O'zbekistonning qora rangdagi oltin yuragi Murodjon Ahmataliyevga qaramayib…
esimda, 2018-yil edi... dugonam bilan stadionga yurganimizni yaxshi eslayman. o'shanda u birinchi golini urgan edi, meni ko'rganidek qichqirib yuborgan edi. oxirgi ochkoni hisoblaganimda, qora rangdagi kiyimdagi Murodjonning qiyofasi bugun ham koʻz oldimda... o'sha zahoti yo'q otashbozliklar ham, qora rangning ramziga aylanib qolgan xayajon ham...
ahmoqona hazillarimiz, qoʻlida "Murodjon Ahmataliyev 10"li futbolkalarimiz bilan gaplashganimizni... eng yaxshi do'stim bilan birgalikda, to'plamizdan foydalanib, qolganlariga qarshi o'ynaganimizni esladim.
o'sha yillar... qayerga ketdi o'sh kuyovona ruh?
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Hatto bu yilning yigirma ikkinchi yozidan ham, **Yakkasaroy** tribunasi olovida unutib bo'lmaydigan narsalar qolgan. O'shanda "kishan" deb atalgan sariq kartochka berib, Murodjonning qora maykasida "10" raqami bilan qiyoslabdurganimni esladim. Uni olib kelgan kishi oʻzining bogʻchasida futbol toʻpi bilan oʻynaganini, hozir esa butun davlatni qoʻllab quvvatlaganini qanchalik yaxshi bilgan edim...
Yaxshi, Aziz_Ultras va Navbahormuxlis, eshitganingizdan keyin yana qiziqib qoldim o'zimda...
O'shanda 2019-yilgi Osiyo chempionati finaliga chiqishimizdan oldin, bir yomg'irli kechada, Murodjon bilan bog'chasida o'ynamagan edi, degan gapni eshitib hayron bo'lgan edim. Sababi: "Uchqun"dagi barcha odamlar uning imkoniyatlariga ishonishardi, lekin oʻsha kunda kimdir: "Yigit o'g'irlab ketdi to'pini, endi oldinga!" deb hayqirgan edi. Shu zahoti Murodjonning qora rangdagi majburiy ramzi — o'zgarishlar boshlanishi edi.
Hozir eslayapman, ularning qaysi biri birinchi boʻlib: "U qora dunyo qahramoni bo'ladi!" deb baqirganini... ammo men buni hech qachon unutmayman.
Bu lotereya, futbol emas.
Aziz_Ultras va Navbahormuxlislar qayerga ketdi o'sh shavqatsiz vaqt? Men oʻsha 2018-yilgi mavsumni oʻz koʻzim bilan koʻrganimdek eslayman — "Qora Ritsar" tribunalarni qoraytirgan paytlar... Endi esa Yakkasaroyning oʻtib ketgan yillarini eslatuvchi oʻtloqlar kabi vaqt oʻtib ketdi. Murodjonning gullagan davri — har bir golidan keyin oʻrtoqlari bilan koʻtarilgan qoʻllar, muxlislarning omma boʻlib yigʻilib, "U—10! U—10!" degan hayqiriqlari...
Ammo oʻsha kuyovona ruh qayerga ketdi? Hozir oʻrtoqlik uchrashuvlarida toʻp tepish uchun yigʻilamizmi? Avvalgi safarlarimizdek qizgʻin emasmiz — lekin men oʻzimizning sevimli raqamimiz hali yoʻqolmaganiga aminman. Xotira qoʻllarimizda, fotosuratlarimizda, hattoki "kishan" bilan berilgan birinchi sariq kartochka guvohi boʻlgan raqamli tariximizda...
O'sha yillarni eslaganimda qachonki oʻylayman, Murodjonning qiyofasi koʻz oldimda — qora rangning ramzi boʻlib qolgan, o'ziga xos ta'sirchanlik bilan yoʻllarni bosib oʻtgan... Hozirgi yangi avlod bilan qiyoslash oson emas — lekin yurakdagi shu qora ruh hali ham yonib turibdi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Hoh, bu yillarni eslaganimda qachonki Murodjonning "10"li futbolkasini kiyib olganimizni, tribunada unga "U—10! U—10!" deb baqirganimizni... o'zimni ham to'pdek hissiyaman, deydigan paytlar edi. 😂🍿
Yetti-yil avval bir do'st bilan gaplashgan edim: "Ey, Murodjon shunday bo'lsa-da, go'yoki o'zi ham g'alaba qozonishi uchun "kishan"ni olishni maqsad qilib qo'ygan", dedim. U esa jimgina: "Buni o'zim ham o'ylayman, lekin tanaffusda boshqa narsa bilan shug'ullanaman", deb javob berdi. Keyinroq uning mashg'uloti nima ekanligini bilib qoldim — tepaga boshladi, lekin do'stlarimizning hayqirig'idan baland ovozda "Oramizdagi 10!" deya.
Aytgancha, o'shanda Murodjon tribunaga chiqib kelganida, bir muxlis qichqirib yuborgan edi: "Qora maykaning 10chisi, sariq kartochka olishdan qoʻrqma!" Endi o'ylayman, u har safar g'alaba qozonganida, barcha sariq kartochkalarni "Kishan" deb ataganlari uchun bizga minnatdorchilik bildirardi. 🤣😂