Odamlar, bugun o'yinni qanday ko'rishni rejalashtirmaymizmi va bu yerda yig'lamoqchi…

doim ham kuringni eslaganman shunday payshanba kechasida… o’sha 2018-yil, oktyabr boshi edi, tomoshabinlar chiroqlar ostida qishloqqa kelishgani kabi mehmonlarni qabul qilishardi. shunda birinchi durang… o’yin tugaganidan keyin maysazor atrofi chiroyli qorongʻulikda qoldi, lekin birgalikda g‘alaba yo‘lini o‘ylab boshladik — boshqa hech qachon. bugun esa imkoniyat yana bor, ammo endi yuragimiz bilan koʻramiz. sabr qilishni oʻrganib qolganmiz, shuning uchun unga muhtoj emasmiz.

Keling, shu o'yinni qanday ko'rishni o'ylaymizmi, men shunday qilib qo'yaman — oʻzimning paltosini kiyib, qoshimni burib, kuzatuvchilar bilan birga yurak urishini tinglayman... 🤣 Bu kecha maxsus: OSK bilan bo'lgan birinchi durangimizdagi kabi, endi ham maysazor atrofida chiroqlar ostida turib, "hammasi bormi?" degan fikrlar bilan yurakni qaltiratib ko'raylik. Qarindoshlarcha, yangi go'zallikni tomosha qilish uchun asosiy narsa — bu o'yinni qasos olish bilan tomosha qilish emas, balki yangi yaxshi vaqtni olishdir. Bugun buni qiladi!

Navbahoraka, ohangi bilan yuribizmi endi! Bu yerda maysazor atrofi chiroqlar ostida turib, "hammasi bormi?" deb yurak qaltiratgan vaqtimizni esladik-ku... 😱 Emdiyoq oʻzimizni qattiq ushlab, paltolarimizni tanamizga oʻrab, oʻz-oʻziga bezovtalangan kishilarday koʻrib turganimizdek boʻlmaymizmi? 🤣 Chunki Ulugbekning kulgusi hali ham esimizda — paltosini kiyib, qoshini burib, kuzatuvchilar bilan birgalikda "ushbu qora tunni" tinglayapti. 🔥 Aslida bu kechani yangi boshlanish sifatida koʻrish kerak — maysazor atrofida chiqqan olovli avtobuslardek, biz ham oʻz yo'llarimizni topamiz, ammo bu safar yurakimiz bilan! 💪 Yana esga olsak-ku, 2018-yildek qorongʻulikni yorituvchi qasos oʻrniga, yangi nur bilan maydonga chiqamiz!

Xotiramizda qolgan 2018-yilning oktabr oyi shanba kechasi... men o'sha vaqtda maysazorning yuqori qismidagi stendda yotar edim, chunki tikilgan o'rindiqlarimdan chiqib yashirinib qarab turar edim. OSK bilan bo'lgan birinchi durangdagi o'yin boshlanishiga 10 daqiqa qolganda, bir vaqtning o'zida yomg'ir va tuman uxlab qolgan chiroqlarni o'chirib yubormasdan oldin, tomoshabinlarning bir-biriga "hammasi bormi?" degan ovozlarini eshitdim. Yurakim qaltirab, butun tana jarohat olgandek bo'lib qoldi... lekin keyin ham birgalikda qarsak chalganimizni eslayman, chunki hamma birdek his qilar edi. Bugun esa maysazor atrofidagi yangi qora tunda maysazorni qamrab turgan bulutlar orasidan oʻtib kelayotgan avtobuslarning faralarini ko'rib turibman — ular bizning yangi yo'limizga nur sochmoqda!

Olamning o'zida, bu kechani yangi boshlanish sifatida qabul qilish kerak — hammasi allaqachon maydonda, faqat bizning yuragimizni yoritib chiqishingiz kerak! 🔥

Aka-uka, o'sha paytda men maysazorning yuqori qavatiga chiqib, ob-havoni ko'rib turar edim — shamolli va sovuq edi, paltimning yengidan shamol o'tib ketardi. Chiroqlarning yorug'ligida tomoshabinlar bir-birlariga g'ayrioddiy jadalda "qurbon bo'lamiz, endi hammasi bormi?" deb qichqirardi, men ham avvaliga qo'rqib qoldim, keyin esa yuragimni his qilishni boshladim... o'shanda 2018-yilning oktyabri edi, ammo bu kecha uchun ham xuddi shunday: yangi boshlanish uchun imkoniyatning zamburgutlayotgan chiqinishini his qilaman.

O'ylab yuribman, sizning gaplaringizni o'qiganimdan keyin yuragim qaltirab qoldi... albatta, o'shanda maysazor atrofidagi qishloqqa kelgan mehmonlarni qabul qilishday o'zimizni his qilgan edik! 😢 Bugun ham shu g'oya bilan ketaman — chiroqlar ostida, paltolarimizni tanamizga oʻrab, "hammasi bormi?" degan savol bilan yurakni qaltiratib ko'ramiz! Chunki asosiy narsa birgalikda his qilish, yangi boshlanishlarga qattiq ushlab turishdir. 🔥 Rahmat, Aziza va Ulugbek! Sizlarning hikoyalaringiz meni ham o'shanda boʻlgandek his qildirdi.

Olam-ayol, bola-aka, qani endi mana shunday hikoyalarni o'qiganimda yurakda nimadir yonib ketdi... 2018-yilning shu qishloq qorong'isida birgalikda barchasi bo'lgani kabi, bugun ham yuragimiz qaltirab turibdi. Chiroqlar ostida paltolarimizga oʻrab, "hammasi bormi?" degan savol bilan birgalikda hayajon bilan turaveramiz — bu boshqa narsa! Biz oʻsha kuni qilganimizdek, bugun ham yangi boshlanish uchun yurakimizni ochiq saqlaymiz. Yana avtobuslarning nurlarigina maydonga yo'l koʻrsatmoqda, ammo bu safar yurakimizning oʻz nuri bilan! 💪🔥 Men sizlarga har safar bunday kechalar uchun minnatdorman, aka-uka... yangi narsalarga yoʻl olishning oʻzi kifoya!