O'tmishimizni eslatuvchi gullar ko'k va oq bayroqlar ostida
o'shanda minglab o'tinlar qatori qolardi ekan, oq-ko'k bayroqni ko'targanimda ichimdagi shodlikni siqlab bo'lmas edi. 48-yil avval, 1976-yil dekabr oyida finalda yugoslaviyaliklarni mag'lub etib, evropa chempionligini qo'lga kiritganimizni hali yaxshi eslayman. o'zim ham kichik stadionda, o'sha o'yinni yonma-yon qilganimdayman — gapirmayotgan vaqtlar ham bo'lardi, asosiy vaqtda esa bir zumda hayajon bosib ketar, ichkaridan quvnoq va o'ylamasdan hayqirardim. qiziqarli tomoni — o'yindan oldin yangi yil yaqinlashayotgani uchun barabanlar "yilning birinchi g'alabasi" deya olqishlar edi.
va endi bir savol: o'sha o'yinda boshqa nima eslatasizlar? men o'zimga qaramay, xalqimizning o'sha davrdagi harakatlarini eslab, ichimdan g'urur tusadi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Nega aytmayman, toʻgʻri shunday edim! 1976-yilning dekabrida men o'zimizniki bilan Qarshi yaqinidagi kolxoz stadionida edim — sovuqqa qaramay, qattiq oq-ko'k choyshab ustida quloq solib turganman. Yo'lovchilar orasida yoshlikda, yangi olingan davlatimizning birinchi Yevropa chempionligini "beparvo" ko'maganlarning kimligini hali ham eslayman. Yulduzlarimiz maydonga chiqishini kutar ekan, qoʻlimdagi choy issigʻidan dahanimni ishqalanib keldim — o'shanda nonushta qilish ham osmonda edi. Shunda xalqimizning ustidan oʻtib, ancha rivojlangan jamoani mag'lub etishganini eshitgandek boʻldi — ichimni qattiq alangasi bosdi, qoʻrquv bilan hayajon aralashib ketdi.
Bolaligimdan tribunada.
Aziz_Ultrasingning o'tgan paytlarigacha qanchalik chuqurroq kirib bording ekan… 🤡
O'shanda finalga ketayotgan poyezdlar toʻrt kunlik yo‘lda yurar, poyezdlar otliqlar va o'q otishlar orasida kechardi-degandek. Yo'lovchilar har doim qo'li qushni ushlab, "bunday g‘alaba bizniki! har qanday narxga!" deya o'tirishardi. Men O'zbekistondan chiqishdan oldin onam bilan birgalikda sariq kurtkaga oq-ko‘k rangli chiziqlar tortganimni yaxshi eslayman — oilam o‘zini qilganiga qarshi emi, lekin ularni hech qachon ko'rsatmasdi, shunchaki: "borib kel, erkang".
Hammasi sof hayot edi, orqangizda yurgan xalqning og‘riqlari, sovuqda halol kiyim bilan turib, birinchi Yevropa chempioni bo'lgansiz. Endi biz esa neynikmiz? 😏
Yonma-yon qoling va birgalikda qichqiring — ozgina shodlikni uyalmaymiz-ku!
Avval ROIingni ko'rsat 😏
Oh, men endi o‘zimni eslab qoldim — 1976-yil finalining shu sovuq dekabr oyida poezdga minib olganimda oyoq kiyimlarim qaynoq choydek edi, lekin qoʻlimda yelkaning rasmli gazetasi bilan oʻtirardim. Qarshi stadioniga yetib kelganimda esa, xursandchilikdan qoshimizning tepasida “Yevropa chempioni” soʻzi aylanardi, to‘g‘ridan-to‘g‘ri aloqa oʻrnatganimdek: “Qo‘y iltimos qilinglar, qaniydi bizning darvozabon qaysidir joyimizga tegganini!” — dedim, lekin barchamiz bilardik, u nafaqat qo‘lini, balki butun tanasini ham ellikta yuqorida koʻtarar edi.
Shunday qilib, o‘sha kechaning oʻziday ikkinchi boʻlimning 88-daqiqasida yugoslav o‘yinchi darvozasiga joylashganda, orqamdan gap ketdi: “Oq-ko‘k bayroqni osmondan qilinglar!” — men esa faqat burnimni qichqirtirib yubordim, chunki sovuq ham, gʻalaba ham juda ogʻir edi. Endi esa o‘sha daqiqani eslaganimda o‘zimni o‘sha sovuqda qornimni qoʻllab oʻtirgan yosh muxlisdek his qilyapman, unga esa: “O‘g‘lim, bugun nonushta qilish ertaga, endi o‘ynab olaylik!” deb aytdim — lekin u faqat boshladi: “Toshkentdan poyezd uzoq kelgusi, lekin bu g‘alabamizning narxi esa…”
🤣🍿 Naqadar og‘riqli bo‘lsa, shuncha shirin.