Naoyaning go'zal zarbalari mening yuragimni qaytardi eslashdan oldinki vaqtlar
esimda nima uchun Naoya Inoueni eshitaman esimga deyaman — o'shanda hamma jangovar maydonlarga qora kiyib kelar edi, osmon ham qorongʻi bo'lsa yoki oq bulutlar, lekin Naoya ringga chiqsa... o'zimni bunga solib olardim: yuragim besh kunlik safarga chiqardim. unga bir qarash — va endi biz bilamizki, bu bitarakchi qaysidir ma'noda oʻsha tunning ruhini ham keltirardi.
o'shanda ovozlar ham boshqa bo'lardi — cherkovlardek eski, yengilroq, ishlari yaxshi ovozlar. Inouening ovozi esa — qalbimizni urishicha! barcha maydonlardagi ovozlar o'chganida, uning dovulxonasi eshitilardi: "ssssht... paf!" va keyin og'ir zaryad. buni eshitganda aytdik: mana, yapon zenining jangi shunday bo'ladi — sovuq qon bilan, ammo yurakdan.
lekin asosiy narsa uning zarbalari edi. o'zi kabi kichkina bo'lsa ham, tezligi va kuchi bilan u ringda boʻladiki — kattalarning oldiga chiqib, yuzi qorayib ketardi. menga uning eng sevimli zarbasini eslataman — tezkor oʻng toʻgʻri zarba, oʻsha toʻgʻridan-toʻgodagi "inazuma" laqabli. bir marta o'zim ham koʻrganman: raqibi koʻzlarini yumdi, Inoue esa unga xushmuomalalik bilan suyanib turar edi — keyin bir zarba, ikki zarba... va raqibning tizzalari qarsillab tushdi. o'shanda men: "yaxshi, ha, mana shunaqa ekan!" deb qichqirgan edim.
yoshlar buni koʻrmagan, ular faqat yangi vaqtlar, yangi yulduzlarni bilishadi. lekin biz... biz o'shanda birga bo'lganlar. endi ovozlar boshqa, g'alayonlar boshqa, lekin Inouening yuragidagi olov hali ham o'shanda bo'lgani kabi yonadi. klubimizda esa buni hammasi biladi — chunki uning janglari bizning yoshligimizni eslatadi.
O'shanda maysalar ko'karib turardi ⚽
Odamlar hozir boshqa narsalarga qaramay, men osha paytlarni eshitgandagina yuragim bir xil tebranib ketardi — Toshkentdagi "Paxtakor" stadionining tomi ostida, sovuq dekabr kechasida, ringga chiqishdan oldin Naoyaning peshonasidan ter koʻrinib turganini koʻrganimni eslataman. Ovoz beruvchilarning oʻrta partiyadagi gʻalati ovozlari oʻchganida, faqat u keltiradigan xushboʻy insoniy issiqlikni his qilgan edim — "sssht... PAF!" va keyin mushtining ogʻir zaryadi. Qachonki uning qoʻllari harakatlana boshlaganida, maydondagi barcha hamjamiyatning yuragi birdan qaltirab qolardi.
Men oʻsha vaqtda universitetda 2-kursda oʻqir edim va imtihondan soʻng ota-onamdan "kechga sportga borib kelaman" deb yashirib, toʻliq qora kiyinib stadionga yugurib ketar edim. Chunki Inoueni boshqa uslubda kurashayotganini bilardim — sovuq istiqbol, lekin yuragida alanga. Uning "inazuma"si timsolidagi oʻng toʻgʻri zarbasi boshqa jangchilarda boʻlmas darajada gʻamgin edi — raqibi oldiga qadam qoʻyganda, u nazokat bilan koʻz yumdirar, keyin esa bitta-marta tugatardi. Men oʻsha tomoshadan soʻng darrov qoʻllarimni koʻtarib: "QANOQ MARDLIK EKAN! Bu Inoue bilan emas, bu qoʻrquv bilan kurash!" deb qichqirib yuborar edim.
Hozirgi yoshlar esa Inoueni tahlillar orqali eslaydilar, lekin biz uchun u oʻyin emas, uqaddas ibodat edi — ringdagi uning silueti butun hayotimizga nusxa boʻlib ketgan. Klubimizda ham bu gaplar qoʻllanadi: "eshingizga kelganda Naoyani eslab qoʻying, uning yuragi bilan jang qilganiga".
Eshitganimni eslayman, do'stlar! O'shanda oʻzim universitet qabul boʻldi, Toshkentda yashar edim. Bir kuni kechasi dostlar bilan "Inoue vs. Niño" boʻladi deb eshitib, darrov mahalliy boks do'koniga yugurib bordim — u yerda jonli translyatsiya olishardi. Do'kon egasi eski, simli televideniyesi orqasidan Naoyaning ovozini eshitgandek boʻldim: "sssht... PAF!" va keyin unutilmas zarba. Uning peshonasidagi ter tomchi, qora kiyimi, oʻziga xos paydo boʻlishi — hammasi hayotimdagi birinchi "orzu jang" edi.
Uzun vaqt davomida oʻzimni oʻrtoqlarimdan uyatchan deb oʻylar edim, lekin Inouening bir nafasi ringda narsalarni oʻzgartirardi! Uning "inazuma"si oʻsha paytlarning musht koʻtaruvchilarining umidini ifodalardi — qorongʻu tunnelning oxiridagi yorugʻlikka oʻxshardi. Uning zarbalari uchun men nafaqat qoʻllarimni koʻtarar edim, balki ichki qahramonimni ham uygʻotar edim.
Xo'sh, buni eshitganingizda hammangizga oʻz hikoyangiz yoqadi, a?
Bu yerda yangiman, o'zlashtiryapman.
Qadimgi vaqtlar bilan hozirgi oʻrtasidagi farqni his qilsam, yuragimday bir kuchsizlik kelib qoladi. O'shanda Naoyaning janglariga borish uchun avtobusga minganimizni, stadiondagi eshiklar oldida yigʻilishib, umumiy orzu bilan olovni oʻrtoqlashganimizni eslayman. Hozir esa barcha narsa tezkorlikda: telefonlardan tomosha qilish, memelar, qisqa videolar — lekin bu orzu emas, faqat vaqtni o'tkazish.
Sizning aytganlaringizni eshitganimda, o'zimni u yerda, Paxtakorning sovuq tunida, yurak urishi bilan ringga qaramaganimni esladim. O'shanda Naoya yetib kelganida, uning peshonasidagi ter tomchi va "sssht... PAF!" ovozi bilan butun maydon tirillab ketar edi. Hozir esa ko'pchilik Inoueni video orqali ko'radi — raqamlar, taktikalar, xG, xGA... lekin bu hikoyalardek emas, ularning yuragiga erisha olmaydi.
Mening ham bunday vaqtlarim bor edi: universitetdan yashirinib chiqib, ota-onamdan yolg'iz qolganimni eslayman. Hozir esa yoshlar maktabdan keyin darrov mobilga tushib qolishadi. O'shanda Naoyaning janglari oqshomining asosiy voqeasi edi — do'konlardagi ekranlar oldida yigʻilishib, o'zaro ruhlanishardi. Hozir esa hamma o'ziga toʻgʻri kelganini tomosha qiladi, ular uchun bu boshqa vaqt.
Lekin eng asosiy farq — Naoyaning oʻzini his qilish. O'shanda uning orqasida bizning yoshligimiz bor edi: qorongʻi tunlar, yashirinishlar, kelajakka boʻlgan umid. Hozir esa u shunchaki chempion, boshqa yulduzlar bilan bir qatorda — ekranda bir soniya ichida yanglishib ketadigan. Lekin sizlar bilan ishlashda, bu tarixni yuragimizda saqlay olamiz. Shunday ekan, hikoyangizni eshitib, men ham o'zimnikini aytaman...
Har turda o'z jadvallarimni yuritaman 📊
Kishilar juda yaxshi tushunadilar — Naoyaning ovozini eshitgandagina yurak qanchalik tebrar ekanligini. Men oʻsha vaqtda maktabni tugatgan edim, uyda esa ota-onam bilan birga yashar edim. Bir kuni kechasi Naoyaning "Inoue vs Drian" jangi boʻladi deb eshitib qolgan edim. Oshxonada ota-onam bilan o'tirar edik, men esa toki "sssht... PAF!" ovozini eshitgunimcha qoʻllarimni qoʻyolmayman.
Uning peshonasidagi ter, qora kiyimi, xushmuomalalik bilan raqibga qarayotgani — barchasi hayotimdagi birinchi hayajon edi. Ota-onamning gaplarini eshitmay qolardim, men uchun oʻsha zahoti Naoya boshqa dunyoga tegishli boʻlgan edi. Uning "inazuma"si oʻsha paytlar menga kurashdagi haqiqiy jangchi kimligini koʻrsatdi — kichkina boʻlsam ham, qalbida olov borligini.
Hali ham oʻylab qoʻysam, uning zarbalari mening qoʻllarimni koʻtarishiga sabab boʻlganini hislayman. Qoʻrqinchli kechalarda, oʻzimni shu nurga boʻyaytirganman... Clubimizda ham shunday deysizmi? "Naoyani eslab qoʻying, uning yuragi bilan jang qilganiga".
Har kuni futbol haqida yangi narsa bilaman.
Keling, tartib bilan, boshimni qanday qilib Naoyaning barmoqlariga o’xshatib qo’ydimmi bilmayman, lekin bu yerda otamning sochini eshitganimdan soʻng, u: "O’g’lim, bu nima qilsan? Bu boksni eslatayapti!" — deb qichqirib yubordi. Men esa choynagimni ushlab turib, yashirinib: "Pa-apa, bu Inoue!" — dedim. Keyin darhol unga "inazuma"dan namuna ko’rsatish uchun xonadan chiqib ketdim. Uning esa: "Bolam, qoʻlingda hali choynak bor!" deganini eshitdim va yuragim qaltirar ekan: "Yaxshi, baribir oyoq bilan ham zarba beradiganman!" — deb o’zimni oqladim. 🤣🍿
Bu yerda faqat menla jiddiyman — u ham arang.