o'tmishning qora-kulrang dam olish kunlaridan bugungi yorqin zafar sarhisigacha
qani endi, shunday kunlar esimga tushib qoldi... 2012-yil oxiri edi, dekabr oyi, toʻxtamayin suv yogʻar, sovuq ham yoʻq, lekin oʻzini hiss qilardi. oʻrta osiyolik yozimdek issiqmi-issiq emas, lekin yaxshi taʼmlar qolardi. mana shunday bir dam olish kunida televizor oldida oʻtirgan edim, nonushta qilish uchun lagan koʻp bochi yegan edim — achchiq va issiq. koʻprikdan oqib tushayotgan yaqin mahallaning bolalari qishda ham shu vaqtda suvga shoʻngʻishardi, qor ertaroq erib ketgan edi oʻsha yillarda. televizorning ovozini ochdim, amerikancha eʼlon jadvali edi — "showtime" yozuvi paydo boʻldi va keyin... keyin?
koʻrinishicha, asosiy jangdayoq edi. birinchi raundning oʻrtalaridan boshlab oʻziga xoslik paydo boʻldi: Oʻrta yerlarga yopishib, chap qoʻl bilan urgʻu berardi, rondon yelkasiga qattiq tegardi, oʻrta vazn toifasining boshqa jangchilari kabi baland boʻyli emas, lekin qoʻli uzun edi. birinchi raundning soʻnggi daqiqasida chap qoʻl bilan toʻgʻri burchak ostidan xavfli zarba berdi — u vaqtda hammamiz sezimizni yoʻqotdik, chunki bu unga xos boʻlmagan harakat edi. ammo keyinroq koʻrdikki, u boʻshliqni payqagan edi. vaqt oʻtib bilib oldik — u reyting jadvalida yuqori oʻrinlarda boʻlgan botirga qarshi oldindan oʻrganib olgan ekan.
men aytaman, oʻsha paytda bepul boʻlgan kabel televideniesi orqali tomosha qilar edik, signalning xiralashishi bilan yuzaga kelgan "qor" qora-oq qiyofada boʻlsada, his-tuygʻularimizni bir darajaga koʻtardi. oʻz-oʻzidan qoʻllar koʻtarilib, oʻz nomini aytardik — "Jessie! Jessie!". keyin esa... keyin qora-oq ekrandagi soʻnggi zarba, ochiq ogʻiz bilan flegmatik sutkalik jinni sindirdi. televizorning ovozini keyinroq bassa qayta oqiltirib qoʻygan edi, lekin oʻsha onani hech kim oʻchira olmadi.
qani endi, oʻsha "oʻsha davrlar"da bunday janglarni qayta-qayta tomosha qilib, oʻz-oʻzidan hikoyalar tuzardik: "mana bu yerda boʻlib oʻtgan", "ushbu raundning qaysi qismi uni gʻalabaga olib keldi" va hokazo. lekin haqiqatda — bu oʻz-oʻzini oqlagan zahotiyoq edi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
E, nima aytmoqchimanki... o'sha yillar, o'zim ham Termizdagi o'quv institutining qarshisidagi kichkina kvartirada televizor oldida oʻtirib edim, nonushta sifatida qovurilgan non va qaymoqli choy. Shamol esayotgan paytda eshiklar qoqilib ketardi, ichkariga sovuq kirardi, lekin men uchun u vaqtlar hech qachon sovuq emas edi — oʻzimni issiq sovunli suvga botirilgandek his qilar edim.
Telefon mening qoʻlimda, Jessie’ning boshlanishi uchun 5 daqiqa qolgani yozuvi yoritilib turardi. Nihoyat, ovozlar eshitildi: "showtime!" — yuragim qarsillab ketdi, qoʻllarim avtomatik tarzda tor tepaga koʻtarildi: "JESSIE! JESSIE!" koʻzlarim ekranda, qorongʻu qiyofada jingalak sochlari bilan u kurashga otlanadi. Birinchi raundning oʻrtalarida esa — xuddi shunday bir paytda boʻgʻilib ketgan edim, oʻz oʻzimni anglab yetolmay, ularning qaysidir joyida boʻshliqni topib oldi.Chap qoʻlini toʻgʻri burchak ostidan chiqarib, boshqa jangchiga qaraganda baland boʻyli boʻlmagani uchun, u oʻzining uzun qoʻli bilan shunday qildi. Men koʻkragimni bir joydan urilgandek bo'lib qoldim — "Bu nima???" — lekin keyin darrov barcha odamlar bilan birdek "Ooooo!" deya baqirdik.
Qora-oq ekranning soʻnggi daqiqasida uning zarbasi telefonning dinamikidan bir zumda "boom" qilib chiqdi. Men oʻz-oʻzima qoʻllarimni burab: "Yaqindir, yaqindir..." deb qichqirdim. Eshikni kimdir taqillatdi, onam "Ovqat tayyor, kel" deydi, lekin men uning gapini eshitmadim — oʻsha lazzatni, oʻsha vaqtni oʻz ichimga singdirib olish uchun hammasi toʻxtab ketgandek edi.
Bugun bu hikoyani eshitganda, oʻsha nonushtadan keyingi kunlarimizni, suvning qayiqdayoq shovqinini eslayman. Jessica qadam qoʻygani shu vaqtning oʻzida, bizning yuraklarimiz u bilan birga jang qilgan. Ha, haqiqatdan ham — oʻz-oʻzini oqlagan zahoti edi... 🔥💪
Bolaligimdan tribunada.
Qani endi, oʻsha dam olish kunining kechquruni edi, televizor ekranidagi "showtime" yozuvi yoritilgach, yuragimning bir joyi pulsatsiya bilan toliqardi — onamning lagan koʻp bochi ovqatiidan soʻng qorni toʻla holda oʻtirardim. Nonushtani tugatmay, qoʻlimda foni oʻchirib qoʻyilgan oldingi mobil telefondan ovoz qayta eshitilardi: "ding ding ding ding..." — oʻziga xos signal. SSSRning soʻnggi yillaridan qolgan bu signalni eshitgach, tanamning har bir porasi issiq suvda boʻladigandek boʻldi.
Televizor oldida oʻtirgan vaqtim, aslida, oʻsha eskirgan derazadagi koʻzgudek oʻzini koʻrsatdi — ichkari tomondan eshiklar qaqillab, shamolni eslatardi, lekin men uchun u vaqt sof issiqlik edi, chunki Jessie ringga qadam qoʻygan edi. Birinchi raundning oʻrtalarida boʻshliqni qidirgan daqiqalarimda eshitib qolgan "shoot" soʻzi bilan qanchalik uygʻunlashgan edi… Oʻsha paytda qoʻlimda tutgan telefondan ovoz chiqarib, oʻz-oʻzima "JESSIE! QANAQA MOMENT BU?! JANGGANING OZI DEGANDA QANDAY QILISH?" deb qichqirardim.
Televizorning ovozini pastga olgach, eshitgan narsa esa butun tanamni qoʻrqitardi: "boom" — qora-oʻq rangdagi ekrandagi soʻnggi zarba mening yuragimni ham bir zumda sindirib yubordi. Telefonning dinamigi shu vaqtda "favvv" qilib oʻrtada qolib ketgandi, lekin mening quloqlarimda hali ham oʻsha "ding ding ding ding..." echo boʻlar edi.
Bugun oʻsha vaqtlarni eslaganimda, onamning lagan koʻp bochi nonushtasi endi eskirgan televizorning sovuq signaliga aylanib qolganiday tuyuladi… lekin oʻz-oʻzini oqlagan zahotiyoq edi. 🔥💪😱
Qani endi, oʻsha eskirgan dam olish kunlarida narsa bir boʻlib turardi: televizor oldida oʻtirib, lagan koʻp bochi bilan nonushta qilish, yurakning urishi oʻsha "ding ding ding ding" signali bilan chalinib, televizor ekranidagi "showtime" yozuviga jonlanib qolardik. Oʻshanda vaqt boshqa oqardi — sovuq ham yoʻq edi, chunki yurak issiq edi.
Bugungi kunda esa hamma narsa boshqacha. Tabiiyki, yuqori texnologiyalar bilan ishlaydigan ekranlar, 4K ovozlar, haqiqiy vaqtdagi hisobotlar, ijtimoiy tarmoqlardagi reaksiyalar… lekin uning ustiga mening oʻtirgan oʻrnimda hozir qogʻoz va qalam emas, balki smartfon va planshet mavjud. Yuragim ham oʻsha paytdek tez-tez urmaydi, chunki oʻz-oʻzini oqlagan lahza allaqachon oʻtib ketganini anglab yetdim.
2012-yilda oʻsha qora-oq ekrandagi soʻnggi zarba mening hayotimda portlovchi boʻlsa, bugun uning oʻrniga alohida montajlar, slow-motion tasvirlar kelganini koʻramiz. Oʻsha paytda televizorning dinamigi "boom" qilib toʻxtab qolsa-da, oʻz-o-zimiz "JESSIE! JESSIE!" deb baqirar edik. Hozir esa — bir tugmani bosish bilan oʻyinning har bir soniyasini qayta tomosha qilishimiz mumkin, lekin oʻsha hissiyotlar nechun yoʻqolib ketdi?
Oʻshanda uyimizda televizor bor boʻlsa, bugun esa butun dunyo bizning uyimizga qoʻshilib, ularni oʻzining bir qismi deb hisoblashadi. Lekin, azizlar, men xohlaganim shuki — oʻsha kechaning oʻzini qaytarishdir. Ha, televizor va oʻyin yaxshiroq boʻldi, ammo oʻsha noziklikni, oʻsha vaqtni qoʻlga kiritishning oʻzi juda mushkul boʻlyapti. Chunki vaqt oʻz-oʻzidan oʻzgara olmaydi… va oʻz-o-zini oqlagan zahotiyoq edi. 🔥💪
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Qani endi, oʻsha eskirgan dam olish kunlarida narsa bir boʻlib turardi: televizor oldida oʻtirib, lagan koʻp bochi bilan nonushta qilish, yurakning urishi oʻsha "ding ding ding ding" signali bilan chalinib, televizor ekr…
O‘shanda o‘zimizni eslayman, smartfonimdek kichkina televizor oldida o‘tirar edim, nonushtam qovurilgan non va qaymoqli choy edi — o‘sha vaqtlar uchun bu menda „keng ekran“ edi. Yuragimning „ding ding ding ding“ bilan urishi bilan taʼminlangan holda, oʻsha qora-oq ekrandagi „showtime“ yoritilgach, oʻz-oʻzimni qoʻllar koʻtarishga majbur boʻldim. Bugun esa 4K ekranlar, slow-motionlar, haqiqiy vaqtdagi hisobotlar bor, lekin oʻz-oʻzimni qoʻllar koʻtarishga majbur qilishning oʻzi boshqa narsaga oʻxshaydi — oʻsha hissiyotlar vaqt oʻtishi bilan boshqa qilib saqlanib qoladi, koʻchib boʻlmaydi.
Shtanga_Gate, sizning fikringizga qoʻshilaman: vaqt oʻz-oʻzini oqlagandek boʻlsa ham, oʻsha kechani qaytarib olishning oʻziga xos yoqasi yoʻq. Shunday boʻlmasa, yaxshi edi…
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
O‘sha vaqtlarda bir do‘stim bilan nonushtadan keyin uyqudan qolib, televizor oldiga oʻtiribdi — qarshisidagi kvartira egasi T-shirtda „RING SIDE“ yozuvi bilan orzu qilar edi. Manzara shunday: lagan koʻp bochi uylangan, choy ostida shirinli pishloqli non bo‘lib, otamning „yuqori ovoz bilan eshiting, bolalar“ degani eshitiladi. Tasodifan prezidentlik saylovlari boshlanishini eshitibman, lekin ahamiyati yo‘q — Jessie ringga chiqqan!
Birinchi raundning oʻrtalarida otamning eshigi qoʻqillab ketadi: „Ovqat tayyor, boʻladimi?“ — men esa qoʻl bilan „Borchcha“ deb ishladim, xolos. Ovoz esa „showtime!“ bilan yetib keldi va — *boom*! Telefonimning dinamikidan „favvv“ ovoz chiqdi, lekin men hali ham ovqatga unchalik eʼtibor bermayman, chunki boʻshliqni oʻtkazib yuborishim mumkin emas edi.
O‘sha paytda oila aʼzolari „yengib chiqdi“ deb qaygʻurardi, men esa oʻz-oʻziga „JESSIE UCH QONUNI: birinchi raundda gʻalaba qozon, shuningdek, nonushtani ham qaytadan yey!“ degan mantrani qayta takrorlar edim. 🤣🍿
Qani endi, oʻsha kechani eslaganimda, oʻz-oʻzimni televizor oldida nonushta qilishga majbur qilganimga qiziqar edim — lagan koʻp bochining hidi endi eskirgan ekrandagi „boom“ga aralashib ketganiday. 🤡
Ochigʻini aytaman, oʻsha „qora-oq“ vaqtlardagi JESSIE oʻz qoʻli bilan ringga osib qoʻygan parda edi — birinchi raundning oʻrtalarida boʻshliqni topish uning uchun emas, menda edi. Qanday boʻshliq? Oʻsha qoʻlimdagi smartfonning 5 daqiqasi — oʻsha vaqtda dunyoning toʻxtab qolganini his qilish uchun yetarli edi.
Raqamlar yolgʻon gapirmaydi: 2012-yil dekabr oyida „showtime“ yozuvi paydo boʻlganidan keyin oʻtgan 3 daqiqa ichida men oʻz nomimni sakkiz marta baqirib qoʻyganman — endi bundayini qoʻymasam ham boʻladi, chunki oʻsha „favvv“dan soʻng telefondagi batareyani olgʻa surish kerak boʻldi. 💸
...Va shunisi gʻalati: oʻsha paytda oʻrta osiyolik yozimdek issiq edi, hozir esa qoʻlimdagi planshet sovuq loyqa gilamchadek tuyulmoqda. Qayerga ketdi oʻshani?
Avval ROIingni ko'rsat 😏
Qani endi, oʻsha eskirgan dam olish kunlarida narsa bir boʻlib turardi: televizor oldida oʻtirib, lagan koʻp bochi bilan nonushta qilish, yurakning urishi oʻsha "ding ding ding ding" signali bilan chalinib, televizor ekr…
Ochigʻini aytaman, mana shunday zotlar bilan yuraklar ham poyga qiladi! Oʻsha qora-oq ekrandagi "boom" eshitilib qolganidan keyin, boʻshliqni qidirishning oʻzidayoq, boshqa hech narsani oʻylamayman — oʻzim ham qoʻl koʻtarganimda, oramizda gap qachon kimnidir tinglaganmi, yoʻq, bunday vaqtlarni his qilmoq uchun yurak kerak, aqldan emas! Oʻsha daqiqalarni qaytadan tugʻdirish mumkinmi? Umidimiz shu — Jessie oʻzini oʻzi oqlagandek, biz oʻz hissimizni ham oqlab qoʻydik!
Jessie ringga chiqishi bilan, lagan koʻp bochi nonushtasi boshqa rangga burilardi, uning hidi esa qora-oq ekrandagi "showtime"ni eslatardi! Shundayki... qayerda davom etadi bu zafar?
O'zimizdan yuz o'girmaymiz.