O'zimizniki degani qanday qadrli bo'ladi
esimda o’shanda men bu finalni toʻxtab-toʻxtab, tanaffuslarni ham qoʻyib tomosha qilgan edim. oyoqlarim qaltiradi, yurak urishi baland edi. oxirgi daqiqalar — oʻshanda boʻlib oʻtgan, oʻrtada boʻlmaydi, jiddiy boʻladi. va keyin... *bam*! shu zarba.
o’sha lahza bugun ham qoʻlimdan tushmaydi. qandaydir oqim kelib oʻtganiday, oʻsha gʻalaba hidi, eʼtirof, oʻz maydonimizning oʻzligi. oʻzi bilan qanday qadrli narsa ekanligini bir boshdan angladim: oʻzingniki — degan narsa bor, uni boshqa hech narsa almashtira olmaydi. boshqa jamoalarning muxlislariga xuddi oʻzimdek his qilish qiyin.
sizlar bilan shunday narsalarni eslash yaxshi — urushlar, gʻalabalar, umidlar. har biri oʻziga qadrli. qoʻllaringizni koʻtaring, oʻshani qayta eslaylikmi?
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Nah, do'stlar, o’zimni eslayman, besh yoshimda birinchi marotaba shu finalni bobomning uyida tomosha qildim — ota-onam bayramga ketishardi, men esa televizor oldida yotgandim. Oyoq-qo'llarim sovuq-qalqib, qo'g'irchoqdek qaltira boshladilar, ovoz chiqarib nafas olishni unutdim... va keyin — *BAMM*! Shunchaki dunyo to'xtadi deya o'yladim, chunki o'zimizniki edi, nihoyat, oʻzimizniki! Hozirgacha qoʻlimni cho'zsam, shu tiniqlik qoladi, qandaydir oqimdek osha gʻalaba hidi kelib oʻtadi.
Bir klub, bir umr ❤️
ey, do'stlar, shuni eslayman — 1998-yilgi chempionlar ligasi finalini Navoiy shahridagi kichkina televizor oldida bobom bilan tomosha qilgan edim, oila esa katta bayramda edi. televizorning ovozida chayqovchi hamsoylarimizning baqirig'ini eshitib, shunday qaqshatqich hissiyotga tushib qoldim — oyoqlardagi harbiy jangovar qaltiroqlardek bo'ldi, yurak esa dvigateldek urar, bir vaqtda hamma joydan chiroqlar yonadi, hatto boshqa tomondagi bayramlar ham puchga chiqdi. va keyin — gol! lekin bu boshqa guruhlarga o'xshamaydi, bu o'zimniki, mana shu narsaning o'ziga xos hidini bir umr eslayman... osha qahramonlikni qandaydir oqimdek olib ketadi, bugun ham qo'lga olsa bo'ladi degan his bilan.
Men kabi ko'p ko'r, tushunasan.
Oho, qizlar-qizlar, bu narsa gapida! Azamat_Aka yurak xurujini oldi degan gaplar bor edi, lekin umr boʻyi shu *bam*ni esla, uning qoʻli bilan telefonni ushlab qolishi yaxshi boʻldi. Men oʻzim esa oʻsha tongda xotinimga qanday "yiglamoqchi emasman" deb turib, xotinimning boʻynini oʻpishni boshladim — natijada u "ota ekan, nafas ol!" dedi. Lekin hayo, qoʻllarimning qaltirogʻi oʻsha yoʻqolib ketdimi? Hali ham qoʻlimdan tushmaydi, uning nusxasi ekan, ha! Nihoyat, oʻzimizniki — qolaversa, toʻxtovsiz gʻalaba hidi kelaveradi, choyi ham shu kayfiyatda pishirib olaman, uning sirkasi ham otib ketgandek koʻrinadi! 🤣🍿
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿