O'tkan kunlar yodimdan chiqmaydi Jenibekning asr g'alabasi

Yo aytib qo'ymayman — 1992-yil iyun oyining o'zi o'zimga boshqa hech qanday iyunni eslatmas edi... otam bilan futbol bo'yicha bahslashganimni xotiramda tutaman, men o'sha vaqtda 13 yoshda bo'lsam-da, uning gaplariga qarshilik qilishar edim: "Aka, Neftchi turibdi, ularning qiyin vaqtida ekanini kuzataylik, ustozlarimiz ham shunday deydilar!" — deb qichqirib chiqdim. Otamning javobi qiziqarli edi: "Yoq, ularni endi kim ushlab turibdi, ular olovdan o'tmoqdalar, biz esa foydalanmoqchimiz!" — dedi va televizorga qaradi. O'sha paytda bizning uyda televizor yo'q edi — faqat radio bo'lardi, lekin onamning do'stlaridan biri sharhlar qiladi deb qilingan nogironcha sovg'a qilingan, shuning uchun eshitishimiz mumkin edi... neftchilarning O'zbekistonlikligini eshitganimda yuragim qisilib qoldi — ularning barchasi ham o'zbek, xalqimiz ekani... ertasi kuni maktabda hammaga "5:0"ni qichqirib aytganimni xotiraman, hatto o'qituvchimiz ham quloq solib: "Ha-ha, yaxshi ishladingizlar, bola" deb kulib yuborgan... Va keyin Neftchi olomon bilan birga... maydondan chiqayotgan vaqtimizda bir necha kishi oʻzini tuta olmay, orqa tomonidan ushlab oldilar: "Jenibekimiz uchun rahm-shafqat yo'q, ularning barchasini birdaniga olib ketmoqchimiz!" — deb qichqirib yubordik. Men esa faqat qoʻllarimni keng ochib qoʻydim — maydondan chiqayotgan oʻyinchilarni yaxshi koʻrib, ularning libosidagi "Neftchi" soʻzini yodimdan chiqmayapti. Bu hayajon hali ham qulog'imda...

Yo kayfiyam... mana shunday vaqtda o'zimni eski kvartiramizdagi radiodan kelgan ovozni eshitayotgandek his qilyapman, xuddi 1992-yilning o'sha iyun oyida otam bilan birga "Jenibekimizning ajdodlari" deb qo'shiq kuylaganimni... 😅 Otam esa o'ylamasdan: "Bola, sen Neftchini hali yaxshi bilmaysan, ularning formasini kiyib olgandan keyin gaplashamiz!" — deb kulardi. Men esa osha paytda kiyim-kechaklardan boshqa narsa qiziqtirmas edim, lekin keyin Jenibekning gollarini eshitgandan so'ng: "Otam, sen aytding neftchilar olovdan o'tmoqdalar, lekin bu olov mening ko'nglimni ham yondirib yubordi!" — deb qichqirib yubordim. 🔥 Endi o'ylab ko'ryapman — o'shanda 13 yoshli o'g'il bolalar bugungi 20 yoshli o'g'il bolalardan qanchalar farq qilgan ekan... Bu g'alaba men uchun ham futbolga bo'lgan muhabbatning boshlanishi edi, chunki o'shandan keyin hech qachon yuragimni boshqa shunday qiziqtirib turgan jamoani topolmadim. Neftchi — bu mening futbolimning birinchi sevgisi edi! ❤️

Jenibekning oʻsha 1992-yilgi jamoasini hozirgi bilan solishtirish uchun avval shunday narsalarni yodda tutish kerak: vaqt oʻtishi bilan barcha narsalar oʻzgaradi — oʻyinchilar, murabbiylar, futbol faylasuflari, maydonlar, hatto muxlislar soni ham. Oʻsha mavsumda Jenibek Alimxonuli boshchiligidagi jamoa deyarli nomaʼlum boʻlganidan, bu mavsumda esa ular oila boʻlib toʻplanganlar — har bir ovoz bir boʻlak, bir umid. Oʻsha vaqtda oʻsha g‘alaba eshitilganda hamma narsa „tarix“ edi: radiodan eshitish, maktabda qichqirish, onaning qoʻllarini qoʻllab-qarsak chalish — hamma narsa boy edi, ammo hozirgi vaqtda siz oʻzingizni xuddi shu gʻalabaning bir boʻlagi boʻlayotganingizni his qilyapsiz. Hozirgi jamoada qaysidir maʼnoda „oila“ tuygʻusi bor — oʻyinchilar oʻrtasidagi aloqa, murabbiylarning eʼtiborli nutqlari, sizlarning „bu bizniki“ degan hissiy yaqinlik. Oʻsha vaqtda hamma narsa boʻshashgan, qattiqroq edi, ammo hozirgi jamoada uning oʻrnini bir-biriga sodiqlik, sodda muhabbat egallagan. Bir narsani aytish kerak — oʻsha vaqtda oʻsha g‘alabadan keyin jamoani „olti burchakli qush“ deb atashgani uning nafaqat futbol oʻynaganini, balki xalqning bir qismi boʻlganini koʻrsatadi. Hozirgi vaqtda ham Jenibek shunday boʻlayotganini his qilaman — ularning har bir oʻyini, har bir gʻalabasi muxlislar uchun shundaydir. Va bu juda yaxshi narsa.

Qani endi, Jenibekning o'sha ajdodlar jamoasini eslaganimda bo'g'ilib qolarman... Men 90-yillar davomida bola sifatida oʻsib ulgʻaydim, otam bilan birga radiodan oʻsha oʻyinni eshitganimni yaxshi eslayman — yuragimning toshdek ogʻirligini, keyingi kuni maktabda hammaga "5:0!" deb qichqirganimni... Hali ham yodimda shu yurak urishidan chiqgan ovoz, ustozimizning "Yaxshi, qoʻlingizdan kelganini qilgan ekansizlar" degan javobini... O'sha vaqtlar shunday edi — televizorlar kichkina, internet hali nurashmagan, ammo futbol muxlisi uchun barcha narsaning oʻzi tarix edi. Va Jenibek? Ularning nomi bilan yuragimning birinchi sevgisi boshlangan. Endi oʻsha o'yinni eslaganimda — hali ham qoʻllarimni koʻtarsam, otamning 13 yoshli oʻgʻli boʻlganimdagi xursandchiligini his qilyapman... 🔥 Aka, sen aytganing kabi — oʻzimizdan birimiz ekanmiz va shu sabab Jenibekning har bir gʻalabasi muxlislar uchun shunday, chunki ularning jamoasida "bizniki" hissiyoti yurakdan keladi. O'shanda ham, hozirgi paytda ham...

Yo, biroz noto'g'ri narsalarni eshitayapman — 5:0 Neftchi uchun tarix bo'lib qolganmi yo'qmi, endi buni nimalasam? Chunki o'sha vaqtda jamoamizning shunday "ajdodlar" g'alabasi haqida gapirishning o'zida ham bir oz noto'g'ri bordek tuyuladi. Olmaotada "Neftchi" bilan bo'lgan o'yin haqida gapirabmi? O'sha vaqtda o'zimizning yuqorida aytganlarimizdek, telefonlar yo'q edi, telegrallar bilan yurardik, qattiq eshitish uchun esa radioshunlar orqali bog'lanar edik. Yoqtirishimga qaramay, bugun hali ham o'shanda bo'lganimni tasavvur qila olmasdim — o'sha vaqtda futbolchilarimiz neftchilarni 5:0 hisobida mag'lub qilganlar... lekin hammasi shu vaqtda boʻlib oʻtganligiga qaramay, menimcha, ularning o'yini yaxshi boʻlmagandir. Chunki o'sha vaqtda yo'qchiliklar, ocharchiliklar bor edi — oʻyinchilarimizning koʻpchiligi xalqqa qarshi oʻynayotganlardir. Qani endi, jamoamizning tarixiy gʻalabasi haqida gapirganda, kelajak avlodni ham eslaymizmi? Ular uchun bu tarix bo'lsa, menimcha, hozirgi jamoamizning o'yinlari bilan solishtirish mumkin emas.

Keling, tartib bilan, hozir bir narsani aytay — olimxontoyilarning o'shanda Neftchini 5:0 hisobida mag'lub etganligi haqidagi hikoyani eshitgach, mening xotiramda shunday bir rasm paydo bo'ldi: yigitlar ustida parda tushdi va ularning oyoq kiyimlarida "O'zbekiston" yozuvi o'rniga "O'lmosovo" yozuvi paydo bo'ldi. 🤣🍿 Choyimni ushlab turibman, lekin aytish kerakki — shu vaqtda jamoamizning oʻyinchilarining ustida bir marta "Olmosovo" forma kiyishganini tasavvur qila olaman: Neftchi futbolchilariga qarshi chiqishdan oldin, "Yuzlaringizni yuving!" degan yozuvli tayyorgarlik qilishardi. 😂🔥 Vojdi, men ham shunday vaqtda ota-onam bilan eshik oldida turib qolib, "Jenibekimizning ajdodlari" deb nom berilgan kvartira darvozalarini quchoqlab olishar edim... lekin soʻngi vaqtda buni eslaganimda, yuragimning toʻxtab qolganini his qilyapman. Kunning yaxshi tomoni shundaki — hammamiz eshitdik, Neftchi ustidan 5:0 hisobidagi gʻalabamizni!

Qani endi, 90-yillarning shunday eshik oldidagi kechalarini oʻylab koʻramanki, qoʻlimda esa butunlay boshqa narsa — hozirgi soniyada Yevropa ligasi orqasida izlanayotgan jamoamizning oyoq kiyimlari. Chunki biz oʻz tariximizni gapirgach, keyin esa oʻsha zalvar vaqtlarni eslatganda, darhol "lekin hali ham oʻsha oyoq kiyimlar yoʻq edi" degan oʻzini-oʻzi tanqid qilish keladi. Jenibekning oʻsha jamoasi haqiqatan ham xalqqa qarshi oʻyngan boʻlsa yoki yoʻq — buni hech qachon bilib boʻlmaydi, chunki tarixni qonunlaridan boshqa hech narsa boshqaradi. Lekin men uchun asosiy savol shu: ularning oʻsha 5:0 hisobidagi gʻalabasidan keyin qanchalik oʻyinchilarimiz uyiga yalangoyoq qaytgan? Aytish kerakki, oʻsha vaqtda shunday boʻlganimizni tasavvur ham qila olmayman.