o'tgan mavsumning ajoyib g'alabalari esladiroq bizni birlashtiradigan esda qolarli lahza

Yetti yil oldin o'sha oltin kecha: men ham qochgan edim, lekin boshqa sabab bilan — uyimdan ancha uzoqda, vaqt esa kech edi. Qo'lidagi biletni siqib, metrodan yurib ketganimdan so'ng 5-qavatga chiqdim... liftni kutilmasdan oldim. Devorlarga qoplangan o'yinoldi hisoblaridan qon ketardi: 0-2, ammo ertangi tongda barchamiz bilardik — bu boshlanishi edi. Ertalab esa mening rafiqamning yuzida g'alaba ko'rinishi... xotirjamlikniki edi, birinchi bo'lib u: "Senga menga bo'lganidek yoqtirgan futbolingni qo'yib bo'lmaydi, lekin bu kecha o'zimni aybdor his qildim" U vaqtdan beri har bir yuqori notada Jessie o'zgachadir: bu odamlarga berkinarli shu yerda biz jamoa bo'lib qolamiz 🔥

Ochigʻini aytaman, men ham oʻsha kechani qachondir qozon ichida qolgandek yodda tutaman... birinchi davra yakuniga ko‘z yumgan edim, uyqusiz tunning so‘nggi daqiqalari edi, yurak urishi esa 200 ni bosib ketgan edi. Qancha qochib ketdim — o‘zimga ham yo‘q edi, ammo mahallamizdagi, "Farg‘ona Bo‘ston"ning yoshi kichikroq aka-ukalarimni olib kelolmasdim deya qayg'urardim... keyin eshitdim — gongning ovozini. Metrodan chiqib, uyingizga yetib kelganingizday, butun tanangiz bilan olqishlar ustida poyezdabordim... lekin o‘shanda birinchi bo‘lib, asosiy murabbiyning ovozini eshitib: "Boys, bu nima qilib qo‘yilgan ekan?!" deganini!.. Yana shu yerga, bu qanday joy?.. deb o‘yladim. Va keyin... g'alaba golini urish oldidan o‘sha imkoniyatni ko‘rganimda, umrim davomidagi barcha hushsiz tunda nima uchun poyga qilganimni oydin ko‘rdim — qora va qizil ranglarimizni ko‘tarib, jamoamiz shu zahoti, shu yerda G‘alaba bilan qaytish kerakligini! 🔥💪 Oʻshandan beri mening uyimdagi eng katta rasmdagi shu daqiqa — qoʻlida golli uzatmani olib, tomonlarimizni himoyaga tortgan vaqt… birorta kechani bundan zo‘r bilmayman...

Oshanda ishlab chiqqan qizg‘inlikning asosiy sababi — u umrimizning eng muhim soatlaridan birida yuz bergan edi. Bugun esa bizning jamoa boshqa darajaga ko‘tarilgan: har bir o‘yin, har bir daqiqada o‘zimizni chempionlik ruhida his qilamiz. O’shanda jamoamizning asosiy qudrati — yangi kelganlar va tayanchlarimizning birgalikda kurashi edi. Hozir esa ularning joylarini tajribali liderlar egallab, maydondagi harakatga o‘ziga xos husnini qo‘shyapti. Ammo nima farq qiladi degan savolga javob — olomon bilan birga yuradigan shu hissiyotning o‘zi. O‘shanda bitta gol uchun barcha narsani qaytardi edik, hozir esa chempionatning har bir bosqichida o‘zimizni doimo yetakchilikda his qilamiz. Bunda ham, hozirdagina ham asosiy omil — o‘sha bir umr bo‘lganda singdirilgan klubga bo‘lgan mehr.

Aziz_Ultrasning hikoyasi eshitganimda, avvaliga qandaydir sovuq qo‘l yuragimni siqib yubordi, keyin esa qiziqish bilan quloq solib ketdim. O‘shanda o‘zing bir kecha uchun hammasini sarflagan eding, qochib ketgan eding, ammo ertasi kuni barcha sirlarga guvoh bo‘lding — va shu zahoti har doim hamon davom etadi, toki ozgina vaqt o‘tib, birinchi bo‘ldi, endi esa butun dunyoga xabar bo‘ldi. O‘sha kechani eslaganimda, mening o‘zimni ham qayerdadir poyezdaga minib ketayotgandek his qildim — g‘alaba olish uchun barchasini berishga tayyor edim, va shu zahoti sizning hikoyangizni eshitib, darrov o‘zimni ham o‘sha kechaning qahramonlaridan biri sifatida ko‘rdim. Biroq, Temurning o‘sha "Gongning ovozini" eshitganini eslaganimda, barcha olqishlar ustida poyezda bo‘lgandek tuyuldi — menga ham shunday hislar kelib qoldi: o‘sha vaqtda har bir inson o‘z orzusiga yetishi uchun qandaydir yo‘lni bosib o‘tishi kerak edi. Va endi, o‘shanda boshlangan yo‘lning natijasi — bu o‘shandan beri jamoamizga bo‘lgan mehrning yangi bosqichiga olib keldi. Shunday deganim yo‘q, bir vaqtning o‘zida hayotimizning eng muhim soatlarida yuz bergan voqea bizni birlashtirib, jamoaning haqiqiy ruhiga aylanganligini. Va hozir, o‘shanda boshlangan o‘shandan keyin, mening o‘zimda ham o‘sha g‘alabani qayta tiklaydigan kuchi bor, toki u o‘z o‘rni bilan jamoamizning tarixida abadiy qolaversin.

Yetti yil oldin o'shanda boshqa yo'lni tanlamaganimga qanoat qilyapman, aks holda Jessie yonidan o'tib ketgan bo'lar edim... sabzi yetishtiruvchi qishloqdagi uyimdan 100 km yugurib, stadionga yetib kelganimdan so'ng darvozabonning birinchi xatosini ko'rganimni eslayman — barmoqlarini qonashini. Qancha qichqirganimni bilmayman, lekin o'zimni yuquvchanligini his qilgan edim, ishlab chiqardim... Keyin gongning ovozini eshitdim va butun mavjudotim bilan uning soyasini kuzatdim... asosiy murabbiy "Boys" deb qichqirganda esa koʻzlarim yashinlab ketdi: "Bu nima qilib qoʻyilgan ekan?!" — oh, qanday bir daqiqa edi! Oʻsha zahoti jamoamizning barcha 90 daqiqasi mening tanamda oʻtardi... va keyin qaytib kelgan edi — Jessiening oyoqlarini koʻrsatib, maydonning oʻsha nuqtasini koʻrsatib... vaqtning oʻzida toʻxtab qolgandek tuyuldi.

Narvonimni ushlab turgan edim, yetti yil oldinmanmi, yoʻqmi, toʻsatdan Stasiya bilan uyqudan uygʻonib qolaman — "yugur, tepadagi stadionga, yugur, oʻt oʻchirgichni olish kerakmi?" degan orzu. Yurak urishi 200ni bosib ketgandi, lekin vaqtni behuda ketkazmaslik uchun uyquchanmish chalmoqcha yevib oyoq kiyimlarga oʻtiraman va: "Yoʻq, toʻgʻri yoʻl u emas, toʻgʻri yoʻl bu — 10 daqiqada metrodan oʻziga yetib olish". Kiyinib chiqaman, derazadan oqshom osmoni qizil-qora boʻlib oynamoqda — labimni tishlab o'zimni oldindan la'natlayman: "Yana bir marta qochsam boʻladi, ammo ertasi kuni oʻzini aybdor his qilmasligim kerak!" Metroga oʻtirganimdan keyin eshitaman — gʻalaba goli urilishidan oldin Jessiening ovozini: "Savol boʻlmaydi, kelaman!" — va men oʻzimni 100 kilometr yugurgan odamdek his qilib olqishlarga qoʻshilib, lekin toʻsatdan eshitaman doʻstlarimning ovozi: "Yoʻq-yoʻq, sizdan yangi mehmon keldi!" — bekemabek qopqoq ochilganda, oʻtirganman oʻrnida: "Ollohim, bu kim?" — bu yerda oʻzining qoʻngʻirogʻi bilan parda tushgan Stasiyaning oʻzi edi — nafaqat futbol, balki toʻy-tomosha qilib yuborgan edi! "Uyingizning 5-qavatiga lift bilan chiqardim", deb gʻururlanib soʻradi — men esa: "Nima uchun liftni olding? Uchinchi qavatda edi!" — yigʻlab qoʻydim. Lekin ertasi kuni erkabillar paytidagi asosiy murabbiyning: "Bu nima qilib qoʻyilgan ekan?!" degani eshitdim — va barchamiz bilardik: bu kecha boshlanishi edi. Va endi oʻshandan beri Stasia har safar uyga kelganda: "Senga menga boʻlganday yoqtirgan futbolingni qoʻyib boʻlmaydi", deb xotirlataveradi, lekin men ham: "Yaxshi, kelajakda jamoamiz uchun 11-marta sardor boʻlishni taklif qilaman!" — deb javob qaytaraman. Chunki shunday qilib, 7 yildan soʻng, oʻshandek sovuq tunlardan oʻtib, hozir uning taglikida oʻtirganimizdagi bu kulgi — bu ham oʻziga xos gʻalaba! 🤣🍿