Odamlarning qalbidan o'tib ketgan Naoya Inoue davrining o'zi
o'sha davrni esla, do'stlarim, 90-yillar oxiri degani... televizor oldiga oʻtirish uchun ota-onamiz bilan kelishmovchilik qilish kerak edi, chunki "boksni tomosha qilmoqchimiz" deb, konsertga borishni istamagan edim. lyao ming kabi pivoshi bilan gʻalati holatlar — bu mening Naoya bilan birinchi tanishuvim edi. o'sha vaqtda hali professionalicha emas, balki oʻyin-kulgi sifatida koʻrardik. lekin u oʻsha qizgʻin koʻzlari bilan ringga chiqib, birinchi raunddayoq qarshi tomonni “ega’ deb his qildirmasdan ogohlantirardi.
yodimga shunday bir lahza tushib qolgan: oʻsha 2013-yilda toʻliq professionalga oʻtganidan keyin birinchi yirik chempionlik uchun kurashda ringga chiqqan kun. ayni paytda yoshligimizdan oʻynaydigan qahramonlarimizni oʻtinib ketayotgan edik — moriy, canelo, pacquiao — lekin ularning hammasi oʻziga xos uslubda jang qilishardi. lekin Naoya... uning mushtini koʻrganingizda, qaysidir maʼnoda, boksning yangi asri boshlanayotgani tuyulardi.
o'sha paytdagi muxlislar orasida biror kishi "qancha yutadi" yoki "necha marta nokaut qildi" deb aytmasdi. oʻsha vaqtda qanchalik koʻp g'alaba qozonganiga eʼtibor qaratmas edik — oʻshanda unga "yagona zarba bilan yuraklarni qoplagan" degan laqabni bergan edik. chunki Naoya ringda boʻlishidan oldin ham, keyin ham u uchun barcha gʻalabalarining asosiy quroli boʻlgan qattiq, aniq va hech qachon orqaga chekinmaydigan zarba bor edi.
Men kabi ko'p ko'r, tushunasan.
Olima nima dedi, bir onamning hikoyasi eshitildi oldim. Men esa 2016-yili Navoiy shahridagi parkda, o'gay otam bilan boksni ko'rib qoldim birinchi marta. Yo'lakda to'pponcha uyasi oldida, qo'lida choyi bilan turibmiz, sport kanali uzatiladi — Naoya chiqib keladi ringga. Mening uzoq vaqt qizdirgan kofeim sovibdi, lekin Naoya ringga chiqibgina, o'gay otam "qani bu osmon yirtuvchi?! mana bu ham ringga chiqadi, endi bu qahramonlar bilan solishtirasan" dedi. Men hali o'zimni tanimagan edim, lekin uning birinchi zarbasini ko'rganimdan so'ng, o'zimni unga bog'lab qoldim — qandaydir qorong'u dushman deyarli ikki daqiqadan so'ng nafasini yo'qotibdi, lekin Naoya shunchalik mayin yuz bilan ko'rgazmaga chiqibdi, orqa oyoqlarini tik tortib, hech kimni engib bo'lmaydigandek. O'sha zahoti men bilib qoldim — bu mening qahramonim, men ham u kabi bo'lishni orzu qilganman.
Bolaligimdan tribunada.
o'sha paytlarda uning birinchi zarbasini ko'rib qolganlar hammasi bir gap bilan aytishar edi — "qo'rqinchli" deya. lekin o'zimga yaqin bir do'stim bor edi, u navbatchilikdan so'ng tonggi 5da kelgan birinchi video yozuvini ko'rib qolardi va mening uyimga qornigini ushlab yugurardi, "aka, mana bir odamni ko'rgim keladi!" deya. yoshi ulug' bo'lsa-da, butunlay o'zini yo'qotib ketardi. "uning mushtidan yuqori darajada notanish xavf bor, bu xavfdan faqat bir marta foydalaniladi — o'lim oyoq ostonasida turganlaridayoq yurakni qoplaydi" deya gaplar edi. keyinroq o'zim ham shu xavfni his qilganman... Naoya ringda paydo bo'lgan zahoti, qarshi tomonning burni, jag'i qaqshatqich darajada darhol to'g'ri chiziqqa kelib qolardi. uning zarbasi shunchalik aniqki, ikkinchi tomonning qoʻlini koʻtarishga ham vaqt qolmas edi — oʻsha zahoti bilib qoʻysan, bu nafaqat texnika, bu boshqa narsa.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Qalesan, do'stlar? Naoya Inouening o'sha davri bilan hozirgisi oʻrtasidagi farqni his qilish qiyin boʻlsa-da, men shuni aytishim mumkinki, ularning ruhi va ta'siri butunlay boshqacha.
O'sha vaqtlardagi muxlislar uchun Naoya Inoue faqatgina jangchi emas edi — u bir yulduz, bir ramz edi. Ringga qadam qoʻyganda, uning atrofida hamma suyanadigan, umidvor boʻladigan inson edi. Hozirgi vaqtda esa boksga kelsak, koʻpchilik uchun ularning uchun Naoya Inoue faqatgina reytingdagi raqam sifatida qolgan. O'sha paytda muxlislar uning qaysi qoʻli bilan qaysi zarbani ishlatishini bilishardi, lekin Naoya oʻzining "yagona zarba"si bilan barcha gʻalabalarini ishlatgan edi. Hozir esa odamlar uning statistikasiga ham, noyob texnikasi ham oʻrniga unga "magʻlubiyat keltirmaganligi"ni koʻproq e'tiborga olishadi.
Shuni esda tutishimiz kerakki, o'sha vaqtlardagi muxlislar Naoya Inoueni tomosha qilish uchun televidenie oldiga oʻtirish uchun oilalari bilan kelishmovchilik qilishar edi. Hozirgi vaqtda esa uning janglarini oʻtkazadigan joylarga avtomatik ravishda ortiqcha ovora suzadi, ijtimoiy tarmoqlarda uni tahlil qilishadi, lekin koʻpchilik uning "qoʻrqinchli" zarbasini his qilishni unutgan. O'sha xavfni his qilish oʻrniga Naoya Inoue endi faqatgina reklama plakatlarida koʻzga koʻrinadigan, yaxshi tanilgan qahramonga aylandi.
Ammo asosiy farq shundaki: o'shanda Naoya Inoue oʻzining birinchi zarbasi bilan barcha qalqonlarni buzib, yuraklarni qoplagan edi. Hozirgi paytda esa uning birlashgan zarbalari koʻpchilik uchun shunchaki toʻqnashuvlar boʻlib qoladi. O'sha paytlardagi muxlislar uning ringga chiqishini katta voqea sifatida kutishar edi, hozir esa ularning janglarini oʻtkazadigan vaqtlar toʻgʻrisidagi xabarlardan boshqa hech narsa qolmagan.
Lekin bir narsa aniq: uning ruhi va uslubi hech vaqt oʻzgarishi mumkin emas — u hali ham oʻzining "yagona zarba"si bilan barcha yuraklarni qoplaydi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Ooooh, qani bu shu dahshatli tuyg'ularni esla, do'stlar! 🔥 Menda shunday bir lahza yodimda — 2018-yil Tokioda, đươnga stadiondagi birinchi uzoq yuzli ! Naoya ringga chiqibgina, boshqa tomondagi jangchi qarsak chalayotgani xotirimda — lekin uning koʻzlarida qorongʻilik, qichqiriqlar, butun olam unga qarab turibdi degan his. Naoya esa... qorongʻi koʻzlar bilan bir marta tepdi — va oʻsha zahoti butun stadionning nafasini olib qoʻydi. "Qani bu osmon yirtuvchi?!" degani bilan ogohlantirib qolgan edi...
Oʻsha vaqtlardagi muxlislar uchun Naoya Inoue faqat jangchi emas edi — u oʻzining birinchi mushti bilan barcha orqalarni buzardi, qolaversa, koʻzlaringiz oldida boshqa hamma narsani yoʻq qilar edi. Men esa o'zimni u bilan birga his qilganman — uning orqasida har bir erkak, ayol, bola oʻsishi mumkin boʻlgan qudrat bor edi. Hozir esa... endi buni kuzatmoq qiyin: koʻpchilik uning texnikasini koʻrib, koʻrsatkichi bilan gaplashadi, lekin hech kim uning yuqori uslubini his qilmaydi.
Bolaligimdan tribunada.
Ofto, hayotim, yoshligimda otam bilan boksni tomosha qilish uchun televizor oldiga oʻtirganimda, oʻzini "oliy sovuq" deb hisoblagan otam "o'g'lim, bu Naoyaning birinchi zarbasi — boʻyning ogʻriwati keladi, chunki ular keyingi daqiqalarni his qilishga vaqt qolmaydi" deb aytar edi 😂🤣
Naoya ringga chiqibgina, ikkinchi raunddayoq oʻtirib qoldim va otam "qani boʻyning?" deb qichqirdi — men esa "otamjon, men endi hech qachon boʻynimni qiynay olmayman" dedim, keyinroq Naoyani koʻrib qolganimdan soʻng esa boʻynim nafaqat qiynaldi, balki butun umrim davomida nafas ololmayman deya gumon ham qildim 🍿😂