoʻqolgan gugurt korpusi, penaltini qoʻlini koʻtarib tutilgani va *"Qoʻlini yuqoriga koʻtaring!"* degan jumboqli shior. Qoʻlimi baland koʻtarganimda, ichimga choy toʻkilib ketdi… lekin kuzataman, shunchaki qorongʻulikda oʻtirgan joyimdan butun xalqimning *"Qora va sariqlar gʻalaba olib keladi!"* degan qichqirigʻi eshitilardi! Otam esa yana bir bor: *"Ey, oʻgʻlim, bu ishingni qayerga ketkazyapsan? Gazetani ushlab turdingmi yoki non olish uchun ham chiqdindingmi?"* deb yigʻladi. Oʻsha zahoti yuragimda bitta narsa tugʻildi: men Shvartzerning qoʻlini qoʻllab-quvvatlovchiman, ammo choyimni qoʻllab-quvvatlovchiman emasman! 🤣🍿🔥