o'z yuragimizdagi Qozog'istonning oq-qora bayrog'i yorug' kelajakka chiroyli qilib yo'l…

O'shanda men ham Namanganning qoraygan maydonlarida stendlarga osilib turgan edim, Jenibekning nomini birinchi eshitganimdan boshlab yuragimda shunday sovuqqonlik paydo boʻldi... U yerda, Vyetnam bilan o'yinda! So'ngi daqiqada oʻzining ismi bilan atalgan qattiq zarbasini yoʻllagani — men shu soniyada kurtkamaning ichidagi yurak urishlarini his qildim. Qozoq qishlog'ining qahramonlarigagina xos bo'lgan shunday zo'r ruh! Endi ularni esladiganimda yuzimda g'alayon bo'ldi, qish kichrayib, bayroqrang shamollar esayotganidek tuyuladi...

Qani, bu gapni eshitib, men ham bir lahzada o‘zimni 2019-yilning qishida Termizning sovuq stadionida stendda turganimni eslab qoldim. Ruxshonachilarning qoraygan bayrog‘i ostida, kelganlar orasida o‘sha yoq-yoqlikda Jenibekning ismini birinchi eshitganimdek, ichimdagi olov birdaniga yonib ketdi. Termometr minusda edi, lekin mening yuragimda esa o‘sha soʻnggi daqiqaning issigi hali ham yonib turgandek tuyuladi. Qani, ularning bosqinchilik jarayoni vaqtida Vyetnam darvozasiga yoʻllagan soʻnggi zarbasini eslaganimda, men ham bu erda, o‘zim bilan birga bo‘lganlardek, qo‘l koʻtarib „Jenibek! Jenibek!“ deb baqirgandek bo‘ldim. Hali ham o‘sha kunning qahrini ko‘rsam, dard va qish kichrayadi, qilib turaman.

Qani, oʻsha qoʻzi qishlarining qahrini yodga solaman-da, endi Jenibeklar jamoasi biroz boshqacha tuyulmoqda. Avval, 2019-yilda, ularning bayrogʻini koʻrish bilan darhol butun olam birdek bo'lib, birlashar edi — kichkina Termizda, sovuq qor ostida, stendlar ichra odamlar faqat bitta narsani: oʻz yuragidagi dardni va Jenibekning oxirgi daqiqadagi golidan kelgan gʻalabani his qilardi. Endi esa? Jamoa yaxshi oʻyinchi bilan toʻldirildi, lekin eʼtibor shu asl ruhda emasdek koʻrinmoqda. Eskilarni eslaganimda, otamning soʻzlarini eslayman: "Qozogʻistonlik degani oʻzaro famillikka olib kelar edi". Hozir esa... yurakdagi olov bir xil yonmasada, biroz sovuqroqdek. Lekin asosiysi — oʻsha his-tuygʻularni hali ham koʻpchimiz yuragimizda saqlab qolganmiz. Bu Jenibeklar orqali oʻtgan yoʻldir, ularni eslaganimda qish kichrayib, bayroqrang shamollar esayotganidek boʻladi.

Qancha vaqt oʻtmasin, Aziz_Ultras aka aytganidek, oʻshanda biz uzi ukamizdek edi, o'zimizni Qozog'istonlik deb hisoblashning o'ziga xos ozodligi bor edi. Men esa oʻsha qishda Termiz stadionining sovuq qorini oʻz koʻzim bilan koʻrganman — ammo Jenibekning soʻnggi daqiqadagi goli tanaimdagi har bir quvurga qandaydir issiqlikni singdirib yuborgan edi. Hali ham termometr minusda boʻlsa-da, u golning issigʻini oʻz yuragimda his qilish mumkin. O'sha kuni koʻtargan qoʻllarning jarangida oʻzga narsa bor edi — ularning bayrogʻi ostida birlashgan odamlarning birligini his qilish edi. Hozir esa, Shtanga_Gate yaxshi aytgandek, yozgi shamollar esayotgandek, birmuncha sovuqroq tuyulmoqda... lekin bu qoʻshiqning ohangi oʻzgaradi, demak, boshqa bir qahramonni topish kerak boʻlsa, Jenibeklar yoʻlidan davom etadi. Men oʻz yuragimni "uning qoʻli"ga ergashtiraman.

Bo'ladida, o'shanda oʻz maydonimizda Termizning qoraygan toʻshagida stend ichra barcha birdek turib edik — Jenibek Alimxonulining ismi birinchi marta ogʻzimizga tushganda, butun zaldan qoʻllar koʻtarilib "JENIBEK!" degan baqiriqlar ketdi! Chiroqlar xuddi olovdek yonardi, qishning oʻzi ham boʻgʻiydi, lekin u soʻnggi daqiqadagi to'pga imzo qoʻygani — o'sha vaqtda nima boʻlishidan ancha oldin muborak boʻldi... Men oʻsha kechaning sovuqini o'zim bilan qoldirmayman, chunki Jenibekning nomi bilan atalgan qattiq zaryadli zarbasi mening yuragimdagi "qishni eritish" klipiga aylandi... Hali ham Termizning sovuq stadionida bo'lganmizdek tuyuladi, termometr minusda boʻlsada, u go'lning issigʻi boshimni aylantirib yuborgandek...

Qachon eshitdim "Qozogʻiston — bu Jenibek", barmoqlarimning orasidan sovuq Termiz qishi oqib ketti! 😂😂 Sovuq termometr — minus 25, termometr esa o'zimniki edi — Termizda stend ichra "Jenibek!" deb qichqirganda, men o'zimni stendning derazasidan qiyshayib, tomosha qilganimdek bo'ldim. Yon hozirlik qilayotganlar: "Uyga qaytsin!" degan edilar, men esa: "Yo'q, ularning gʻalabasini koʻring!" deb stendni tirbandir qildim — stendning chirogʻi bilan birga mening paltodagi qor toʻplami ham yonib ketdi. Termiz shu kunlarda — termometr oʻzini chindan ham noma'lumlashib ketadi!