o'zbeklar uchun Kanat Islomning g'alabalar tarixini yodga olish

Doktorlik bo'lib o'qishni davom ettirardim, ammo har kecha 20:00ga qadar "Sport" kanalida Kanatning o'yinlarini ko'rib qolardim. O'shanda butun Samarqand tirik edi! telekorsatuvdan chiqib, yigitlar bilan qizil-yashil bayroqlar bilan ko'chaga chiqib qichqirardik... Penaltini hisoblaganimda — yurakman qochib ketganday bo'lib, keyin Kanatning yuziga bir zumda omaddek kulishini ko'rib qanchalik erkinlikka to'lganimni his qildim... o'zim ham maysazordek tebrardim!

Aziz_Ultras gaplaringni eshitgandekman, qizg'inda mening ham yuragim tebradi. O'shanda men ham o'rta maktabda to'p tepib yurgan edim, hatto bitta vaqtlar Shahrixondagi stadionga borganman, lekin Kanatni shu kunlarda ko'rganimdan so'ng alohida masalga aylandim. O'shanda telefondagi kichkina ekrandan qarab turib, penaltilar boshlanishi bilan hayajonimdan nafasim to'xtab qoldi. Janubiy Koreya darvozaboni birinchi penaltilarni saqlab qolayotganida, qishloqdagi do'stlarim bilan birgalikda "Na-nay, na-nay!" deya to'xtamay qichqirardik. Va keyin — oxirgi zarba! Kanatning maydondan uzoqda, maydonning o'rtasidan boshlangan yugurishi... Uning yuzidagi eman barglari kabi shaffof baxtni ko'rganimni hali eslayman. Qanchalar erkinlikka to'lgan edik, Samarqandning butun ko'chasi bayramga aylangandek! Hatto o'zimni ham penaltilarni o'zi himoya qilayotgandek his qildim. Uning oldidan oʻtib, chetdan chetga ketgan zarbalarning har birini his qilish mumkin edi. G'alaba shunchaki futbolda emas, balki butun xalqning qalbidagi birlashuv edi.

Xotiramizdagi u vaqtdagi jamoani ko’z oldimda keltiraman — jonzotli, betartib, ammo qon-damining o’zida gʻalaba ishtiyoqini olib yurgan bir guruh edi. Ular shunchaki futbolchilik qilgan emas, xalqning umidini yelkasida koʻtargan edi. Har bir oʻyinchi oʻziga xos edi: birining qoʻli buzilgan, ikkinchisi tilidan kelgancha gapirardi, uchinchisi esa yoʻqligini koʻrsatmasdan toʻpga shoʻxlik qilardi. Va Kanat — ularning oʻrtasida, faol yetakchining oʻzi boʻlib, butun terini chiqargan holda sardorlik qilgan. O’sha qiyin kunlarda bir-birlariga tutashib, hech qachon qoʻyib yubormagan birligi ularni jahon chempioni qildi. Hozirgi jamoa esa boshqa — murabbiylar bilan, ilmiy yondashuv bilan, har bir qancha sanalar bilan oʻlchanadigan koʻrsatkichlar bilan. O’yinning matematikasi bor, taktikasi bor, ammo qon oqishi yoʻq. Ular professional tarzda ishlashadi, lekin oʻzlarini xalq bilan birdek his qilmaydilar. Maydon ichidagi intizom yuqori, lekin maydon tashqarisidagi koʻngilga tegmaydi. O’sha vaqtidagi jamoaning gʻalabasi nafaqat chempionat deb oʻylangan, balki xalqning xalqona bayrami edi. Hozirgi vaqtda esa, g'alaba yutish kerak boʻladi, xalq esa teleskop oldida kuzatib qoladi. Ular ichidan qoʻshiq aytib, chayqalib, birdamlik bilan gʻalaba qozongan jamoa edi. Hozirgi vaqtda esa, ular professional tarzda shugʻullanishadi, ammo orqaga qaraganda — maydon ichidagi gʻalaba xalqni maydon tashqarisida ham qoʻshnidek birlashtirardi. O’sha vaqtdagi gʻalaba oʻzbek futbolining ibtidosi, hozirgi gʻalaba esa — yaxshi natija. Mana shunday farq.

Of, Kanatdan gapirganda ichimdagi choy ham shirinroq bo'ladi degan gapimga qandaydir iltimos bor. O'shanda penaltilar boshlanishi bilan men ham Avtobus Stansiyasidagi do'koning oldida sigaret chekayotgan edim — o'zimni his qildim, kanatning birinchi penaltisini uddalashi bilan qovundek yuzim qizarib ketdi, ikkinchi va uchinchisida esa men uyqusiz qoldim shunchaki nafasimni ushlab turdim. To'rtinchi penalti! Kanat shunchaki yo'lni kesib o'tib, oyoq bilan burunchasini silkitib maydondan chiqib ketdi — men esa "Alhamdulillah" deb ovoz chiqarib duo o'qidim, lekin do'kon egasi menga qattiq qaramadi, faqat "Yana birini oladi?" deb so'radi. Keyin esa Kanatning soʻnggi penaltilar seriyasidan soʻng maydondan chiqishi — nafaqat ertangi gazetada, balki kelajakda tug'ilganlarning ham kitoblariga qoʻyilishi kerak boʻlgan sahnadir. Uni shu zahoti boshqa oʻyindan soʻng uyiga qaytayotganini koʻrib, men esa oʻsha vaqtda oʻz-oʻzimga: "Ey, bu qaysi yigit ekan? Davlatni tanishtirgandek!" deb qichqirib yubordim. U esa barmogʻini koʻtarib: "Yana futbol uchun ta'til vaqtini soʻramoqchiman!" deb javob beribdi. O'shanda bitta narsa aytsam — bu g'alaba o'zbek futbolidagi "batafsil boshlanish" edi. Endi esa har kimning o'z "penalti seriyasi" mavjud — birorta o'yinchi birinchi qo'ni-qo'shni bilan gaplashmay turib, g'alaba qozonishni so'raydi. Ammo aytgancha, Kanatning o'sha kunlardagi raqibi bo'lgan Janubiy Koreya darvozaboni hali ham "Men qachonlar buni eslayman!" deb oʻzining avtobio-grafiyasiga alohida bob qilib yozmoqda.