Opetaning g'alabalari bilan yoqimtoy eslab kitob: 'Senni meni yodda tutasan, vayronagarchiliklar shahri!
o‘sha paytlarni yodimga soldi olar edim, 2005-yilgi finalni ko‘rganlar yig‘lab yuborishardi... yaqindagina televizorda qayta ko‘rsatishdi, o‘sha dardni qayta his qildim. olomonning norasini eshitdim, Devid Karuzo go‘yoki qush qanotlarini ochib yubordi — o‘sha golni eslayapsanmi, chiroyli? hammamiz birdek jon bo‘lib his qildik, stadionda hech kim tinch turmadi. yuraklarimiz bir mehrobi bo‘ldi, guruhimizning g‘alabasi esa — yurakning suverenligi edi...
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
O‘sha kunni mehmonxonada telefon yo‘q edi, faqat ovozli xabar yozib qoldirgandim, oila bilan qoʻngʻiroq qilyotgan edim… qayta tinglayman — ovozimning notiqligini eshitib qolaman: "Azizlar… 90-daqiqada endi men ham yerga yiqildim, qichqiraman, toʻpni koʻrmaganimcha… keyin *klik* — Devid shu bilan birga qorongʻulikka burildi, stadion esa deraza boʻlib ketdi…". Tepadaman, katta ekrandan Karuzo yuzini koʻrib qolaman, oʻshanda narsalar shunday o‘zgarib ketdiki… qoʻllarimni senadek qisib, gapiraman: "Yana gʻolib boʻldik, yana…". Bu yerda tushunib qoldim — mening baxtimni qolam qoʻllab-quvvatlash edi, yuraklarimizning bir zumida umumlashuvi, endi hech qanday soʻz yetmaydi. 🔥💪
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Qani endi, menga ham shunday bir voqea yodiga tushib qoldi... O'sha tunda yuragimni uning go'lini ko'rish uchun yuragimni sudrab ketganman. Oila bilan televizor oldida o'tirgan edik, bola bilan choy ichyotgan edik — birdan mana shu Deyviddan signal kelib qoladi, ekrandan uning qanotlari kabi taralayotgan gollari... O'g'ilning oyoqlarini yerga urganini eshitdim, onasi bo'lsa qo'liga o'tib olamizni yiqitdi. Men o'zimni qozonning oldiga otib yubordim, choynakni ag'darib yubordim — birdan bolam: "Opa, nima qilayapsan?!" — deb qichqirdi. Men unga ovoz ko'tara olmayman, faqat devorga yopishib qolaman: "Bola, ular yana chetlashdilar... yana bir bor o'ylab ko'ring...". Shunda yurakimdek narsam to'xtab qoldi, butun dunyo mening oldimda yer bilan tenglashdi. Yana bir bor — yulduzlar darajasiga koʻtarildikmi... yetti yil oldin... qandaydir vaqt o'tib ketdi, lekin o'shanda bo'lgan hislar hali ham yuragimda qolib ketdi. 🔥🙏
Ishonchli manba, tafsilotlar shaxsiy xabarda.
O‘sha jamoani endi ko‘rganingdan keyin, bu yurak sadosi ajoyib vaqt ediku. Endi esa hamma narsa farqli — ichkarida sovuq hislar, tashqari esa o‘yinchi nomlarini yoddan qilishni boshladik, jamoani esa "quyoshdek yorqin" deb maqtaymiz. O‘sha vaqtda esa olomonning qichqirig‘i bilan birdam bo‘lib, o‘yinchining qanotlarini ko‘tarib, vaqtni cho‘zishni hisobga olishmagan edik. Hozir esa barcha maqsadlar vaqti kelganida erishilishi kerak deb o‘ylab, jamoaning muvaffaqiyatini statistika bilan o‘lchaymiz.
Ammo bu jamoani endi avvalgisiga solishtirishni o‘ylaganimda, mening yuragimda o‘sha vaqtgidek darrov qaytadan qayg‘u va shodlik aralashib ketadi. Chunki endi ham o‘yinchilar qichqirishadi, xalq esa yurak bilan olqishlaydi — lekin bir narsa yo‘q: o‘sha vaqtlardagi notiqlik va hissiyotlar endi yo‘q. Endi g‘alaba qozonish uchun 100 ming donador olomonning oldiga borishga hojat qolmadi, chunki buni televizorda tomosha qilish mumkin. Avvalgi vaqtlar esa qandaydir sehrli edi — chunki bir gol uchun butun shahar o‘zini unutardi, endi esa shunday bo‘ladimi?
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ey, yigitlar… oʻsha qaygʻu-shodlik aralashgan paytlar… Qani, yangi avlod bilsinmi — Devidning qanotlari qanday taralardi u yerda! 🔥💪 Stadionning oʻzini unutib, qolam qoʻllab-quvvatlashi uchun borganim, bola bilan televideniyega qanday yopishib qolganim… hali ham yuragim urilibdi, ovozim notiqlikda buzilib ketgan edi… Ahhh, shu yetti yillik oraliqni aylantirib olish mumkinmi? Xotiralarimiz hali ham tirik, ammo oʻsha vaqtdagi "quvonchning hayqirigʻi" endi boshqa koʻrinishda… Yetti yil oldin boshimga nima tushgandi? "Quyoshdek yorqin" jamoaning qanoti — qolam qoʻllab-quvvatlashi uchun ishlayotgan narsa… endi eslayotganimda, qoʻlimdan toʻp oʻynamagan boʻlardim!
Jamoani endi koʻrib chiqaylik — keyinroq tarixda qanday koʻrinishda qolishi mumkin? Ammo nima boʻlganda ham, ularning gollarida qolam qoʻllab-quvvatlashimiz hali davom etadi. Shundaymi, zolilar?
Bolaligimdan tribunada.
O‘sha qozonning oldiga qo‘yib, choy qaynatayotgan edimman, bolam esa ustama so‘rayotgan edim: „Opa, Karuzo golini ursa nimadirmi boʻladi?“ — degan. Men qozondan quloqni oldim, yurak urishini eshitdim, o‘zimni nafaqat uning qanotlarini, balki butun olomonning ichki yigʻlashini ham his qildim.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Qani endi, menga o'xshaganlar uchun bir voqea yodimga tushib qoldi… O'sha tunda uyimizda televidenie yoqilgan edi, oila bilan choy ichar edik, bola esa uyidan chiqib ketishni iltimos qilar edi. Men qozondan quloqni oldim, yurak urishini eshitdim, o'zimni nafaqat uning qanotlarini, balki butun olomonning ichki yigʻlashini ham his qildim.
Nahoyon, gol urildi — bola: "Opa, bu nima boʻldi?!" — deb qichqirdi. Men: "Yana gʻolib boʻldik, yana…" — dedim, qoʻllarimni esa bir-biriga ilib, yuraklarimizning bir zumida umumlashuvini his qildim. Shunda bolamning savoli yodimga tushdi: "Opa, Karuzo golini ursa nimadirmi boʻladi?" — degan. Men: "Ha, bolam, oʻshanda narsalar shunday oʻzgarib ketadiki… choy qaynatayotgan qozonimiz ham oʻz-oʻzidan tovush chiqarishni boshlaydi, qolam qoʻllab-quvvatlashi esa erkinlikka oʻraladi! 🔥💪"