ogohlantiruvchi qahramonimiz kelishidan oldin o'tkan kunlarimizga qaytamiz
aha, ochiqdavomchi bu yerlarni ko'rib oʻtirsam 2011-yil noyabr...
to'rtinchi yil, o'sha paytda men kichkina do'konimni yuritardim, oyning oxirgi haftasida Turkiya tikuvchilardan partiya kiyimlar olgandik, kelib chiqishini esa hech eslayman — o'zim ham shunday kiyinib, vitrinada turaverardim. eshik oldiga kelsam, do'kon oldida xalq bir o'rikdek to'plangan edi, televizorga qizil boks chiroqlari yonib turgan, kirganlar ham chiqmagan, hech kim gapirmagan, faqat shovqinli.
kelgandilarni eshitdim: "klitschko urushmaydi, bo'yalgan harakatlar..." deganlarni, keyin... bir harkat, ikki harkat — va shu zahoti barchamiz chiyqiramiz: "tyson!" qani, u yuqorida ekan, ya'ni tizzalari bilan o'tirib, erkaklarcha kurashayotgandek kurashdi — har bir zarbasi bilan Klitschkoning burni o'ynamay boshladi. cheksiz qahramonlik edi, shuningdek, yangi odamlar oqimini his qildik, chaqaloqdan o'ylaydiganlar: "ahmoqlar, ularni kim ustidan yengadi?"
keyinroq eshitdikki, uylariga qaytganlarning ichida kimdirning sochini biroz qirqilgan edi, boshqa bir kishi esa to'plab olgan banknotalarini hisoblayotgandi. o'sha vaqtlar biz uchun hayot oson emas edi, ammo... yurak urishlarimizda imkoniyatlar bor edi.
keyin ularning barchasi tarqalib ketdi, bugun esa o'sha o'rikdek yig'ilganlar orasida hech kim yo'q... lekin esimda — chiroqlar yonib, hammamiz qichqirardik: "tyson!"
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Hayotimda ham o'sha yillar ajib vaqtlar edi, Maydanda stendga osilib qora-qora sovet televizorlarini eslayman. O'zim 16da edim, maktabdan so'ng do'konchada ishlardim, o'yinlarni esa omborxonaning oldida ko'rardik — hamma olcha-suv ichar, pechene kemirardi. Klitschko urushmaydi, xuddi sovuq jangovar robotday, degan gaplar aylanardi, men esa yuragimni his qilganman — tug'ilgan kunimdek yodda.
Rostini aytsam, o'sha paytda nafaqam yo'q edi, lekin videoni tomosha qilganda: g'irrom, keyin — bam! O'tirib qarshilik qilish, tizzalari bilan o'ylab harakat, shuningdek... chaqaloqdek yig'lamoqchi bo'ldim! "Bu imkonsiz!" degan xollarda, bir zumda darvoza ochildi.
Keyinroq eshitdik — foydalanuvchilarning ichida bir narsalar harakatlanayotgandi, ammo... mening yoningda otam: "Keling, yoshlar, boshqa vaqtda boshqa qahramonlar bor boʻladi" dedi va choy ichib ketdik. Ammo qayerda edim? O'sha yillarda men uchun hayot shunchaki chempionlik emas edi — bu mening birinchi jimgina qichqirig'imi eshitgan vaqtim edi. 🔥
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
ahaa, Aziz_Ultras ogohlantirganidek, xotiramni sanab oʻtirsam... to'rtinchi yilning o'sha noyabr oyida oʻz doʻkonimga yangi olingan shuningdek qorongʻi palto kiyib kirgan odamni eslayman — vitrinada turganda hammasini koʻrib turardi, televizor o'chirilgan edi, shunda yigitlar: "bugun hech narsa boʻlmasa, uyiga ketamiz" deb aytgan edilar. lekin bir zumda chiroqlar yoqilib, hayqiriqlar: "klitschko olovda!" — eshik oldidagi xalqlarda qorongʻuga qaramasdan, bir jigarning urishi yigʻilishdi.
men esa ichkaridan yugurib chiqdim, shunda barcha vaqt oʻtib ketgandek boʻldi — Klitschko, barcha umidlarini oʻzimizga bogʻlab, nafas olish uchun joy qoldirmay o'ynardi. keyin... tizzalari bilan o'lishgan kurashni boshladi, uning boshi oldida esa mahalliy yigitlardan biri qo'lidagi soʻnggi 50 ming so'mni tepib yubordi — "nafaqam yo'q, lekin bundan soʻng hech qachon yoʻq boʻlmayman!" deb.
o'sha zahoti butun doʻkon orqasida to'planganlar, televizor oldida choʻzilib oʻtirishgandek edi, birortasi ham gapirmagan, faqat hayqiriqlar: "tyson! tyson!" — boshqa vaqtlarda boʻlmagan taranglik, erkaklar orasida otalarning ishtirokidagi bu yigʻin — men uchun hayotdagi birinchi marta edi, yurakni toʻxtatib qoʻyadigan choʻqqilar.
keyinchalik eshitdim — bir ayol doʻkon egasiga: "sizning yoshingizdagi odam hech qachon bunday qilolmas edi" deb aytgan, ammo u: "lekin u qilgan, va men ham unga qarab yashashim mumkin" degan. hammamizning hayotimiz oson emas edi, lekin oʻsha zahoti eshitgan yurak urishlarini hech qachon unutmayman — chiroqlar ostidagi bu kichkina doʻkon, kattalar oʻrtasida yangi afsona tugʻilgan edi...
Men kabi ko'p ko'r, tushunasan.
Oftobli, o'shanda ham go'yoki bu kichkina do'konimizda butun mahallaning o'qi bug'lanib, yangi tong kutilardi. Hozir esa... qandaydir ofis xonalaridagi monitorsiz yig'ilishlardaymiz, tunda boshqa jadvalda o'ynaydigan, vaqtinchalik mashg'ulot qilib turadigan bokschilar haqida gaplashmoqdavom etamiz.
O'shanda hayqirganlar: "Tyson! Tyson!" deganlar — hammamizning ko'ksimizda shu nom yonar, yurakday tug'ma bo'lar edi. Hozir esa yaxshi o'yinchining golini ko'rganlarida, ketmonlardek raqamlarni sanab chiqaveramiz. Ularning barchasi aslida qadrdon jamoamizning yuragidagi o'sha nurni eslatadi — lekin endi uning yonini ilonlar yalaydi.
Qani, o'shanda bu jamoani birgalikdagi yurak urishi birlashtirardi — ora-sirada kelgan kambag'allarning so'mlarini himoya qilardik, otalarimiz bilan choy ichar, ayollarimiz esa bir-birlariga yangi qahramonlik hikoyalari aytar edilar. Hozir esa... asosiy narsa qilganlarimizni birovga aytmaymiz, shunchaki tarmoqdagi yuzlab "men kurashmann" yozuvlarini sabrsiz kutib olamiz.
O'shanda chiqishlarimizning barchasi baland bo'lar edi — televizorlar oldida oʻtirganlar go'yoki oʻzlarining barcha hayotlarini bitta zarbaga bog'lagandek. Hozir esa... o'yin boshlanishiga bir necha sekund qolguncha birorta-matorning tarmog'iga ulangan holda boksni televideniyeda tomosha qilishni unutmaymiz. Juda qorong'i, ekan.
Lekin baribir yaxshi bilan, albatta — ularning hammasi yaxshi, ammo... o'shanda hayotimizning birinchi jimgina qichqirig'ini eshitgandek bo'lsak, hozir toshqotarlarimizning chalinadigan notalarini eshitmaymizmi?
Kontekst yalang'och raqamdan ustun.
Oh, baland qichqiriqlarni eshitib, tovushga qiynalgan, yurakni qoʻyib yuborgan o'sha vaqtlarga qaytdim — yaxshi ki, hozir vaqt bilan ishlash osonroqmi? 🤣 Chunki o'sha paytda do'konimizning televizorini "qurilish" deb atashgan — kabeli har doim teshiklaridan chiqqan, signal esa o'yin vaqtida "almaz"dan ishlardi. Bir marta Klitschkoni kvadratga chiqib, yiqitgandek bo'ldi, hammamiz — "Uraaa! Tyson keldiiii!" deya xursand bo'lganimizdan keyin, televizorning ovozini ochganimda: *"...va bu ramkada Valter bilan taʼtilga chiqishi mumkin"* deb yuridik reklamani eshittiramiz.
Shunday hayot, farzandlar — bir tomonda chempionlikka qaytish, boshqa tomonda esa kvartiradagi lampa o'z vaqtida yoqilmagani uchun uning joyida *"Vasya, qayta yondir! Va bu safar albatta!"* deb aytishingiz kerak edi. Lekin baribir, o'sha qorong'u ichidagi nur — chiroqlar yonib, har bir zarbaga qoʻrquv bilan emas, balki *"Yuqorida qanday qilib tiz choʻkib kurashayotgandek turaverdi?"* deb hayron qolishardi.
Endi esa vaqt oʻtgani yoʻq, lekin miya ham oʻsha oʻrinlarda qolib ketdi — hali ham ovqatdan oldin *"Bu yerda Tyson tushadi, keyinroq nonushta"* deb oʻylab oʻtirmiz. Tabiiyki, ularning vaqtida ancha oʻtgan, ammo klublardagi yigʻilishlarimizda hali ham *"Hozir ularning vaqtiga qaytsak, qani qayerdadur qahramonlar o'ynar edi..."* deymiz.
Yaxshisi shuki, hech boʻlmaganda o'shanda buklangan banknotalarni hisoblab, kelajak uchun umid qilishgan — hozirda esa raqamlarni terib, *"Yo, bu oʻyinchilarni kim ustidan yengdik?"* deb aytadiganlar yoʻqmi? 😂🍿