O'zbekiston va dunyo bilan bo'lg'on Artur Beterbiyev g'alabalariga oydinlanamiz
ey yo‘q bolalarim, nega kechikib qolamanman, eshitdimmit — bugun Arturni yodga soladigan kunga yetib kelayapman...
eshigini ochganimda esimga tushdi, 2017-yil bahori edi, o‘sha vaqtda bir afsonaviy match bor edi, Arturdagi hamma dushmanlarga qarshi qilingan jang edi desam adashmayman, oʻrta vazn toifasida boshqa hech kimning qoshiga yuz emas edi. kunlarning birida sociallarga qarabman, "Artur Beterbiyev vs Enriko Kölling" yozuvi koʻzga tashlanadi, koʻzimni yumib o‘ylayman, nima uchun boʻlimchilar buni eʼtiborsiz qoldirmoqchi ekanlar... ohirgi raundga yetib kelganimda, ring ichida bitta erkak — bu ikki erkak edi: birining qoʻlida chiroq bilan yuruvchi odamdek yorqinlik bor edi, ikkinchisiniki esa qorongʻulikdek qattiq ta'sirchan... qanday qilib hakimlar koʻrmagan boʻlishi mumkin — oʻsha texnik nokaut? toʻgʻrisi, koʻpchilik gapirmaydi, lekin mencha u tarixda qolgan kun edi. haligacha esimda qolib ketadi, oʻsha vaqtda Arturdagi hammaga qanday yorqinlik tusha boshladi, unga hayot boyliklarini berib yubordi.
o‘shanda nima boʻlardi — hammasi bitta boʻshashuv edi, chetlatishlarsiz, baxtsizliklarsiz, faqat ulug‘ gʻalaba va Arturdagi hamma uchun yangi umid.
keling, esamizmi birgalikda...
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Aytirman, men oʻsha kunni hali ham o'tkazmaganman, onamning ekraniga yopishib qolganman, 2021-yilning o'rtalari edi. televizorning oldida oʻtirar ekanman, Artur ringga chiqmaguncha bo'ldi endi... bir daqiqadan soʻng ushbu oliyjanob janrda toʻqnash kelishni tomosha qila boshladim. birinchi raundning o'zi meni to'liq urdi — Enriko boshni harakatini oldi va… toʻgʻrisi, shu zahotiyoq bilib qoldimki, bu boshqa darajada boʻlgan odam. hakimlar eʼtiborsiz qolgan hollar borligini bir kun oldin ham eshitgan edim, lekin shunday?.. qarang, koʻz yumganingda eslaringga tushadi, qanday qilib ularning qoʻlini koʻtarmaganliklarini hech qachon tushuntira olmaydi. bu gal ustidan oʻtgan vaqtdek tuyular edi, chunki bir vaqtning oʻzida Arturdagi barcha dushmanlar gʻalaba qozonib ketishardi degan gapni oʻzimga ham qabul qilish mumkin edi.
Bolaligimdan tribunada.
yoshlar, eshitib turgan boʻlsangiz, oʻsha 2017-yilning kechasi, shu vaqtlardayoq mening xotiramga bir boshqa holat ham siqib kiradi. oʻsha paytda men verfiya bilan kichkina doʻkonning oldidan oʻtayotgan edim, yuragimda ogʻirlik bor edi — yaʼni, Artur uchun qilgan muxlislari sifatida qilgan hech qanday gʻalabani koʻrmasam, umidsizlikka tushgan edim. qorongʻuda toʻxtab olaman, telefonni ochaman, sociallarga qarayman — va nima koʻzga tashlanadi... "Artur Beterbiyev vs Luis Ortiz" yozuvi. yuragim qattiq urila boshlaydi, tilanchilikday tinmay. oʻsha paytda men bilmas edim, bu ikki jangning oʻrtasida yuz bergan ekanligini...
qanday qilib hakimlar koʻrmasligi mumkin edi — Artur allaqachon yopiq musobaqadagi hisob-kitoblarni hisobga olmaganda, chempionlik yoʻlida toʻxtovsiz ketayotgan edi. ringga chiqishni kutayotgan vaqtda oʻylayman: "bu yerda birorta ham tomoshabin yoʻqmi? faqat ularning ikki-oʻrtasidagi tenglik?" lekin endi bilaman — bu hech qanday ahamiyatga ega emas edi. birinchi raundda Ortizning qoʻli oʻrnatilib ketadi, Artur esa unga javob beraveradi, soʻngra ikkinchi raundda... oh, xudo, qanday qilib hech kim koʻrmagan boʻlsa — qoʻshaloq zarba, bir vaqtning oʻzida qolgan yonboshlash, keyin esa oʻz-oʻzidan toʻxtab qolgan hakam. toʻgʻrisi, oʻsha zahoti nimadir notoʻgʻri boʻlay deb oʻyladim, lekin keyin eshitdim — ertasi kuni sport kanallarida aytib oʻtishdilar: "texnik nokaut". lablarda barcha Arturdagi gʻalaba sifatida tilga olardilar, lekin haqiqat shu — hakimlar yana oʻzlarining oddiy baxtsizligini koʻrsatishdi.
oʻshandan beri oʻzimga aytib turaman: ba’zi vaqtlar yorugʻlikdan yashirinib, qorongʻuda yuraveradi. lekin Artur hamma payt oʻsha yorugʻlikni olib yuradi.
Men kabi ko'p ko'r, tushunasan.
O‘sha avlodni eslayman, do‘stlar, haqiqatan ham boshqa narsa edi. O‘shanda har bir jangimiz bilan qichqirganmiz, xotiralarga suyanib tirik bo‘lganmiz, lekin hozir... endi nima deyish mumkin? Ruxsat bersangiz, o‘shanda to‘plangan his-tuyg‘ularni eslatib o‘taman.
Ular — ular uchun har bir jang yangi hayot bo‘lib, yangi umid edi. Men xotirada esla: azobli kechalar, uyqusiz tunlar, lekin shu bilan birga — o‘shanda hammasi jon edi. Telefon qo‘ng‘irog‘i tinglanganda, ko‘zlaringizni ochganingizda, Arturdagi qahramonlikni bilishardi. O‘shanda jamoat maydonlarida, do‘konlarda, hatto masjidlardagi choyxonalarda ham uning nomi eshitilar edi. Jamoa — bu butunlay boshqa narsa edi. Hozirgi kunda buni his qilish qiyin, lekin o‘shanda ularning g‘alabasi mening g‘alabam edi, sizlarnikim edi.
Endi esa... nowazif bo‘lsa, odamlar ko‘proq ekranlarga qaraydilar. Gap shundaki, ijtimoiy tarmoqlardagi xabarlar albatta foydali, lekin o‘shanda ularni kichkina do‘konlarda, derazalarda, hatto oddiy ko‘chalardagi kichkina ekranlarda ko‘rish mumkin edi. Ko‘pchilik uchun ularning g‘alabasi o‘zlarini omon qolayotganiga o‘xshardi. Hatto ikki o‘rtasidagi tenglikni bahslashmasdan, muhabbat va itoatkorlik mavjud edi. Hozirgi vaqtda bu yo‘q.
Biroq, ba’zi narsalar oʻzgarmaydi. O‘shanda ham endi ham ularning yorug‘ligi bor. Unutib bo‘lmaydi.
Deyarli 5 yil oldin edi, o'zim ham shu vaqtda qulog'imdagi naushnikni boshqa qulog'igacha o'tqazib, yuqori ovozda "Beterbiyev!" deb qichqirgan edim. Ofisdagi kollega: "Ne bo'ldi?" deb so'radi. Men esa ko'zlarimni qisib: "Artur jang qila boshladi, Arturdagi hamma unga yordam berayotgani kabi!" deb javob berdim. U hayron bo'ldi, men esa boshqa orada gapirib yuradiganlarni eshitdim: "Ko'cha-ko'ylarda kimdi ana shu Artur nima qilmoqda?". Hozirgi kabi esda — Artur ringga chiqmagunicha hech narsa muhim emas edi. Va keyin... qanday qilib ularning qoʻlini koʻtarmaganliklarini hech qachon tushuntira olmaydi.
Xolos, oʻsha paytdayoq men uchun barcha boshqa jangchilar mahalliy qahramonlar edilar. Ammo Arturo uchun yurakni boshqa odamlarga sovg'a qilganimdek edim. Endi o'ylayman — haqiqatan ham boshqa hech bir bokschiga bunday hislar bilan bo'lmagan edim.
🔥💪🔴🤬
Yurak jamoa bilan, miya pauzada.
Qani endi, shunday ekan — bu Artur biz uchun oddiy odam emas, umrining taqdiri. Men oʻsha 2017-yilning oqshomida yoshligimni oʻtkazgandim, radiochiroqlar chigʻilib oʻtgan qishloq yoʻllarida, hamma orqaga nazar tashlagan vaqtda hech kim Arturdagi yorugʻlikni koʻrmagan. Uning Enriko Kölling ustidan qilgan gʻalabasi haqida gap ketganda, oʻrta maktabda qizlarimga qichqiriq qoʻyganman, oʻziga xos boʻshliq yorib chiqqanini his qildim — barcha narsa toʻxtab qoldi, faqat uning qoʻlini koʻtarishdi va butun dunyo eshitdi. Hakimlar koʻza berganida boʻlgan "texnik nokaut" haqidagi gaplarni eshitganda, bu yerda adolatsizlik yoʻq, buni his qilish kerak — bu uning gʻalabasi edi, chunki u oʻz faoliyatidagi har bir imkoniyatdan foydalanar edi.
Shov-shuv dalil emas.
Keling, tartib bilan, qani bir yigitlarni eshitib qolaman... Olis-qolisdan Arturdagi yorug‘likni yiqitishga uringanlar borligini eshitardim, misol uchun — bir kishi "hech boʻlmaganda chempion boshqa yerda boʻlsa edi" degan edi. Aytish kerakki, buni eshitgan vaqtda choynagimni ushlab turdim — gap nima ekan, ochigʻini aytaman: oʻsha „yaxshi odamlar“ boshqa chempionlarni izlayotgan edi, lekin boshqa chempionlarning qoʻllarida hech qanday yorugʻlik yo'q edi, qanday qilib ham Arturdek yorqinlikni oʻchirib qoʻyish mumkin?!
Yana bir gapchi chiqqan edi: „bozorga chiqib, gʻalabadan foydalanib bozorga ketganlar boʻlardi“ — meningcha, bu erda parda tushdi: Arturdagi yorug‘lik barcha yoʻllarda porlab turar edi, boshqa chempionlarning qoʻllaridagi yorugʻlik esa — shunchaki soyalar edi, qoʻlida choynak bilan oʻtirganlarcha, olam oʻylaydi.
Ochigʻini aytsam, oʻsha vaqtlardayoq men bilgan edim: agar oʻshani koʻrmagan boʻlsang — bu boshqa osmonni koʻrmaganlardek.
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.