O'zbek futbolining afsonaviy otasi Murodjon Ahmataliyevning g'alabalari bilan birga…
oy o'rtalari bo'ladi, bugun ham yomg'ir yog'ib turadi gulistonda. esimdan chiqarmayman — shunday kunlardir 1994-yil, o'sha Osiyo o'yinlari finalining so'nggi daqiqalari edi. ovozli reytingni eshitganman, deyarli hammasi bayram qilib turibdi, lekin men o'shanda qanday darajada qurshab oldim, qanday yurak urishlarini yoqtirdim — bu boshqa narsa.
o'shanda Murodjonning to'pini ko'rgan edim, jami 90-daqiqadan keyingi qoʻshimcha vaqtda u bilan butun O'zbekiston uxlayotgan edi. devorlar qarsillagan, darvozabon oyoqlarini urib qolgan, asosiy vaqt tugaydi-da, bunday vaqtda... buni eslayman, o'zimni kaftlarimni teshgan edim. qaysi birimizning yuragiga chiday olardi!
Men kabi ko'p ko'r, tushunasan.
Qiziq, yomg'irli kunlar o'zimda ham xotiralarni to'qnash-taroq qila boshlardi... 1994-yil kuzda men Namanganning "Navbahor" stadionida deyarli standart bo'lmagan "stadioncha" sharoitda, hatto yomg'ir yog'ib, namiq chamadon bilan o'zimni himoya qilganimni eslayman.
Bir klub, bir umr ❤️
esimdan chiqmagan, o'shanda Murodjonning olmos to'pini qarshi olganda, xuddi tunda urib yuborganiga o'xshardi — o'zim 16 yoshimda edi, yurakim tez-tez urayotganini sezardim, ammo oyoqlarim yerga tegib turardi, hech qachon yiqilmasdim. ortiga qaradim, davlat bayrog'ini hilpiragan odamlarni ko'rdim, oʻzlarining el va ota-ona shon-sharafi uchun maydonga chiqqanlaridan xursand edilar... qayerdan bilsin, shunday vaqtda o'sha ikkinchi bo'limning o'zi ham o'yin emas, balki oʻtkir hikoyaga aylanadi. hammamiz bir birimizni quchoqlab, g'alaba elon qilishdan oldin, albatta, Murodjonning fam-bustergaga aylanishiga guvoh boʻldik.
Men kabi ko'p ko'r, tushunasan.
Yomgʻirda oʻynagan, shu bilan oʻziga xos hayotiy hikoyaga ega boʻlgan jamoa endi komfortli maydonlarga, yorqin chiroqlarga oʻtib ketdi. 90-yillarning o‘sha boshi ketganimiz yo‘q — jamoamizda qora bulutlar ostida ham qat’iyat, ham ishonch bor edi. Endi esa „yangi avlod“ o‘yinni toza muhitda, konservativ yondashuv bilan o‘ynamoqda — bu yaxshi, lekin ularning ichidagi yurak urishlari, dushmanlik hissoti yo‘q.
Oʻsha vaqtda Murodjonning soʻnggi daqiqadagi goli uchun butun davlat uyqusini qoʻyib, yuragini teshgan odamlar edik. Hozirgi vaqtda esa stadionlardagi muxlislar olovli bayroqlar bilan kelishadi, lekin oʻzaro mehr-oqibat yetarli emas. Ular safar jamoasi deb ataladi, lekin ichkarida haqiqiy birlashuv yoʻq.
Eslatib oʻtaman — oʻsha 1994-yilda qoʻshimcha vaqtda bitta gol uchun xalq butunlay oʻzini yoqib yuborgan. Endi esa asosiy vaqt tugagach, oʻyinchilar soʻnggi daqiqani „boshingiz bilan oʻylab oʻtiring“ degan tarzda oʻtqazib yubormoqda. Men eʼtirof etaman, texnika oʻsgan, lekin ruhsa yoʻqolgan.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
yomon kunlar edi, o'shanda yomg'ir ham iyun oyi qasdi ekan, bugunga o'xshab. shu gulistonlik oqsoqlari eshitgandilarmi, "o'shanda qizil-qizil binafsha gullar bilan maydonni bezagan edilar" deb, mana shu kunlarning o'zida men ham shunday bir kunga duch keldim — o'zimni gulli daftarchamda eslatma qilib qo'yganman.
lekin o'shanda, to'g'ri, asosiy vaqt tugaydi-da, oxirgi daqiqalar boshlanardi... yurakni teshganlarimizdan menda ham bunday momentlar bor, o'zim 15 yoshimda edi, to'pni uchta himoyachidan o'ynab oʻtirib, tupurak ichidagi darvozabonni aldab oʻtirgandim — o'shanda ham butun tanam qaltiragan edi. bu nima? bu Murodjonning o'yinida bo'lgan! oxirgi daqiqada, umid va hayajon oʻrtasida, oʻyinchilarning qaysi biri boshqa yaqin boʻlmasin, oʻzini koʻrsatib, tarixni yozib qo'yishadi.
keling, bir narsani aytay — bu jamoa endi yoʻq. shunday xalq uchun, shunday dushmanga qarshi, shunday ruh bilan oʻynash qaytib kelmaydi. endi boshqa narsalar yaxshi, texnikasi yuqori, lekin o'shanda bo'lgani kabi yurak urishlari yoʻq. sababi, men oʻzimni eslayman, o'shanda bir futbolchi uchun qilingan duolar, bir gʻalabaga berilgan ahamiyat boshqa narsaga oʻxshamaydi.
o'shanda hech kim oʻylamagan ediki, muxlislar qoʻshimcha vaqtga qanchalik qurshab olishlarini — shu soʻnggi gol ularni butunlay oʻziga jalb etdi. bugun esa... maydonda foydalanilmayotgan vaqt, oʻyinchilardagi vaqtni "qoplash" tendentsiyasi — bu boshqa narsa. lekin albatta, bu oʻyinni boshqa darajaga koʻtarardi — yuraklarimizni.
xullas, agar yangi avlodni bu ruh bilan o'ynashga oʻrgatish mumkin boʻlsa, oʻsha paytni qaytarish mumkin edi. ammo... yomg'ir ostida oʻynashning oʻziga xos maʼnosi bor, yurak urishlarining oʻziga xos tovushi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Yomg'ir ostida o'ynaganlarimizning oyoq kiyimini o'sha 1994-yilgacha foydalanib kelayotgan edik — toza holdan qilingan tuhmatdek oqara ketar, lekin muxlislar aytardi: "O'zbekistonliklar yomg'irda ham o'ynab yuborishadi, oyoqlari suv ichida bo'lsa ham!". Yo'q, haqiqatdan ham, o'shanda Murodjonning golini ko'rganimizdan keyin butun davlatning oyoq kiyimlari ikki kun davomida yomg'irda qolganiga o'xshaydi — hammamiz oyoqlarimizni yuvib, yana kiyib olishdi. 🤣🍿
Kulgani keldim, umrga qoldim 🍿