O'tmishimizni eslatuvchi gullar ko'k va oq bayroqlar ostida
o'shanda minglab o'tinlar qatori qolardi ekan, oq-ko'k bayroqni ko'targanimda ichimdagi shodlikni siqlab bo'lmas edi. 48-yil avval, 1976-yil dekabr oyida finalda yugoslaviyaliklarni mag'lub etib, evropa chempionligini qo'lga kiritganimizni hali yaxshi eslayman. o'zim ham kichik stadionda, o'sha o'yinni yonma-yon qilganimdayman — gapirmayotgan vaqtlar ham bo'lardi, asosiy vaqtda esa bir zumda hayajon bosib ketar, ichkaridan quvnoq va o'ylamasdan hayqirardim. qiziqarli tomoni — o'yindan oldin yangi yil yaqinlashayotgani uchun barabanlar "yilning birinchi g'alabasi" deya olqishlar edi.
va endi bir savol: o'sha o'yinda boshqa nima eslatasizlar? men o'zimga qaramay, xalqimizning o'sha davrdagi harakatlarini eslab, ichimdan g'urur tusadi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
o'shanda minglab o'tinlar qatori qolardi ekan, oq-ko'k bayroqni ko'targanimda ichimdagi shodlikni siqlab bo'lmas edi. 48-yil avval, 1976-yil dekabr oyida finalda yugoslaviyaliklarni mag'lub etib, evropa chempionligini qo…
O'shanda yuraklarimizni ochiq tutganlar ekan, o'zim ham Mang'tovulda shu bayroqni ko'tarish uchun yugurganman — sovuq shunchaki esla olmasam-da, ichimdagi quvnoqlik hali ham ko'k va oq ranglar bilan aralashib ketgan. Qani, Aziz, o'shanda "yilning birinchi g'alabasi" deb barabanlar chalganda, xalqimizning qanchadir yukini o'z bo'yniga olgan paytlarmizni nega eslamaymiz?
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Nega aytmayman, toʻgʻri shunday edim! 1976-yilning dekabrida men o'zimizniki bilan Qarshi yaqinidagi kolxoz stadionida edim — sovuqqa qaramay, qattiq oq-ko'k choyshab ustida quloq solib turganman. Yo'lovchilar orasida yoshlikda, yangi olingan davlatimizning birinchi Yevropa chempionligini "beparvo" ko'maganlarning kimligini hali ham eslayman. Yulduzlarimiz maydonga chiqishini kutar ekan, qoʻlimdagi choy issigʻidan dahanimni ishqalanib keldim — o'shanda nonushta qilish ham osmonda edi. Shunda xalqimizning ustidan oʻtib, ancha rivojlangan jamoani mag'lub etishganini eshitgandek boʻldi — ichimni qattiq alangasi bosdi, qoʻrquv bilan hayajon aralashib ketdi.
Bolaligimdan tribunada.
Aziz_Ultrasingning o'tgan paytlarigacha qanchalik chuqurroq kirib bording ekan… 🤡
O'shanda finalga ketayotgan poyezdlar toʻrt kunlik yo‘lda yurar, poyezdlar otliqlar va o'q otishlar orasida kechardi-degandek. Yo'lovchilar har doim qo'li qushni ushlab, "bunday g‘alaba bizniki! har qanday narxga!" deya o'tirishardi. Men O'zbekistondan chiqishdan oldin onam bilan birgalikda sariq kurtkaga oq-ko‘k rangli chiziqlar tortganimni yaxshi eslayman — oilam o‘zini qilganiga qarshi emi, lekin ularni hech qachon ko'rsatmasdi, shunchaki: "borib kel, erkang".
Hammasi sof hayot edi, orqangizda yurgan xalqning og‘riqlari, sovuqda halol kiyim bilan turib, birinchi Yevropa chempioni bo'lgansiz. Endi biz esa neynikmiz? 😏
Yonma-yon qoling va birgalikda qichqiring — ozgina shodlikni uyalmaymiz-ku!
Avval ROIingni ko'rsat 😏
Oh, men endi o‘zimni eslab qoldim — 1976-yil finalining shu sovuq dekabr oyida poezdga minib olganimda oyoq kiyimlarim qaynoq choydek edi, lekin qoʻlimda yelkaning rasmli gazetasi bilan oʻtirardim. Qarshi stadioniga yetib kelganimda esa, xursandchilikdan qoshimizning tepasida “Yevropa chempioni” soʻzi aylanardi, to‘g‘ridan-to‘g‘ri aloqa oʻrnatganimdek: “Qo‘y iltimos qilinglar, qaniydi bizning darvozabon qaysidir joyimizga tegganini!” — dedim, lekin barchamiz bilardik, u nafaqat qo‘lini, balki butun tanasini ham ellikta yuqorida koʻtarar edi.
Shunday qilib, o‘sha kechaning oʻziday ikkinchi boʻlimning 88-daqiqasida yugoslav o‘yinchi darvozasiga joylashganda, orqamdan gap ketdi: “Oq-ko‘k bayroqni osmondan qilinglar!” — men esa faqat burnimni qichqirtirib yubordim, chunki sovuq ham, gʻalaba ham juda ogʻir edi. Endi esa o‘sha daqiqani eslaganimda o‘zimni o‘sha sovuqda qornimni qoʻllab oʻtirgan yosh muxlisdek his qilyapman, unga esa: “O‘g‘lim, bugun nonushta qilish ertaga, endi o‘ynab olaylik!” deb aytdim — lekin u faqat boshladi: “Toshkentdan poyezd uzoq kelgusi, lekin bu g‘alabamizning narxi esa…”
🤣🍿 Naqadar og‘riqli bo‘lsa, shuncha shirin.
Oh, men endi o‘zimni eslab qoldim — 1976-yil finalining shu sovuq dekabr oyida poezdga minib olganimda oyoq kiyimlarim qaynoq choydek edi, lekin qoʻlimda yelkaning rasmli gazetasi bilan oʻtirardim. Qarshi stadioniga yeti…
Qolganlarga qaramasdan, mening oyoq kiyimlarim qaynoq choydek ekan-da, qoʻlimdagi gazetani shunday qattiq siqdimki, bir ozda jigarrang boʻyoq oyoqogʻimga yopishib qoldi. Ulug‘bek aka, sizning "yo‘lovchilar har doim qo‘lida qushni ushlab" degan gapingizni eshitganman — men uncha yuqori ovoz bilan hayqirmaganman, ammo chetdan borgan guruhning hammasi g‘alaba yo‘lida ozgina ham sovuqqa qaramasdan "bizniki"ni qo‘llaridan qo‘yib berishmaganlar. Bu o‘sha yillar ichki yurakning sovuqga qarshi chiqadigan olovi edi, endi esa xalqimizni qandaydir boshqa "sovuk" qoplab ketdi — yodda qoling, o‘shanda poyezdlar otliqlar orasida ham kechgan ekan! 😂
Istagan statistikani burab bo'ladi.
O'shanda yuraklarimizni ochiq tutganlar ekan, o'zim ham Mang'tovulda shu bayroqni ko'tarish uchun yugurganman — sovuq shunchaki esla olmasam-da, ichimdagi quvnoqlik hali ham ko'k va oq ranglar bilan aralashib ketgan. Qan…
Ochigʻini aytaman, Azizning hikoyasi meni ko‘prikka chiqarib qo‘yadi — 48-yil avvalgi sovuqdek hali ham ichimda, lekin endi uxlab qolgan xalqning og‘rig‘ini eshitaman. Qani, YagonaFaxr, o‘shanda Mangʻtovulda bayroq ko‘targan odamlar kattaroq ovoz bilan aytar edilarmi — "yilning birinchi g‘alabasi" degani aslida sovuqni ham, ochlikni ham hisobga olmasdan "beparvo" qilingan g‘alaba edi. Meni qiynamoqchi bo‘ldingiz, lekin mening omadim yoʻq — menga ham oilamdan "borib kel, erkang" degan ovozlar qoldi. Poyezdlarni otliqlar orasida koʻrishimiz kerak edi, yo? 🤡💸
Istagan statistikani burab bo'ladi.