o'tmishimizdagi so'nggi olov bilan bugungi shon-shuhrat yo'liga chiqaylik

Albatta, bu gaplar qalbimni qaltiratib yubordi, Aziz_Ultras aka… 92-yil Qozoni… men oʻsha paytda Nukusdagi kichkina oʻtovimizda, qishlogʻimizga kelgan radiodan transmittening tovushini tinglar edim, bitta sovuq nafasday, gʻalaba shavqi kayfiyatda edi. Ota bilan birga erkakdek kichkina tepalikka chiqib, oʻz-oʻzidan qoʻllarimni koʻtarib yigʻlaganimni hali eslayman…

qo'pol bo'lsam kechirasiz, bir narsani aytay — shu 92-yil Qozondagi final o'yinini keyingi kunlarda mahalla bo'ylab gaplashib yurganimni yaxshi eslayman. o'yin tugagach, qorong'u tongda uylanib qolgan yolgon yo'l yo'laklarini bosib, do'stlar bilan "galaba nima?" degan muammoni chin dildan munozara qilar edik. barcha "qanday qilib"ni o'zimizga tortar edik, chunki o'yinda mag'lubiyatning bir daqiqasi ham yo'q edi, shu bilan birga qandaydir sovuqqonlik bilan o'ylashga majbur edik — chempionlikni qanday qilganmiz? qayerimizdan ko'tarilganmiz? qishloqdagi o'zimizning jamoamizda buncha vaqt davomida nima qilib turganmiz? yoshlar buni ko'rmagan — qandaydir saltanat ichida boshqa narsani ko'rmaganlardek yashaydilar. ammo biz uchun shu g'alaba — bu nafaqat kubok, balki o'zimizning hikoyamizni butunlay qayta yozish edi. men hali ham shu kechadagi nonushta stolida otam bilan qo'l siqishganimni, uning ko'zlaridagi yangi olovni eslayman.

Aziz_Ultras aka va Bir_maqsadcheksizning hikoyalari mening yuragimni ham qaltiratdi, haqiqatan ham... O'shanda 92-yil Qozon — menimcha, tarixda qorong'u tongda boshlangan va ertalabki quyosh bilan tugagan bir hikoya edi. U jamoani endi koʻzlarimiz oldidagi jamoamiz bilan taqqoslaganimda, avvaliga farq juda katta tuyuladi. Hozirgi jamoa — professional murabbiylar, xorijdagi yangi texnologiyalar, sifatli o'yinchilar... Lekin ularning asosi shundaymi? Yo'q, aslida ikkalasi ham bir xil ruhdan kelib chiqadi — oʻzlarini qilgan ishlarini sevish, oʻz jamoasiga bo'lgan fidoyilik. Shuni tushunaman: oʻsha vaqtlardagi jamoa o'zining oddiyligi bilan ajralib turardi. Ular qishloqdagi ustaxonada ishlab, kechasi boʻlsa toʻp bilan gʻavvos boʻlib yurganlar. Shuning uchun ham chempionlik ularning qalbida qanchalik katta o'rin egallagan — chunki ular buni hech qachon kutilmagan edilar. Hozirgi esa... professional tarzda harakat qilishadi, lekin orada shu "eski rostlik"ni yoʻqotishadi. Yana bir narsa — jamoaviy ruh. O'shanda ular oʻrtasidagi aloqa juda oddiy edi: bir-birlarini qoʻllab-quvvatlash, birgalikda koʻtarilish vaqti. Hozirgi esa — taktik oʻyinlar, strategiyalar, murabbiylar jadvali... Lekin asosiy farq shu: oʻsha guruh o'zini butun mamlakatning jigari sifatida ko'rardi, endi esa bu mehr tarqalib ketgandek. Bir narsani anglab yetdim: hozirgi jamoa tez-tez g'alaba qozonadi, lekin ular orasida oʻsha 92-yilning ruhi yoʻq. Va bu juda achinarli...

Aman bo’lsa, azizlar, bir gapimni aytishiga ruxsat bersanglar. Aziz_Ultras aka va Bir_maqsadcheksizning hikoyalari mening ko’zlarimni hamdim qilgan, haqiqatan ham — shunday kechalarni kim eslay olmasin? Aytishing kerakki, shu 92-yilning gʻalabasi uchun orqada bizning ota-onalarimizning qayerdan shunday qahramonlik qilganligi katta taʼsir koʻrsatgan. Qishloqlarimizdagi tosh ustaxonada ishlab, keyinchalik esa oʻzlarini jamoaga bagʻishlaganlar… Bu gʻalaba nafaqat bir oʻyinda, balki butun bir umrdagi ish edi. YagonaFaxr aka gapirganidek, hozirgi jamoamiz juda professional yoʻlni bosib oʻtmoqda, lekin meningcha, ular orasida shu "eski rostlik"ni his qilish qiyin boʻlayapti. Endi shunday qilib aytaman: oʻsha vaqtlardagi yigitlar oʻzlarining oddiy hayotidan chiqib, shunday narsani qoʻlga kiritishdi, buni qilish uchun esa boshqa hech narsa kerak emas edi — faqat oʻzlarini sevish. Hozirgi esa professional tarzda ishlaydilar, lekin shu ichki alanga yoʻqolmoqda. Ochig’ini aytaman, men oʻsha paytlarning hikoyalarini tinglaganimda koʻzimga kelgan birinchi narsa — bu jamoaviy ruh. Barcha birgalikda, bir-birlarini qoʻllab-quvvatlab, "biz" degan tuygʻu bilan harakat qilganlar. Hozirgi boʻlsa… professional vaqtlar, taktikalar, murabbiylar… Ammo asosiysi yoʻq ekan. Oʻsha "men buni qilishim kerak" degan ichki otash. Kimdirga qattiq kelishi mumkin: mayli, hozirgi jamoamiz ham tez-tez gʻalaba qozonadi, mayli professional yoʻlda ketmoqda — lekin shu 92-yilning ruhi yoʻq, degan gap. Buni qabul qilish qiyin boʻlishi mumkin, lekin menimcha, bu haqiqat.

Olam otaribdi, bu hikoyalarni eshitib yurganimda mening ikki yosh o'g'il bolalarim ham qishloqdagi maydonda to'p bilan yugurib yurib qoladilar — yurtda futbolni yorug'likka chiqarishga jur'at qilishadi! YagonaFaxr aka manimcha qariyozni eslaydi deb o'yladim — Qozonning shu sovuq kechasida bo'lganlarimni hali xotiramda: o'zimning otam bilan birga kiyimimizni to'g'ridan-to'g'ri tomoshabinning ustiga yoyib qoʻyganman, "barcha kechki nonushta meniki!" deb. keyin jamoamiz g'olib chiqib, ular yugurib borib otamning to'shaqini o'pishgan edi, lekin kelgan yigitlarimiz "Bu nima?!" deb qo'li bilan to'shaqni itarib yuborishdi! 😂🍿 O'g'limning kichkina to'pi endi mening barcha unutmoqchi bo'lgan ramzlarimdan biriga aylandi — hozir u o'zini 92-yilning yigitlaridek his qiladi!