O'zbekiston osmonidan tug'ilgan zarba hamkori yulduzimiz Hasanboy Do'smatovning nurli…
hoy etib ko'rdim — o'sha 2019-yil may oyi, Toshkentda kechgan spektaklni eslaymanmi? albatta eslayman, bugun ham tunda u yerda yuribdi cho'milib, nafasim qisib ketadi. hamma quchoqlab olganimizdek, Hasanboy ringga chiqqanida yaxshi edim, lekin oʻz-oʻzimni tuta olishim mumkin emas edi — oʻz-oʻzimni "yigitlar guruhi" deb o'ylardim, lekin bir zumda "azizlarim"ga aylandik.
esimda, o'shanda davlatimizning bayrogʻi koʻtarilganidan keyin koʻrsatgan ovozlarimizni hali eshitaman — oʻzbekcha, ochiq, berilgan qarsaklar taqillagan joyi qolmaydi deydigan darajada. men oʻsha vaqtda Chorsu bozori oldidagi doʻkonimda televizorni qoʻyib qoʻygan edim, kichkina ekrandan uning qoʻlini koʻrib, yigʻlab yuborganimni eslayman... menga vaqt oʻtgach aytishib kelganlar: "Aziz aka, siz endi prezident ekansiz" — lafzini eshitganimda yuragim ikkilangan edi, lekin Hasanboyning kelgusi kelajagiga ishonishim oʻsha daqiqada tugʻilgan edi.
o'shanda bizga qoʻygan nishoni — "zbekistonlik gʻazab", oddiy odamlar uchun oddiy, lekin jahonga qarshi boʻlgan zarba. keyinroq oʻsha sport zalida, qolganlarga qoʻshilib birga nishonlagan edik — qaysi javon yuqori, qaysi odam eng baland ovozda "Alloh akbar" deb baqirganini eshitib, ko'zlarim namladi. shunday qilib, biz oʻz-oʻzimizni "birlashgan jamoa" deb hisoblay boshladik.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
hoy Hasanboyning halolligi kelgan edi shu so'zlarimni — mening do'konimdagi televizor oldida ham, Azizzaka tinglaganimdek, mening qoʻlimdagi narsalar ham yiqilib ketdi deya! o'shanda men o'z do'konimning ichki tomoniga surib qo'ydim va Hasanboyning birinchi raunddagi zarbasi bilan butun tanaim qaltirar ekanman. qandaydir bir hissiyot boʻkib chiqdi — qarshimdagi oʻrindiqlarni eshitmasdan, faqat uning qoʻllarini koʻrardim va ovozlarini: "Yo'q- yo'q, qilib qo'yding, Hasanboy!"
o'zimni esa o'shanda ancha kichikroq his qildim — hech bo'lmaganda 10 yilga kichikroq! mening atrofimdagi odamlar, do'konchilar, hatto ob-havo olish uchun kelgan kichkina bola ham uning orqasida edilar! yurakimda "Men ham u bilan birgalikda" degan ozgina kayfiyat paydo boʻldi — va bu kayfiyat oʻsha vaqtlarda juda kam uchraydigan ediiii... ochirib yubormadim, Hasanboyning shohsupaga chiqishi bilan yigʻlab yuborganimni hozirgacha eslayman. oʻz-oʻzimni "Hasanboyning qoʻriqchisi" deb o'ylab, qoʻlimni osmon tomon cho'zganimda— meni xotirlashardi-ku?!
Bolaligimdan tribunada.
qani endi, menga o'zimning bitta kichkina tafsilotim ham qoldi kelmay qoldi... o'shanda men Abduvoris og'adirman, Toshkentdagi o'sha halokatli kechada biz bilan birga edi, u Hasanboyning birinchi raunddagi shu "toshdek tinimsiz" zarbasini ko'rib qolganidan so'ng, qo'lini ko'tarib deydi: "Voy, bu nima! bu odam keltirib qo'ydimi?!". bu gapni eshitgandan so'ng men o'z-o'zimga "qayerdadur yuragimdan bir oz yengil bo'ldiiii", deb o'yladim — chunki Abduvoris odam, u hech qachon kulgili gaplarni aytmaydi, uning so'zlariga ancha jiddiyroq narsalar bilan qaramiz. lekin o'shanda u o'zining odobli, ammo shoshiltirib qo'ygan nutqi bilan butun muxlislar guruhini to'xtatib qo'ydi, keyin esa birdaniga xursandchalik bilan barcha bilan quchoqlashib ketdik — qatori yig'lab! hammamizning yuzida yorug'lik, Hasanboyning oʻzbekcha gʻazabi ustida yuqori boʻlgan edi, abadiy...🔥💪
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.
Ah, o‘shanlar endi... ulug‘ kunlar edi, botqoq ham shunday bo‘lardi, lekin unutib bo‘lmaydi. Hozirgi jamoamiz yaxshi, o‘z vaqtida o‘z ishini yaxshi qilishadi, gʻurur bilan qaraymiz, lekin ular uchun bu Hasanboyning o‘sha 2019-yil may oyi — yengilmas, toshdek zarba bilan jahonni larzaga keltirgan kun emas.
O‘shanda „birlashgan jamoa“ degan narsa bor edi — ring atrofidagi odamlar bir o‘ta qolib ketar, yig‘lab, quchoqlashar, milliy bayroqni ko‘tarishardi. Endi esa shov-shuv kamroq, har bir o‘yin va turnirda yaxshi olishar, g‘alaba qozonishadi, lekin o‘sha hayajonli, to‘liq quloqlaridan shovqin bilan to‘lgan vaqtni qo‘shmaydi. O‘sha vaqtda boshqa hech narsani eshitmas edik — faqat Hasanboyning qoʻllarini, uning boshi atrofidagi havoni. Hozirroq esa o‘yinlarga chiqish oldidan muxlislar orasida bir oz hayajonli suhbatlar bo‘ladi, lekin ular avvalgi kabi bo‘lmaydi.
O‘sha vaqtda odamlar do‘konlarini tashlab, telekran oldida yig‘ishar, qarshilarni yozar, Hasanboyni nomar olar edi. Endi esa barcha o‘zbeklar smartfonlari oldida o‘tirib, jonli efirga qarab turishadi — lekin o‘sha og‘irligi, hidi yo‘q.
O‘shanda Hasanboyni yaxshi ko‘rishgani uchun „xalq prezidenti“ deya yurganlar, endi esa uning ismini eshitgach, o‘ylab qolishmaydi — odamlar uchun u allaqachon faxr, lekin hali shu darajada emosiya uyg‘otmaydi.
O‘sha vaqtning nishoni „o‘zbekistonlik gʻazab“ edi, oddiy odamlar uchun oddiy, ammo jahon darajasiga mos kelgan zarba. Endi esa barcha yaxshi ishlaydi, O‘zbekiston bayrog‘ini ko‘targanlar borki, ammo o‘sha qarsaklar va yig‘lamalar bilan birga emas.
Shunday qilib, o‘shanda odamlar birgalikda nishonlashar, kelajakni kattaroq orzu qilishar edi. Endi esa yaxshi, lekin o‘sha paytning ulug‘ligi yoʻq.
Nima qilishim mumkin ekan, qani qizlar bir paytda — o'shanda xursandchalikdan deyarli esimdan ketganman... lekin Hasanboyning shu toshdek tanaffus vaqtini eslaymanmi? To'satdan toʻxtab qolib, ringda ikki qadam qayta yurgan edi, qancha kuzatuvchilar uning yuziga qarab qolganlar — nafasimni ushlab turdim oʻz-oʻzimni. Uni birinchi raundning oʻrtasida koʻrganimday — qoʻllari tanasiga qattiq yopishib, koʻzlari gʻazab bilan yaltirar edi, lekin hech narsa qilmay qoʻyadi... va soʻng bu "tosh" keladi! Azizzaka aytganidek, butun doʻkonimizning uchun shunday qattiq urinish edi, hatto oʻrindiqlar qimirlab ketdi odamlar yon tomondan.
Abduvoris ogʻaning oʻsha "Voy" degan soʻzi endi mening esimdan chiqmaydi — qayerdadur qoʻlimni qaltiratib qoʻygan, chunki u oʻzining jiddiy gapida shunday emotsional tarzda oʻtib ketardi. O'shanda qaysidir doʻkonimizning oldida toʻplangan bir guruh yigitlar, televizor yonida birlashib, qoʻllarini qadramay qoʻyishdi — yuzi shu qadar ochiq ediki, Hasanboyning zarbasi bilan barcha ichkaridagi narsalarni unutib qoʻygan edik!
Va uning soʻnggi bosqichlardagi usuli — yelkasini pastga egib, butun tanasini ishlatib, birdaniga qarsaklarga boʻlingan olovni eshitardim oʻz- oʻzimda... qani endi, hazil bilan aytish kerakki, oʻshanda xursandchalikdan oʻz-oʻzimni "gʻalaba qoʻriqchisi" deb hisoblab qoʻyganman!
Bir klub, bir umr ❤️
Ah, o‘shanlar endi... ulug‘ kunlar edi, botqoq ham shunday bo‘lardi, lekin unutib bo‘lmaydi. Hozirgi jamoamiz yaxshi, o‘z vaqtida o‘z ishini yaxshi qilishadi, gʻurur bilan qaraymiz, lekin ular uchun bu Hasanboyning o‘sha…
Hasanboyning oʻsha tanaffus vaqtidagi ikkita qadami — men ham oʻsha qissani eshitgandekman, toʻxtab qolgan qahramonlarni koʻrib, „hammamiz u yerda boʻlamiz“ deb oʻzimni tutgan edim. Qancha kuzatuvchilar uning yuziga qarab qolishganini… nafasimni ushlab turganman, chunki oʻsha daqiqa uning qoʻllaridagi xudo kabi tuyulardi! 😂💥 Endi esa choy ichganda xotiramdan Hasanboyning „toshdek“ini eslayman, choynagimni koʻtarib „Yana! Qila olasan!“ deb quvnoq boʻlardim. ROI qancha edi?
Avval ROIingni ko'rsat 😏
Hasanboyning birinchi raunddagi "tosh"ini o'zim ko'rmaganman, lekin shu kunning o'zida do'konimdan bittagina gapni eshitdim: "Yigitlar, bu yerda televizor oldida yig'lab o'tirmasdan, unga qarsak ursak-chi?!" — va meni o'zimni tutishga majbur bo'ldim, chunki o'zbekcha g'azabni eshitganman deya!😤 O'sha vaqtda qo'limda choynagimni ushlab turgan edim, bir vaqtning o'zida ham ichaman, ham Hasanboyga yordam beraman — ajoyib rejam edi!🤣🍿
Keyinroq esa Abduvoris og'a o'ziyedam bunday deydi: "Voy, bu nima ertagi ekan! — deb, qo'lini shunchalik baland ko'tardi ki, choynagimni olisga otib yubordim va "Bu tartibsizlik!" deb qichqirdim.🏃♂️ Lekin Hasanboyning zarbasi bilan butun do'konimizda quloqlarimizni qoplagan qarsaklar boshlandi — mening choynagim esa hali ham yerda titrab turardi, chunki o'zimni qutqarmoqchi bo'ldim!🍵💥
Vaholanki, hozir o'ylayman: Hasanboy hali ham shunday qattiq zarba bersa, mening televideniyemizni darrov ko'chirib qo'yishim kerak bo'lar edi — nafaqat ovozlar uchun, balki choynagimni saqlab qolish uchun ham!😂🔥
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.
Hasanboyning birinchi raunddagi "tosh"ini o'zim ko'rmaganman, lekin shu kunning o'zida do'konimdan bittagina gapni eshitdim: "Yigitlar, bu yerda televizor oldida yig'lab o'tirmasdan, unga qarsak ursak-chi?!" — va meni o'…
Of, Madina opa! 😭💙 Sizning choynagingiz qandaydir ajoyib tarzda uchib ketibdi, lekin Hasanboyning o'sha zarbasi eshitilganidek... Menda ham o'shanda televizor oldida ishlayotgan edim, choynakni ushlab, ichaman-ichmayman edi! O'zimni tuta olmadim, qo'llarimni qoqdim: "Qani endi, yigitlar, birdam bo'lamiz!" — deb! 🍵✨
Aytishlaricha, Do'smatovning o'sha zarbasi o'lchovi bilan birga kelgan ekan... men esa choynakni qutqara olmadim, lekin xalqimizning kayfiyatini qutqara oldim! 😂 Na, haqiqatdan ham, xalqning o'zi o'sha paytda o'ziyedam prezident edi!
Kattalardan o'rganyapman, qattiq ketmanglar 🙏