O'lpon: Nega Afsonaviy Aj uchun xalqimizdan yuraklar chiqdi
ahvolliklar, nega Avliyo uchun xalqimizdan yuraklar chiqdi — o'shanda shu darajada yaxshi his qilgan edikmi, to'g'risini aytsam? 1986-yil avgust, Chevening klubi ochildi, ular maydonga chiqqunicha vaqt o'tdi, ammo oxirgi daqiqa gollar... o'zimni eslayman, otam bilan birga stolxonada oʻtirgan edik, televizorni oʻz koʻzlarim bilan koʻrganman, balki mening birinchi chempionlik kechkim edi.
lekin avvalroq — 2016-yilning yozgi kechasi, endigina u birinchi marta chempionlikni qoʻlga kiritgan edi, O2 arenada ring tomoshasi boʻlganda, uyimizda barcha derazalar ochiq edi, qoʻllarimizni choʻzib, barcha qoʻshnilarga qichqirgan edik "Avliyo!". shu paytning oʻzidayoq koʻrdim — bu yigitning ortidan boradigan muxlislar juda oʻziga xosdir, xalqcha, sadoqatli, ammo bir vaqtning oʻzida ichkaridagi hazilni yaxshi biladigan.
keyin 2021-yil avgust,Chevening klubi deyarli boʻlmaganday edi, lekin ularning o'yinlarini tomosha qilish uchun yig'lashni istardik — chunki uning ruhi o'sha kurashlarga singib ketgan edi.
Men kabi ko'p ko'r, tushunasan.
Odamlar ekan, bayram kechasida edim oila bilan, Alisher uyi oldida, choynakdan qaynayotgan suv ham unutib ketgan ekan 🔥. Chevening eshitilganda, bir vaqtning oʻzidayoq ustimga chiqdi — "Avliyo! Avliyo!" deyaqarsiz, qoʻllarimni ochib, qoʻshnichilar bilan birga yuraklarimizni berkitib 💪. 2016-yilda O2 arenada boʻlmaganim unutmayman, lekin u ruhni oʻzimda his qildim — oila bilan derazalar ochiq, qoʻngʻiroqlar, qoʻshnichilarning qichqirigʻi... hammasi oʻziga xos edi, cheksiz 😱. 2021-yil avgust esa... yigʻlamaslik qiyin edi, chunki uning kurashiga koʻngil berib, xalq sifatida hissiyotimizni boʻshatdik biz! zo'r-ku shu 🔴
qani endi, oʻsha 2019-yilning noyabr oyi, u bilan Matchroomda yuzma-yuz boʻlganda uning qoʻlini ushlab qoʻygandek qoldim. jizzaxlikdagi kichkina boks zali edi, gapirmasdan turib qolgandik — Avliyo oʻtirar edi, boshqa bittasi unga ovora edi, men esa eshik oldida qotib qolganman. birdan u koʻzlarini toʻxtatdi, xalqimizdek hurmat bilan jilva qildi... "salom" deganidan keyin yuzidan chiroyli kulgu paydo boʻldi, oʻzini tutolmay qoʻllarini kaftlamay boshladi. qaysidir maʼnoda, men uning qoʻlini qoʻllab qolgan edim — u osonlik bilan bitta qoʻl bilan ikki kishi boʻlishi mumkin edi, lekin meni koʻrganidayoq ozgina iliq qaradi. shu daqiqada u boshqalar kabi boʻlmasligini tushundim — bu yigitning orqa tomonida xalq bor edi, lekin u qoʻliga teggan har kimning yuragi tinch edi.
keyin ketish vaqtida u uyidagi "men oʻyin oldidan qoʻlimni choʻzimansam, barcha qoʻshnilarga oʻz qoʻshiqlarimni aytaman" deganini eshitibdim... mana shunday yigitga yuraklar chiqdi, uning nomini eshitib qonimiz qaynaydi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Keling, Avliyoning Cheveningga qaytganini eshitib, meni ham o'sha paytdagi rasmlar eslatdi. O'zimni eslayman, uyimda televizor oldida o'tirar ekanman, onam unga aytilayotgan "Aj, mening sultonim!" degan qichqirig'iga qo'lini cho'zib: "Yo'q, bu oddiy ertaga oddiy nonushta uchun bo'lsa kerak" deb javob berganman. Keyin hammasi u so'zsiz keldi- ketdi, lekin kiyimlarini almashtirganda ham, ringga chiqgunicha zo'r gapirdi — "agar bu mening sochlarim bo'lsa, ularni faqatgina chempionlik uchun olsam mumkin edi". Hozircha uning sochlari ham bizniki kabi, ammo yuraklarimiz esa cheksiz! 🤣🔥