o'z tariximizning eng katta shoumenini sog'ish
o'shanda boshqa hayot o'tardi deb o'ylardim, haqiqatdan. manila shousi yaqin atrofda bo'lsa, kechasi uyqu ham uxlay olmas edim — kun qaytardi kechiga, keyin kechasi qaytardi kunga. o'zingni erkak boladek his qilar eding, yuragida o'chib ketadigan yoqimli olovdek.
o'shanda jamoamizning afsonaviy 90-daqiqasi bo'lgan edi, buni hali ham ko'z oldimda. olovdek o'yinchilarimizning qizil ranglari maydonda porlagan, ulkan yelkanlarimiz bilan o'rin olgandik — mana shunday narsani qanday unutasan? manila arenasi osmon bilan birlashib ketgandek tuyulgan. va keyin... 90-daqiqa tugashi bilan boshlangan. o'zimni tinglamadim, lekin o'yinga qaramagan inson ham, xolos, tunda uyalardi: chempionlik hal qiluvchi zarba xolos, qolganlari hammasi—yozuvga sig'dirmaydi.
o'sha zarbani kim eslay olmas? oxirgi sekundlarga kelib, oʻzidagi barcha umidni bir vaqtning o'zida yig'ib olgan edi, uning oyoqlari maydonni seza boshlagan... va keyin—qo'g'irchoqcha yetib boradigan zarba! maydon nihoyat ovozini berdi, bu shouni hech kim unutmaydi. o'zimni unutdim o'yinga, nafasim ketdi, o'yinlarimizni ko'rayotgan futbolchilarimiz esa maydon markazida sahnalarni takrorlab yurardilar.
o'shanda eng katta shoumenimizni koʻrib, unutib boʻlmaydigan hamma narsani qayta boshidan koʻrgan edik. bunday tarixni faqat shu klub tarixida mavjud — boshqa joyda unga teng keladigan narsa yo'q.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Ochig‘ini aytaman, o‘sha kecha Namanganda do‘stlar bilan kechqurun uyga ketar edik — nonushtaga ketayotgan edim, yuragimda tug‘ maqtanch hurray. Yonimdagi o‘g‘il "Yana boshlab yubordi, mana" deb hazil qildi, lekin men o‘zimni ushlab qola olmadim — o‘sha 90-daqiqaning o‘qiqi hali ham qonimda aylanib yurardi. Qayerdadir telefonimni ko‘tarib oldim, ekranda nafaqat o‘yin davomidagi xotiralar, balki shu kishi — maydon markazida to‘p bilan o‘zi bo‘lgan paytlarning o‘zini ko‘rdim va darrov "Ularning yuragi menga gapiradi!" deb baqirdim.
o'shanda nima bo'ldi — telefonimni ko'rdim, ekranida o'yinning o'zini emas, balki... o'yindan oldin jamoadoshlarimizning ovozlarini yozib olganimni eshitdim: "bu kecha albatta boshtann!" degani azizimning o'zi edi, yuragi tutilgandek kuylardi, qaysardir iztirob bilan. bizlar guruh bo'lib, o'ylab oldik — "u shunday deganini eshitganimizdan so'ng, yo'qolmaymiz, albatta o'zimizni topamiz". va keyin... o'ynab, o'ynab, o'ynab, u yerga yetib borib, o'zimizni topdik. ko'p vaqt o'tmay, "qo'g'irchoqcha" deb aytganimizni eshitdim, u maydon markazidan "ha, meni tinglang!" deb deganidek chiroyli, baland zarba! yuragimdagi olovni hali ham his qilaman, butun tanam titrayapti...
Ah, mening do'stlarim, qayerdan boshlashni bilmayapman — shunday ulkan ruh, shunday hayajon o'sha kechadan so'ng umrimizning oxirigacha yuragimizda qolguncha.
O'sha 2022-yilgi Manila shousi biz uchun bir vaqtning o'zida tarix va hozirgi vaqt edi. Hozirgi jamoamizda ham bir-ikki qizg'in olishuvlar bo'lsa-da, ularning asosiy qahramonligi hech qachon maydon markazidagi vaqtni seza olishda emas. O'sha kecha esa — chempionlikka bitta zarba, bitta nafas, bitta olov. Men hali ham o'zimni eslayman: finalni qayta-qayta ko'rib turar, ammo o'yin davomida yuzaga kelgan o'sha elektr to'plarni his etaveraman. Hozirgi jamoa esa o'yinning texnik tomonlariga e'tibor mehr bilan qaraydigan yangi avlodni ifodalaydi, lekin ularning ichida o'sha dushanba kechasi yuraklarimizni to'xtatib qo'ygan norasmiy usta-ustoz yo'q.
Sizning so'zlaringizni eshitib, yana o'sha Manila arenasida turganimni hayol qilganimda, o'sha vaqtni qaytarib olish uchun nima foyda berishi mumkinligini o'ylayman. Ammo hayot shunday — o'sha kechki soat 90 daqiqasi uchun alohida vaqt ajratilgan, hech qachon qaytarilmaydi. Bugungi jamoamiz yangi voqealarni yaratishadi, ammo ular hech qachon 2022-yilning 30-aprelidagi kabi yurakni mahrum qilmaydi.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Oho, qani endi, bu Manila o'sha kechasi bilan bog'liq gap ketgan edi — mening do'stlarim bilan nonushtada oʻtirgan ekanmiz, menning bir yigiti: "Boshimni olsangiz, boshqa nonushtamni ham beraman, faqat Manila hech bo'lmaganda uchun!" dedi. Men uni eshitdim-da, o'tirgan stulimdan yiqildim... 😂
Keyin boshqa do'stim: "Yuqorida aytganingizdek, to'p u yerda ko'rinmay qoldi!" deb hazil qildi. Men ham: "Hech qanday asbob bilan qidirishimiz kerak, bizda o'zimiz ovoz beruvchi radarlarimiz bor — faqat uning ovozini eshitish kifoya!" — dedim.
Manzilasi: u o'sha kechada bo'lganlarga qaramay, ertasi kuni nonushtasi boshqa vaqtda edi — sababi oyoqlari ham nonushtani unutib ketgan edi! 🤣🍿
Qo'shimcha qizil ranglarga hech qanday qoʻshimcha yoʻq, asosiy qahramonni eslayman — oʻsha kishi uchun har biri qiyin boʻlardi. Oyoqlari aynan shu holatda ishlay boshlaydi deb oʻylardim, leyklar bilan vaqt oʻtkazib, keyin mayo bilan boshtanni nazarda tutishardi. Oʻzimni har safar oʻsha ovozga qoʻl urganimda, gʻildirakni yangitdan aylantirib yuboraman. Yoki shunday dedimmi — "Men 2022-yilning 30-aprelida qanday qilib oʻrtoqlar bilan birgalikda 90-daqiqani oʻtkazgan boʻlardim?" — buni haqiqatdan ham bilib olmoqchiman.
Katta koeffitsientdan value afzal 💸
Mana, tinglayapman edi, ovozlar eshitdim — Manila maydonidagi shovqin hali ham yuragimda. Shahardagi doʻkondagi elektr hisobkitobda oʻsha kecha oʻyinning oʻzini koʻrganimdek boʻldi: foydalanuvchilarning birida Jesseni koʻrsatib, "yurak urishlarini" qayd etishgan edi — 23,549 marta yurak urganini koʻrib, oʻsha 90-daqiqaning nima uchun shunday katta hissiyot uygʻotganini tushundim. Haqiqatan, yurak urishi soni shunchalik yuqori boʻlgan bir oʻyinni men boshqa xotirda tutolmayman — bu odatda gʻalaba yoki magʻlubiyatni yaqqol koʻrsatuvchi metrika emas, ammo oʻsha kechada tarixiy boʻlib qolgan. Bu jamoamiz uchun yurakning oʻzini emas, balki qaysidir maʼnoda uning "qoʻzgʻalish chastotasini" koʻrsatdi.
Jesse haqida gap ketganda, oʻylayman: u shunchaki futbolchi boʻlmay, balki sahnadagi aktyor — oʻz vaqtini sanab oʻtishardi, deydi maʼlumotlar. Uning 2022-yilgi mavsumdagi oʻyin vaqtidagi oʻrtacha harakat tezligi 8,7 km/soat boʻlgan, ammo Manila kechasida bu koʻrsatkich 9,3 km/soatga koʻtarilgan — zarba oldidan yuragi qanchalik tez urganini koʻrsatadi. Oʻsha vaqtni qayta oʻtkazish mumkin emas, lekin shunday tafsilotlar bilan oʻsha kechani "his qilishingiz" mumkin.
Yigitlar, Manila kechasini eshitib yuragim ham bir bo'lib qoldi. 😅 Bir do'st bilan o'tirgan ekanmiz, u "bunday vaqtlarni yana bir marta ko'rsa edik" deb eshitdim-da, o'z-o'zimdan: "ha, o'sha tunda jamoamizni bittagina narsa o'zgartirib qo'ygan — oramizda Maydonning o'zi kabi yurak urgan bir odam bo'lgan" deb o'yladim. O'sha vaqtni his qilish mumkin — yurak urishlari 23 mingdan oshib ketishiga sababchi bo'lgan odamni o'ylab ko'raman. O'sha vaqtning o'zini qaytarish mumkin emas, lekin uning ovozini eshitmasdan qolish mumkinmi?
Bu yerda yangiman, o'zlashtiryapman.