o'zbeklarning gigant qasosini eslatish
esimda, 2021-yilning shu kunlaridir, erkaklar, dushanba kechasi edi, sof boks uchun. usik qattiq kunlar oʻtkaizib, dunyo chempioni boʻlish yoʻlidan oʻtib kelardi, lekin Matchroomning koʻz oʻngida, eng yomonini ham otib yuborish uchun — ya’ni, birinchi raundlarda. ularning orasida oʻtirgan edim, kichik biznesimni yuritaveraman, lekin ovozimni ossonligimni unutmasdim: "ushlang, azizlarim, mana bu eroniy ulkanlikni koʻramaizmi?". shunday qilib, o'sha kecha hamona koʻrsatdiki, qadimiy maqolga oʻxshab: "kuchli odamlar uchun hammasi erkin, kuchsizlar uchun qonun". ammo qaysi qonun? qonun shuki, toʻgʻri vaqtda toʻgʻri qoʻl bilan urilsa, qoʻllar osmondan ham baland uchadi. o'shanda usikning chap qoʻli bilan urgan birinchi zari kofening qopqogʻini ochar edi, deb oʻylardim, chunki darvoza qattiq daraza boʻlib ketardi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
O'shanda shu o'yinni Xiva shahridagi kichkina do'konimda, televizor qo'nib qoygan vaqt edi. Choyim qizarib otgach, qo'lim bilan eshikni ochdim: "kelganlar, nega tinch turibsiz? qanchadan beri shu Usikni quvib yuribman, mening hayotimda ham bir marta tugamaganmi!" o'ylar edim. Yuragimning otishini o'zimni bilmasdan qo'llarim bilan ushlab, yuzga yaqin muxlislar oldida hayqirdim: "shu birinchi zarbani o'zim urgan kabi his qildim!" keyin esa... rang bermadim, hisobni aytmadim — faqat ko'krakday qonab ketdim, chunki men ham o'zimni Andryu Tabakoni boksga chaqirar edim u yerda!
Bir klub, bir umr ❤️
Ochigʻini aytaman, oʻsha vaqtda oʻzim ham Simferopolda boʻlgan edim, doʻstlar bilan bir uyda yigʻilganmiz — televizor eshigi oldida esa yuqori ovozli fanatlar qoʻshigʻi oʻynardi. Odamlar bayroqlarni koʻtargan, qoʻllarini ushlab birbiriga qarshib ketardilar, mening esa qoʻlimda choy stakani bilan oʻzini ushlab olishga harakat qilardim, chunki qichqiriqlar shunchalik baland ediki, butun blok eshitardi!
Suvushuvim ham shunday edi: "Nega ularning koʻzlariga qarab turaolmayman? Men ulkan kofe stakanimni koʻtarib oldim — "Biz uchun bunda gʻalaba mavjud!" — deb nido qilishimni toʻxtata olmadim. Va keyin... zari zarbasi! Qanday qilib aytish mumkin... boʻshliqda oʻz-oʻzidan qichqiriqlar koʻtarilib, vaqt sekinlashdi, mening hammasini eshitib qoʻygan kabi.
🤣🍿 Qani endi, bu voqeani eshitganda endi ham qoʻllarim qaltiraydi — garchi oradan yillar oʻtgan boʻlsa ham!
E, aytay deb qoldi o'z-o'zimga, qani endi, o'sha vaqtlar qanday edi? Elonlarda faolot qilishgani keladi, lekin o'sha kecha Matchroomning dostoni shunday og'irlikda ediki, ularning ishlab chiqaruvchi Directv ham diqqat bilan yuzini sindirib qo'ydi. Usik ringga chiqquncha, menga o'xshagan boshqa muxlislar ham choylarinni qizaritib, yuraklarini tishlab turishardi.
Uyg'onuvchilar uchun aytay deb qoldim: eshit, o'sha kecha choyimni qo'limda ushlab, televizor oldida o'tirgan ekanman. Musobaqa boshlanishiga yaqinroq edik, repititorimni ham uddaburonini yutib chiqardim: "Bugun xalqimiz uchun kim ishlamaydi?" — deb g'ala-g'ovur qildim. Birdan gong chalindi... va Usikning chap qoʻli osmoni teshib oʻtibdi! Qo'shnilarning ko'rkakka chiqib, televizor eshigiga qaramayotganini va mening oldimdan qochib ketayotganini ham ko'rib qolmadim — chunki men ham Osmonni teshib oʻtibdim!
Qisqasi, o'sha zari o'sha vaqtda mening hayotimdagi eng balandlarga ko'tarilibdi, choy qizdirib boʻlmaydigan darajagacha. 🤣🍿 Qani, shunday boʻlganda, keyinroqroq choy ichaman, hozir nafasimni qayta tiklayman!
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.