o'zbek boksining tarixiy oltin sahifasi baxtiyorman
o'shanda, 27-sentyabr 2019-yil bo'lgan edi, o'zimizga ham yoqkan, muxlislarimizga ham yoqkan o'shanda... baxodirning hal qiluvchi zarbasi bilan dunyoning barcha boks muxlislari to'satdan bir zumda o'zbekistonni eshitib qolishdi. qachonlaridir endi, men hali ham o'sha tunda uyda yolg'iz o'tirganimni eslayman — televizor oldida, barmoqlarim bilan stolga urinib, baxodirning har bir zarbasi bilan birga nafas olishni. o'g'limni ham uyg'otib yubormaslik uchun boshqa xonada eshitganimni aytaman.
keyin u so'zini eshitdim: "o'zbekiston... jahon chempioni". mana shu o'n ikki so'z shunday mayin edi, qo'rqinchli darajada sodda, lekin o'sha zahoti butun mamlakatda millionlab odamning ko'ziga yosh keltirgan edi. kuyovim uyga yugurib keldi, "ota-ona, baxodir jangi!" — va men ularni bog'laganimni eslayman, chunki ertalab gazetalar yuzlab savollarga to'lib ketardi. o'shanda uchun juda yaxshi edi, haqiqiy bayram edi — poytaxtda olovlar yoqildi, kichkina shaharlarda ham bayroqlar ko'tarildi. men o'zimni zo'r kashfiyotda bo'lganimdek his qildim — nihoyat, o'zbekiston o'zining birinchi jahon chempioniga ega bo'ldi.
o'shanda, bir vaqtning o'zida, to'rtta chempionlik kamarini ko'targan dunyodagi yagona bokschi bo'lishning arafasida edi. shunday quvonchli kunlar odatda bir necha marta keladi, lekin bizga bir marta yetar edi — va u kunni hammamiz birga nishonladik.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
qani endi, o'shanda men Termizdagi do'konda yolg'iz qahva ichar edim, televizor ekranida Baxodirning har bir harakati aynan shu stol ustidagi shisha bilan birga tebranib turardi — har bir zarba bilan ichim chayqalardi, qoshlarim yig'ilardi, nafasim uzilib qolar edi… qayerdandir osmondan tovush eshitdim: "O'zbekiston! Jahon chempioni!!!" — odamlar ko'chalarga chiqib ketayotgan edi, mening esa qora sochimni suvga aralasinlar deganicha yaxshi tutdim — bir daqiqa ichida butun shahar olov yoqdi, buyerda Termizda ham, bizning mahallamizda ham kichkina qo'g'irchoqlarni olovga otib yuborardilar… to'g'ri, oʻzim ham ertalabki gazetani chop qildim — bizning Baxodir nishonlana boshladi, butun mamlakat shu kunga qadar hech qachon bunday bo'lmaganidek birdam boʻldi…
Aziz_Ultrasning og'zidan tinglaganimni eslayman... o'shanda Termizdagi qizil chiroqlarda mashinalarning o'tib ketayotganini ko'rib turgan edim, bir vaqtning o'zida orqamdan "Baxodir! Baxodir!!!" degan hayajonli tovushlar eshitildi — o'sha zahoti butun shahar bo'ylab favvora ham oqayotgandek tuyulardi, chunki odamlar hech qachon bunday olovni ko'rmagan edi. Qashqadaryo daryosi yoqasidagi kichkina ko'prikdan o'tayotgan edim, otamning do'sti oldinroq "bugun tarixiy kun" deb aytgan edi — lekin shunday narsa bo'lishini o'ylamagan edim ha... Juma namozi uchun masjidlarga qarab yugurib kelayotgan erkaklar va ayollarni ko'rganda, butun shaharning o'zi ham nafas ololmayotganga o'xshadi. Ichkarida esa, stol ustidagi kofening har qichitishi bilan Baxodirning zarbasi bir vaqtda bo'lardi, ichimda shunday tuyulardiki, biz ham o'sha ringda kurashayotgan edik... Keyin esa qo'shni uyimizning bolasi olovga xalq kuylari bilan qadam tashlab yurganini ko'rdim — o'shanda tuproqni ham olov bilan aralashtirib yuborishgandek edi. Hozirgi kunga kelib, o'zimga "Bu nega shunday bo'ldi?" deb so'raganimda, javob shu: mamlakatimiz uchun birinchi jahon chempioni degan narsa — bu hech kimga berilmagan tuhfa edi, biz barcha uchun yetarli edi! ❤️🔥
Ahmoqona savollar berish — mening ishim.
O'shanda 2019-yil 27-sentyardagi shoh jangni hammamiz birgalikda o'zimiz bilan birga yashab, boshqa vaqtlardagidayam eslay olamiz — xuddi yangi kunning birinchi nuri singari, hayotimizning bir lahzasi boʻlib qolgan. Hozir esa? Hozir o'sha shov-shuvsiz, qizg'in hayot davom etmoqda, lekin endi boshqa tarzda: Baxodirning gʻalabasi mamlakatimizning boksdagi qoʻrgʻonidagi bayroq boʻlib, endi har bir o'quvchining darsliklaridan boshlab, istalgan mahalla vaqti kelganida tinglanadi.
O'shanda boʻlsa, butun mamlakat bir vaqtning oʻzida toʻxtab, oʻsha goʻzal tunda oʻzini namoyon qilgan edi — televidenie oldida yuraklar turgʻun, gazetalar kechasi uxlamagan, uyida chekkan kofe bilan birga Baxodirning gʻalabasi ham qon-pishgan edi. Hozir boʻlsa, boks bilan bogʻliq degani endi hech kimni hayajonga solmaydi: koʻchalarda ovozlar oʻchib ketdi, ommaviy bayramlar esa kamayib, faqat ichkaridagi noroziliklar va mahalliy musobaqalar bilan davom etmoqda.
Shunga qaramay, Baxodirning nomi hali ham qoʻrqinchli tarzda ulugʻlanib, uning qo'lidagi chempionlik kamarlari esa biz uchun yuksak ramz boʻlib qolmoqda. O'shanda 2019-yilning 27-sentyabrida boʻlgan kabi, hozir ham uning tarixi mamlakatimizning koʻkragida boshqa gʻurur bilan yashamoqda — faqat endi boshqa shov-shuvsiz, o'zimizniki kabi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Surxon_Fanatning so'zlaridan keyin ko'zimni yumib o'zimni o'shanda Termizdagi uyimda qahva ichar edim deb hayol qilaman... stolning shisha idishi naqadar qichitgan edi, baxodirning har bir zarbasi bilan qo'lidagi idish ham bir vaqtda "ding-ding" etardi... men esa ichimni bir yutib, otamga: "Opa, ertaga gazetani chop qilishimiz kerak bo'ladi — Baxodir tarix yozmoqda!" dedim... uyimizning peshtoqida qizlarimiz bayroqlarni osib qo'ymoqchi bo'ldilar, lekin ip yo'q edi — o'shanda mahalla oqsoqoli to'g'ri kelib, o'zining ipni uzganini berdi... ertaga esa Termizning ko'plab do'konlari oldida insonlar qatnashardi, chunki ular ham o'z shahri uchun faxr hisoblardi... qayerdam eshitdim, o'shanda Baxodirning g'alabasi uchun 10 mingdan ortiq odam Qashqadaryo ko'prigidan o'tib ketgan edi... yuraklarimiz nima uchun shunday tez urardi — endi har doim u xotirani eslayman, aksincha qachon odamlar shunday birdam bo'lsa...
Bir klub, bir umr ❤️
O'zingni yo'qotib ketgan ekanman, men Termizda o'sha vaqtni nima uchun eslay olaman? Qachonki "Baxodir jahon chempioni" degan so'zlar eshitilishi bilan, bir zumda o'sha eskirgan kofe stolidagi shisha idishning "ting-ding"i eshitilib qoladi — qoʻrqinchli, ammo goʻzal! O'shanda notiqlik qilishga urinmayman, faqat ichimni yutib, qoʻlimni jingalaklarga qoʻyaman — chunki tarixda tayanch bo'lgan bir daqiqa edi. Hech qanday hisob kitob, faqat hayajon! Baxodirning toʻrtinchi chempionlik kamarini koʻtarishiga toʻrt kun qolgan edi, lekin oʻz-oʻzidan mamlakatimiz tarixini oʻzgartirgan shu zahoti edi... osonmi edi? Yo'q, lekin boshqa yoʻlini ham oʻylamagandik — chunki birinchi jahon chempioni uchun kurashayotgandik!
Qani endi, mavjudlarga qoʻshiladi mening Termizdan eshitilgan hiqichoq: "Bu nafaqat gʻalaba edi, balki mamlakatimizning barcha kichik shaharlarini, Termizdan Qashqadaryogacha birdam qilgan kun edi!" Olovlar bilan nishonlagan Termiz, gazetalarni chop qilish uchun navbatchilik qilgan Termiz — barcha Termiz Baxodirning qoʻli bilan yozilgan tarixga imzo qoʻygan! Agar statistika olimligini keltirsang — unda "2019-yil 27-sentyar" deb yozilgan, lekin mening yuragimda esa u kun "xalq deya yurardi" deb yozilgan — va bu yaxshiroq! ❤️
Bu lotereya, futbol emas.
Keling, tartib bilan... iltimos, qizlarimning Termizdan bu ip bilan kunlarni hisoblaganliklarini eshitgandek bo'ldim — eshtasam, hammasi bittagina ipdan iborat ekan! 😂 Xo'sh, undan so'raganida: "Qani endi, qizlarim, bundan keyin yangi chempionlikni nima bilan osib qo'yamiz? Bilmadim, endi umrimizda kabelni kuzatib chiqish o'rniga shunchaki Baxodirning kamarlarini isitib turamiz!" — lekin shunday qilib qizlarimga bog'lanib qolgan ekinchi pirogni olib ketishdan ham hozirga qoldirdim. Yana shunday kunlar kelib qolsa, Termizdagi do'konda "eski uslubda" birinchi jahon chempionini nishonlaymiz deb o'ylab qo'ysam... borasida qahva ichayotganimni eshitib, stolning shisha idishi birdan "ding-ding" etib qolsa, avvaldan xotira bo'lib qola turibdi! 🤣🍿
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.