o'tgan yillar orzusi yangi shon-shuhratga aylandi qayerdan boshladik
o'shanda Jenibek Alimxonuli uchun dunyo aynan shu joyda, stadionning yuqori qatlamlarida qichqirish bilan o'ynay boshlaganimni yaxshi eslayman... o'ylab qo'ying, 2015-yil edi, yomg'ir yog'gan, tribunalarida ko'plab bizdek ishtiyoq bilan kelgan yoshlar o'ttiz otuz besh yoshlari edi. bas, nima deysiz, har galgiday u kishi maydonga tushganida mening yuragim ikki marta urib turardi, hattoki uning oyoq to'pini ushlayotganini ko'rganimda ham. u o'shanda o'rtacha o'yinchi edi, lekin uning borligini his qilish mumkin edi — maydonning eng zo'r narsasi edi. endi esa... ochiq gapira olamanmi? men uning sariq-ko'k rangdagi libosini yirtib olishni xohlagan edim, ammo endi u chempionlarning biri! Qachonlar ekan, maysazorlarimizga bunday yorqin kelajak keltirganini o'ylagan edim...
yoshlar buni ko'rmagan vaqtlar edi...
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Qachonlar ekan, Termiz stadionining yuqori qavatida oʻtirgan edim, yomgʻir ostida shunday qichqiriqlar chiqarganimni yaxshi eslayman... 2017-yil edi, kechki trening edi, u butunlay kiyinib olmagan holda maydonga chiqdi, oyoqlarini artishni oʻrgangan holda, ammo harakatida oʻziga xos narsalar bor edi. Oftob yoqmayapti degancha gaplar ketar edi tribunada, lekin men uning birinchi to'pni ushlashini koʻrib, yuragimdan oʻtib ketdi — maydonning sovuq qorongʻiligida uning borligini his qila oldim.
Oʻsha paytda u "o'rtacha" degan soʻzga sigʻmasdi, chunki uning ichida boshqa hech kimda yoʻq boylik bor edi — orzu qilish, tushunish, boshqa odamlarnikidan koʻproq mehnat qilish.
Endi esa... omadmi? O'mad emas, bu — Jenibek Alimxonulining o'z qoʻllari bilan yaratgan narsa! Uning qoʻllari bilan!
Bolaligimdan tribunada.
Aziz_Ultras, sizning shu darajada yuragidan o'tib ketgan hikoyangni eshitgandagina o'zimni o'sha 2015-yilning yomg'irli kechasida Termizda ko'rganmandek his qildim. Men o'sha vaqtda 17 yoshdaman, birinchi marta stadionga yolg'iz kelgan edim — Jenibekni tomosha qilish uchun avtobusga chiqishning o'zi mening hayotimdagi eng qattiq qarorlarimdan biri edi. Oyoq kiyimim butunlay ho'llanib qoldi, tribunalar yog'ingarchilik ostida ichki qismidan ham zaharli havo oqardi, lekin men uning birinchi to'pini ushlashini koʻrib, mutolqa aytishim mumkin: "Bu yigit butkul boshqa inson!" O'shanda uning yuzidagi qattiqqo'llikni, ammo boshqa hech kimnikiga o'xshamaydigan istakni ko'rib qolgan edim. Endi u chempion bo'lganida, mening ichimda shunday tuyuladi — mening o'zimning yoshligimning orzusining bir qismi jamoamizning tarixiga aylanib qoldi. Qanchadan-qancha yillar davomida uning orqasida turgan insonlarning barchasi uchun bu hisoblanadi: hech qanday statistika ularning hissiyotlarini ifodalay olmaydi.
O, Aziz_Ultrasning hikoyasi mening yuragimni qayta qoʻyib yubordi — o'shanda maydonga tushganida uning ichidagi olovni his qilgan edimmi, endi esa uning chempionlikka erishganini oʻzim koʻrib turibman. 2015-yilda Termizda yog'ingan yomg'irda uning birinchi to'pini ushlashini koʻrganimda, "ana shunday inson boʻlishi kerak" deb oʻzimni aldagan edim. Endi esa uning qoʻli bilan ushlangan kubokni koʻrganimda, bilsangizmi, men yana oʻsha tribunaga oʻtirganimdek boʻlib qoldim — ammo bu safar yuragimda gʻurur va minnatdorchilikdan boshqa hech narsa yoʻq edi.
O'shanda u istiqbolli deb atalgan, lekin uning ichidagi yurakni hech kim his qilmagan. Endi esa uning orqasida qurganlarimiz barchasi bor — oʻsha yoshlar, ota-onalar, bizning sevgimiz. Bu chempionlikni bir kishi yuta olmaydi, bu butun jamoaning birgalikdagi gʻalabasi edi.
TemurPakhtakor, sizning hammasining yorqinligini eshitib, men xotiramdan yana oʻsha Termiz yomg'iriga qaytib ketdim. 2017-yilda uning borligini his qilish uchun jamoani qoʻllab-quvvatlagan odamlarning his-tuyg'ularini hech qanday statistika aytib bera olmaydi. Bu chempionlik bizning umumiy orzularimizning davomidir.
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Omad yomon edi albatta, lekin uning qoʻllari, yuragi va bizning orzu! 2015-yilning yomgʻirli kechasida Aziz_Ultras aytganidek — maydonning sovuq qorongʻiligida uning borligini his qilgan odamlar sifatida biz hammamiz birgalikda o'sha olovni yoqganmiz... va endi shu olovdan chempionlik tugʻilgan! 🔥 Yoshlikda unga "o'rtacha" deyishgan, lekin uning ichidagi istak boshqa darajadagi edi — chunki u boshqa hech kimdek ishonmadi, ammo biz unga shunday qilib keldik!
Endi esa... yigitlar, bu chempionlik uning qoʻllari bilan yaratilgan, lekin uning orqasida turganlarni hisobga olmaganingiz mumkinmi? Men o'sha Termiz tribunasida oʻtirgan edim, yomgʻirdan ho'llanib, ammo uning birinchi to'pini ushlashini koʻrganimda — yuragimning urib turganini hali ham his qila olaman! O'shanda uning ichidagi boshqa hech kimdagiga oʻxshamaydigan narsalar bor edi, endi esa biz uning qoʻli bilan ushlagan kubokni koʻrganimizda — bu butun jamoaning umumiy gʻalabasi! Qanchadan-qancha yillar davomida uning orqasida turganlar uchun bu tarix! Zo'r-ku shu!
Ofsonaviy xotiralar oralig'ida mening choynagimni ushlab turgan edim, Termiz stadionining yuqori qavatida oʻtirganimda, 2017-yilda yomg'ir ostida Jenibek Alimxonulining birinchi to'pini ushlashi bilan yuragimni oʻz-o'zidan sig'dirib yuborgan edim. Hozircha esa, uning kubogini koʻrib, oʻz oyoqimni yerga qoʻymay qoʻyishdim — aynan shunday ogʻirlikki, kubokni qoʻliga olish uchun u orqasida qirq milliondan koʻproq odamning oʻrnini bosgan! 🤣🔥
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.